Nepal: po śmiertelnych powodziach pilną pomoc papieża powierzono miejscowej Caritas

26 sierpnia gwałtowna powódź spustoszyła północ Nepalu, przy granicy z Tybetem, na jednej z głównych arterii łączących Katmandu z Tybetem. Rankiem 29 sierpnia odnotowano co najmniej 626 zabitych i ponad 2400 zaginionych w samym Nepalu; wliczając stronę tybetańską, bilans sięgał 633 zabitych i blisko 3000 zaginionych. Rachunek pozostaje tymczasowy i rośnie z godziny na godzinę: według doniesień mowa o „ponad 630 zabitych” i około 2500 zaginionych, wśród nich ponad 500 cudzoziemców, w tym trzej Włosi. Wielu z nich było pielgrzymami i podróżnymi wracającymi spod góry Kailas i znad jeziora Manasarowar.

Miara: uczynki miłosierdzia co do ciała

Kościół nigdy nie oddzielił wyznawanej wiary od miłosierdzia, które winien jest ciałom. Nakarmić głodnego, przyodziać nagiego, przyjąć podróżnego, pogrzebać umarłych: to uczynki miłosierdzia co do ciała, które nauka katolicka uważa za obowiązek miłości, a nie za poruszenie uczucia. Jałmużna dana ubogiemu jest przyjmowana przez Jezusa Chrystusa jak uczyniona jemu samemu; a troska o umarłych, którą Tobiasz pełnił z narażeniem życia, pozostaje świętym dziełem, jakie Kościół czci. To do tego prawa, a nie do wzruszenia chwili, mierzy się ratunek.

Leon XIV przesłał pierwszą pilną pomoc finansową. Rozdysponowana przez Dykasterię do spraw Posługi Miłosierdzia, w porozumieniu z Nuncjaturą Apostolską, została powierzona zarządowi Caritas Nepalu i przeznaczona na najpilniejsze potrzeby poszkodowanych. Wcześniej telegram podpisany przez kardynała sekretarza stanu wyraził w imieniu Papieża jego ból i modlitwę za ofiary oraz ratowników.

„Jest to pierwsza pomoc, którą Ojciec Święty, jak przy innych okazjach, zechciał posłać na podstawowe potrzeby ludności” — oświadczył prefekt Dykasterii do spraw Posługi Miłosierdzia; „szybki i konkretny znak, aby przekazać, zwłaszcza najsłabszym, bliskość i czułość Ojca Świętego, niczym pieszczota Kościoła, który im towarzyszy i ich wspiera”.

Kościół katolicki w Nepalu jest mały: około 10 000 wiernych i trzynaście parafii. Jego administrator apostolski wyznał, że jest „głęboko wdzięczny Ojcu Świętemu za to, że modlił się za nas i wsparł pomoc dla ofiar powodzi”. Dyrektorka miejscowej Caritas powtórzyła to na swój sposób: „Gdy klęski żywiołowe uderzają i niszczą domy oraz poczucie bezpieczeństwa, ludzka solidarność staje się naszą największą siłą”.

W terenie ratownicy z trudem docierają do najbardziej dotkniętego obszaru, w pobliżu Rasuwa; do niektórych wsi można dotrzeć wyłącznie śmigłowcem, a władze obawiają się kolejnych powodzi z jeziora utworzonego wyżej przez rumowisko. „Poza błotem, które uniemożliwia dostęp, wiele mostów i dróg, nawet bardzo uczęszczanych, zostało porwanych przez furię wody, błota i gruzu” — relacjonował regionalny koordynator na Azję włoskiej Caritas. Działając w porozumieniu z Caritas Nepalu, przewiduje ona wyżywienie 2000 rodzin przez dziesięć dni dzięki kuchniom wspólnotowym oraz dostarczenie 1000 rodzinom środków higieny, naczyń, odzieży i tymczasowego schronienia.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o jałmużnie i uczynkach miłosierdzia względem bliźniego; Księga Tobiasza (Tob. I-II), o obowiązku grzebania umarłych; Ewangelia według św. Mateusza (Mt XXV, 35-40), według Wulgaty.