Apokalipsa św. Jana, rozdział 14

1 Et vidi : et ecce Agnus stabat supra montem Sion, et cum eo centum quadraginta quatuor millia, habentes nomen ejus, et nomen Patris ejus scriptum in frontibus suis.

1 I spojrzałem, a oto Baranek stał na górze Syjon i z nim sto czterdzieści i cztery tysiące, mających imię jego i imię Ojca jego napisane na czołach swoich.

2 Et audivi vocem de cælo, tamquam vocem aquarum multarum, et tamquam vocem tonitrui magni : et vocem, quam audivi, sicut citharœdorum citharizantium in citharis suis.

2 I usłyszałem głos z nieba jakby głos wielu wód i jakby głos gromu wielkiego, a głos, który słyszałem jakby cytrzystów, grających na cytrach swoich.

3 Et cantabant quasi canticum novum ante sedem, et ante quatuor animalia, et seniores : et nemo poterat dicere canticum, nisi illa centum quadraginta quatuor millia, qui empti sunt de terra.

3 I „śpiewali jakby pieśń nową” przed stolicą i przed czterema zwierzętami i starcami, a żaden nie mógł śpiewać pieśni, tylko te sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są wykupieni z ziemi.

4 Hi sunt, qui cum mulieribus non sunt coinquinati : virgines enim sunt. Hi sequuntur Agnum quocumque ierit. Hi empti sunt ex hominibus primitiæ Deo, et Agno :

4 Ci są, którzy się nie pokalali z niewiastami, bo są dziewicami. Ci chodzą za Barankiem, gdziekolwiek idzie. Ci są wykupieni spośród ludzi jako pierwociny Bogu i Barankowi,

5 et in ore eorum non est inventum mendacium : sine macula enim sunt ante thronum Dei.

5 a „w ustach ich nie znalazło się kłamstwo,” albowiem bez zmazy są przed tronem bożym.

6 Et vidi alterum angelum volantem per medium cæli, habentem Evangelium æternum, ut evangelizaret sedentibus super terram, et super omnem gentem, et tribum, et linguam, et populum :

6 I widziałem drugiego anioła, lecącego przez środek nieba, mającego ewangelię wieczną, by ją opowiadać siedzącym na ziemi i wszelkiemu narodowi i pokoleniu i językowi i ludowi,

7 dicens magna voce : Timete Dominum, et date illi honorem, quia venit hora judicii ejus : et adorate eum, qui fecit cælum, et terram, mare, et fontes aquarum.

7 a wołał głosem donośnym: Bójcie się Pana i cześć mu oddajcie, gdyż przyszła godzina sądu jego i kłaniajcie się temu, „który uczynił niebo i ziemię i morze” i źródła wód.

8 Et alius angelus secutus est dicens : Cecidit, cecidit Babylon illa magna : quæ a vino iræ fornicationis suæ potavit omnes gentes.

8 A za nim leciał inny anioł, mówiąc: „Upadł, upadł ów Babilon wielki, który napoił wszystkie narody winem” szału swego nierządu.

9 Et tertius angelus secutus est illos, dicens voce magna : Si quis adoraverit bestiam, et imaginem ejus, et acceperit caracterem in fronte sua, aut in manu sua :

9 I trzeci anioł przeleciał za nimi wołając głosem donośnym: Jeśliby się kto kłaniał bestii i obrazowi jej i przyjąłby znamię na swe czoło, albo na rękę swoją

10 et hic bibet de vino iræ Dei, quod mistum est mero in calice iræ ipsius, et cruciabitur igne, et sulphure in conspectu angelorum sanctorum, et ante conspectum Agni :

10 i on pić będzie z wina gniewu bożego, „które zmieszane jest ze szczerym winem w kubku gniewu jego” i będzie męczony ogniem i siarką wobec aniołów świętych i wobec Baranka.

11 et fumus tormentorum eorum ascendet in sæcula sæculorum : nec habent requiem die ac nocte, qui adoraverunt bestiam, et imaginem ejus, et si quis acceperit caracterem nominis ejus.

11 A „dym” męki ich „wznosić się będzie na wieki” wieków i nie mają odpoczynku we dnie i w nocy ci, co się kłaniali bestii i obrazowi jej i jeśli kto przyjął znamię jej imienia.

12 Hic patientia sanctorum est, qui custodiunt mandata Dei, et fidem Jesu.

12 Tu jest cierpliwość świętych, którzy zachowują przykazania boże i wiarę Jezusową.

13 Et audivi vocem de cælo, dicentem mihi : Scribe : Beati mortui qui in Domino moriuntur. Amodo jam dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis : opera enim illorum sequuntur illos.

13 I usłyszałem głos z nieba, mówiący mi: Napisz: Błogosławieni umarli, którzy w Panu umierają. Odtąd już, mówi Duch, niech odpoczywają od prac swoich, albowiem ich uczynki idą za nimi.

14 Et vidi : et ecce nubem candidam, et super nubem sedentem similem Filio hominis, habentem in capite suo coronam auream, et in manu sua falcem acutam.

14 I spojrzałem, a oto obłok biały, a „na obłoku” siedzący „podobny do Syna Człowieczego,” mającego na głowie swej koronę złotą, a w ręce jego sierp ostry.

15 Et alius angelus exivit de templo, clamans voce magna ad sedentem super nubem : Mitte falcem tuam, et mete, quia venit hora ut metatur, quoniam aruit messis terræ.

15 I inny anioł wyszedł z świątyni, wołając głosem donośnym do siedzącego na obłoku: „Zapuść sierp swój” i żnij, „gdyż przyszła godzina żniwa,” ponieważ dojrzało żniwo ziemi.

16 Et misit qui sedebat super nubem, falcem suam in terram, et demessa est terra.

16 I ten, co siedział na obłoku, zapuścił sierp swój na ziemię i zżęta jest ziemia.

17 Et alius angelus exivit de templo, quod est in cælo, habens et ipse falcem acutam.

17 A inny anioł wyszedł z świątyni, która jest w niebie, mając także sierp ostry.

18 Et alius angelus exivit de altari, qui habebat potestatem supra ignem : et clamavit voce magna ad eum qui habebat falcem acutam, dicens : Mitte falcem tuam acutam, et vindemia botros vineæ terræ : quoniam maturæ sunt uvæ ejus.

18 I inny anioł, który miał moc nad ogniem, wyszedł od ołtarza i zawołał donośnym głosem do tego, co miał sierp ostry, mówiąc: Zapuść sierp swój ostry i zbieraj grona winnicy ziemskiej, bo jej jagody są dojrzałe.

19 Et misit angelus falcem suam acutam in terram, et vindemiavit vineam terræ, et misit in lacum iræ Dei magnum :

19 I zapuścił anioł sierp swój ostry na ziemię i dokonał zbioru w winnicy ziemi i wrzucił w kadź wielką gniewu bożego.

20 et calcatus est lacus extra civitatem, et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per stadia mille sexcenta.

20 I deptano kadź za miastem i wyszła krew z kadzi aż po wędzidła końskie na tysiąc sześćset stadiów.