Dziesięć lat po księdzu Hamelu: kapłan ugodzony przy ołtarzu, krew złączona z Ofiarą

Dziesięć lat temu, 26 lipca 2016 roku, osiemdziesięciopięcioletni kapłan został zabity w swoim kościele w Normandii, gdy sprawował Mszę. Dwaj mężczyźni napadli go u stóp ołtarza i poderżnęli mu gardło; do zamachu przyznali się ludzie powołujący się na dżihad. « Odejdź, szatanie! » były, jak się mówi, jego ostatnimi słowami. W ten weekend jego diecezja i jego miasto upamiętniają ten dramat.

Pismo nie zna większej miłości: « Większej nad tę miłość nikt nie ma, żeby kto życie swe oddał za przyjaciół swoich. » A święty Jan, porwany do Nieba, ujrzał, gdzie spoczywają ci, którzy tak padają: « Widziałem pod ołtarzem dusze pobitych dla słowa bożego i dla świadectwa, które miały. » Ugodzić kapłana przy ołtarzu to ugodzić Ofiarę, którą składa; krew sługi miesza się z Krwią, którą dopiero co konsekrował, a jego miejsce jest wyznaczone z góry — pod ołtarzem, przy świadkach.

Nie wydajemy sądu, który należy jedynie do Kościoła; nazywamy fakt: człowiek umarł z powodu wiary, z rąk swoich nieprzyjaciół, nie oddając złem za zło. Jego mordercy chcieli uciszyć Mszę; uczynili z niego świadka, którego krew wciąż przemawia. Nienawiści do wiary tradycja nie przeciwstawia zemsty, lecz miłość męczennika — bo nawet jego « Odejdź, szatanie! » jest egzorcyzmem, a nie przekleństwem. Dziesięć lat później ta dzwonnica, stawszy się miejscem modlitwy, powtarza prawdę, o której świat zapomina: można zabić kapłana, nie zabija się Mszy.

Sources. Ewangelia według świętego Jana, XV, 13; Apokalipsa, VI, 9; Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o świętej ofierze Mszy.