Duchowa adopcja dziecka poczętego: tekst i jak podjąć

Duchowa adopcja dziecka poczętego polega na tym, że przez dziewięć miesięcy codziennie modlimy się za jedno dziecko, którego imienia nie znamy — zna je tylko Bóg — a któremu grozi zagłada w łonie matki. Poniżej: tekst modlitwy codziennej, treść przyrzeczenia, terminy oraz odpowiedzi na wątpliwości, które przy tej praktyce wracają najczęściej.

Modlitwa codzienna

Odmawia się ją raz dziennie przez dziewięć miesięcy, dodając jedną dziesiątkę różańca oraz dowolną modlitwę własną:

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem świętego Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu — proszę Cię w intencji tego nieznanego mi dziecka, które jest w niebezpieczeństwie zagłady i przebywa w łonie swojej matki.

Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Przyrzeczenie

Duchową adopcję podejmuje się przez przyrzeczenie, składane najczęściej w kościele, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem albo po Mszy świętej, z zapaloną świecą:

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci — wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych, ja, (imię), postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia (data) biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię Bogu jest wiadome, aby przez dziewięć miesięcy każdego dnia modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.

Postanawiam: odmówić codzienną modlitwę w intencji poczętego dziecka, jedną tajemnicę różańca oraz przyjąć na siebie dobrowolne postanowienia. Amen.

Dobrowolne postanowienia dodaje się według możliwości: częstsza spowiedź i Komunia, post, jałmużna, wyrzeczenie z jakiejś przyjemności, Droga Krzyżowa w piątki. Nie są one konieczne do ważności przyrzeczenia.

Kiedy się ją podejmuje

Zwyczaj wiąże duchową adopcję z uroczystością Zwiastowania Pańskiego, 25 marca — dniem, w którym Słowo stało się Ciałem i w którym Kościół wspomina dziewięć miesięcy przed Bożym Narodzeniem. Dziewięć miesięcy modlitwy kończy się wtedy 25 grudnia, w Boże Narodzenie.

Można ją jednak podjąć każdego dnia roku: w każdą rocznicę, w intencji własnej rodziny, po stracie dziecka, przy okazji rekolekcji. Data przyrzeczenia wyznacza wtedy dziewięciomiesięczny okres.

Dlaczego dziecko poczęte

Podstawa jest w Piśmie i jest jednoznaczna. Bóg mówi do Jeremiasza: „Pierwej niźlim cię utworzył w żywocie, znałem cię" (Jr 1, 5). Psalmista: „Albowiem ty posiadłeś nerki moje, przyjąłeś mię z żywota matki mojej" (Ps 138, 13). A święta Elżbieta, gdy przyszła do niej Maryja: „skoro zabrzmiał głos pozdrowienia twego w uszach moich, skoczyło z radości dzieciątko w żywocie moim" (Łk 1, 44) — dziecko nienarodzone rozpoznaje obecność Zbawiciela.

Kościół uczy zatem, że życie ludzkie należy chronić od chwili poczęcia, bo od tej chwili jest to człowiek, a nie zapowiedź człowieka. Zabójstwo dziecka nienarodzonego jest grzechem przeciw piątemu przykazaniu — zob. dziesięć przykazań.

Najczęstsze wątpliwości

Czy modlę się za konkretne dziecko? Tak — za jedno, rzeczywiste dziecko, którego imię zna Bóg. To, że my go nie znamy, nie czyni modlitwy ogólnikową; przeciwnie, uczy ufności.

Co, jeśli opuszczę dzień? Podjąć nazajutrz i modlić się dalej. Opuszczenie z zapomnienia nie zrywa przyrzeczenia. Gdyby przerwa była długa i zawiniona, można przyrzeczenie ponowić. Przyrzeczenie nie jest ślubem i nie zobowiązuje pod grzechem ciężkim.

Czy mogę podjąć więcej niż jedną adopcję? Tak, ale rozsądniej jest jedna naraz i doprowadzona do końca. Wytrwałość znaczy tu więcej niż liczba.

Czy mogą ją podjąć dzieci? Tak, i jest to jedna z najlepszych praktyk dla rodzin: dziecko modlące się przez dziewięć miesięcy za inne dziecko uczy się szacunku dla życia mocniej niż przez każdą pogadankę.

Czy to nabożeństwo dawne? Nie — rozpowszechniło się w Polsce w roku 1987, przeniesione ze zwyczaju angielskiego. Mówimy o tym uczciwie, jak zawsze przy praktykach nowych. Jego treść jest jednak w pełni zgodna z wiarą: modlitwa wstawiennicza za bliźniego jest tak stara jak Kościół.

Czy to zastępuje pomoc realną? Nie. Modlitwie powinna towarzyszyć pomoc konkretna tam, gdzie jest możliwa — matce w trudnej sytuacji potrzeba zwykle mieszkania, pieniędzy i kogoś, kto z nią zostanie, a nie samych zapewnień.

Kto stracił dziecko albo prosi o potomstwo, znajdzie modlitwy przy modlitwie o dziecko; modlitwy rodziców zebraliśmy przy modlitwie za dzieci.

Często zadawane pytania

Jak brzmi modlitwa duchowej adopcji?

„Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi… proszę Cię w intencji tego nieznanego mi dziecka, które jest w niebezpieczeństwie zagłady i przebywa w łonie swojej matki. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu." Odmawia się ją raz dziennie przez dziewięć miesięcy wraz z jedną dziesiątką różańca.

Kiedy podejmuje się duchową adopcję?

Najczęściej 25 marca, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego — wtedy dziewięć miesięcy kończy się 25 grudnia. Można ją jednak podjąć każdego dnia roku.

Co, jeśli zapomnę odmówić modlitwy?

Podjąć nazajutrz i modlić się dalej. Opuszczenie z zapomnienia nie zrywa przyrzeczenia; duchowa adopcja nie jest ślubem i nie zobowiązuje pod grzechem ciężkim.

Czy duchową adopcję mogą podjąć dzieci?

Tak — i jest to jedna z najlepszych praktyk dla rodzin. Dziecko modlące się przez dziewięć miesięcy za inne dziecko uczy się szacunku dla życia mocniej niż przez każdą pogadankę.

Czy duchowa adopcja jest dawnym nabożeństwem?

Nie. Rozpowszechniła się w Polsce w roku 1987, przeniesiona ze zwyczaju angielskiego. Jej treść jest jednak w pełni zgodna z wiarą: modlitwa wstawiennicza za bliźniego jest tak stara jak Kościół.

Aplikacja Iter Fidei zawiera modlitwy, litanie i nowenny, po łacinie i po polsku, z audio. Pobierz tutaj.

Źródła. Praktyka duchowej adopcji rozpowszechniona w Polsce od 1987 r.; Mszał Rzymski, uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 marca); Katechizm św. Piusa X, o piątym przykazaniu; Pismo Święte w przekładzie ks. Jakuba Wujka (Jr 1, 5; Ps 138, 13-16; Łk 1, 41-44).