Apokalipsa św. Jana, rozdział 10

1 Et vidi alium angelum fortem descendentem de cælo amictum nube, et iris in capite ejus, et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tamquam columnæ ignis :

1 I widziałem innego anioła mocnego, zstępującego z nieba, przyodzianego w obłok i na głowie jego tęcza, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego jako słupy ogniste.

2 et habebat in manu sua libellum apertum : et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram :

2 I miał w ręce swojej książeczkę otwartą i postawił nogę swoją prawą na morzu, a lewą na ziemi

3 et clamavit voce magna, quemadmodum cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas.

3 i zawołał głosem donośnym, jak gdy lew zaryczy. I gdy zawołał, siedem gromów odezwało się swoimi głosami.

4 Et cum locuta fuissent septem tonitrua voces suas, ego scripturus eram : et audivi vocem de cælo dicentem mihi : Signa quæ locuta sunt septem tonitrua : et noli ea scribere.

4 I gdy siedem gromów odezwało się swoimi głosami, ja miałem pisać. I usłyszałem głos z nieba, mówiący mi: Zapieczętuj, co mówiło siedem gromów i nie pisz tego.

5 Et angelus, quem vidi stantem super mare et super terram, levavit manum suam ad cælum :

5 Anioł zaś, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, „podniósł swą rękę ku niebu

6 et juravit per viventem in sæcula sæculorum, qui creavit cælum, et ea quæ in eo sunt : et terram, et ea quæ in ea sunt : et mare, et ea quæ in eo sunt : Quia tempus non erit amplius :

6 i przysiągł przez Żyjącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to co w nim jest i ziemię i to co na niej jest i morze i to co w nim jest,” że czasu więcej nie będzie,

7 sed in diebus vocis septimi angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei sicut evangelizavit per servos suos prophetas.

7 ale w dni głosu anioła siódmego, kiedy pocznie trąbić, dokona się tajemnica boża, jak oznajmił przez proroków sług swoich.

8 Et audivi vocem de cælo iterum loquentem mecum, et dicentem : Vade, et accipe librum apertum de manu angeli stantis super mare, et super terram.

8 I słyszałem głos z nieba, znowu przemawiający do mnie i mówiący: Idź i weź książkę otwartą z ręki anioła, stojącego na morzu i na ziemi.

9 Et abii ad angelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi : Accipe librum, et devora illum : et faciet amaricari ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel.

9 I poszedłem do anioła, mówiąc mu, aby mi dał książkę. I rzekł mi: Weź książkę i zjedz ją i spowoduje zgorzknienie twego żołądka, lecz w ustach twoich będzie słodka jak miód.

10 Et accepi librum de manu angeli, et devoravi illum : et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus :

10 I wziąłem książkę z ręki anioła i „zjadłem ją i była słodka w ustach moich jak miód,” a gdy ją zjadłem zgorzkniał mój żołądek.

11 et dixit mihi : Oportet te iterum prophetare gentibus, et populis, et linguis, et regibus multis.

11 I rzekł mi: Musisz znowu „prorokować narodom i ludom i językom i wielu królom.”