Apokalipsa św. Jana, rozdział 18

1 Et post hæc vidi alium angelum descendentem de cælo, habentem potestatem magnam : et terra illuminata est a gloria ejus.

1 I potem widziałem innego anioła, zstępującego z nieba, mającego moc wielką i zajaśniała ziemia od chwały jego.

2 Et exclamavit in fortitudine, dicens : Cecidit, cecidit Babylon magna : et facta est habitatio dæmoniorum, et custodia omnis spiritus immundi, et custodia omnis volucris immundæ, et odibilis :

2 I krzyknął potężnie, mówiąc: „Upadł, upadł Babilon wielki” i stał się „mieszkaniem czartów” i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego i kryjówką wszelkiego ptactwa nieczystego i obmierzłego.

3 quia de vino iræ fornicationis ejus biberunt omnes gentes : et reges terræ cum illa fornicati sunt : et mercatores terræ de virtute deliciarum ejus divites facti sunt.

3 Z wina bowiem jej szalonego nierządu „piły wszystkie narody i królowie ziemi uprawiali z nią rozpustę” i kupcy ziemscy stali się bogatymi z nadmiaru jej zbytków.

4 Et audivi aliam vocem de cælo, dicentem : Exite de illa populus meus : ut ne participes sitis delictorum ejus, et de plagis ejus non accipiatis.

4 I słyszałem inny głos z nieba mówiący: „Wyjdź z niej, mój ludu,” abyście nie byli uczestnikami jej grzechów i żebyście nie doznali jej plag.

5 Quoniam pervenerunt peccata ejus usque ad cælum, et recordatus est Dominus iniquitatum ejus.

5 „Gdyż grzechy jej doszły aż do nieba” i wspomniał Pan na jej nieprawości.

6 Reddite illi sicut et ipsa reddidit vobis : et duplicate duplicia secundum opera ejus : in poculo, quo miscuit, miscete illi duplum.

6 „Oddajcież jej, jak i ona oddawała wam,” a w dwójnasób podwójnie oddajcie „według jej uczynków”; do pucharu, którym nalewała, nalejcie jej w dwójnasób.

7 Quantum glorificavit se, et in deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum : quia in corde suo dicit : Sedeo regina : et vidua non sum, et luctum non videbo.

7 Jak wielce się wynosiła i w rozkoszach była, tak wiele zadajcie jej męki i smutku, gdyż w sercu swym mówi: Siedzę jak królowa i nie jestem wdową i nie zaznam smutku.

8 Ideo in una die venient plagæ ejus, mors, et luctus, et fames, et igne comburetur : quia fortis est Deus, qui judicabit illam.

8 Dlatego w jednym dniu przyjdą jej plagi, śmierć i smutek i głód i ogniem będzie spalona, gdyż mocny jest Bóg, który ją osądzi.

9 Et flebunt, et plangent se super illam reges terræ, qui cum illa fornicati sunt, et in deliciis vixerunt, cum viderint fumum incendii ejus :

9 I będą płakać i będą narzekać nad nią królowie ziemscy, którzy z nią rozpustę uprawiali i w rozkoszach żyli, gdy ujrzą dym jej pożaru,

10 longe stantes propter timorem tormentorum ejus, dicentes : Væ, væ civitas illa magna Babylon, civitas illa fortis : quoniam una hora venit judicium tuum.

10 z daleka stojąc dla bojaźni jej mąk, będą mówić: Biada, biada, owo miasto wielkie Babilon, owo miasto mocne, a przecie w jedną godzinę przyszedł twój sąd.

11 Et negotiatores terræ flebunt, et lugebunt super illam : quoniam merces eorum nemo emet amplius :

11 I kupcy ziemscy będą płakać i smucić się nad nią, że towarów ich nikt więcej nie kupi,

12 merces auri, et argenti, et lapidis pretiosi, et margaritæ, et byssi, et purpuræ, et serici, et cocci (et omne lignum thyinum, et omnia vasa eboris, et omnia vasa de lapide pretioso, et æramento, et ferro, et marmore,

12 towaru złota i srebra i kamienia drogiego i pereł i bisioru i szkarłatu i jedwabiu i karmazynu i wszelkiego drzewa tujowego i wszelkiego sprzętu z kości słoniowej i wszelkiego naczynia z kamienia kosztownego i z miedzi i z żelaza i z marmuru,

13 et cinnamomum) et odoramentorum, et unguenti, et thuris, et vini, et olei, et similæ, et tritici, et jumentorum, et ovium, et equorum, et rhedarum, et mancipiorum, et animarum hominum.

13 i cynamonu i wonności i maści i kadzidła i wina i oliwy i mąki czystej i pszenicy i bydła i owiec i koni i wozów i niewolników i istot ludzkich.

14 Et poma desiderii animæ tuæ discesserunt a te, et omnia pinguia et præclara perierunt a te, et amplius illa jam non invenient.

14 I owoce, których pożądała dusza twoja, odeszły od ciebie i wszystko, co tłuste i świetne, przepadło dla ciebie i już więcej nigdy ich nie znajdą.

15 Mercatores horum, qui divites facti sunt, ab ea longe stabunt propter timorem tormentorum ejus, flentes, ac lugentes,

15 Kupcy tych rzeczy, którzy się wzbogacili, z daleka od niej będą stać dla bojaźni jej mąk, płacząc i smucąc się

16 et dicentes : Væ, væ civitas illa magna, quæ amicta erat bysso, et purpura, et cocco, et deaurata erat auro, et lapide pretioso, et margaritis :

16 i mówiąc: Biada, biada, owo miasto wielkie, które było obleczone w bisior i w szkarłat i w karmazyn i było ozdobione złotem i kamieniem drogim i perłami,

17 quoniam una hora destitutæ sunt tantæ divitiæ, et omnis gubernator, et omnis qui in lacum navigat, et nautæ, et qui in mari operantur, longe steterunt,

17 że też w jednej godzinie spustoszone zostały tak wielkie bogactwa. I wszelki sternik i wszelki z miejsca na miejsce jeżdżący i „żeglarze i ci, co na morzu pracują,” stanęli z daleka

18 et clamaverunt videntes locum incendii ejus, dicentes : Quæ similis civitati huic magnæ ?

18 i zawołali, widząc miejsce pożaru jego, mówiąc: Któreż podobne miastu temu wielkiemu?

19 et miserunt pulverem super capita sua, et clamaverunt flentes, et lugentes, dicentes : Væ, væ civitas illa magna, in qua divites facti sunt omnes, qui habebant naves in mari de pretiis ejus : quoniam una hora desolata est.

19 I posypali proch na swe głowy i płacząc i smucąc się wołali, mówiąc: Biada, biada, owo miasto wielkie, w którym z dostatków jego wzbogacili się wszyscy, co mieli okręty na morzu; że też w jednej godzinie spustoszało.

20 Exsulta super eam cælum, et sancti apostoli, et prophetæ : quoniam judicavit Deus judicium vestrum de illa.

20 Raduj się nad nim niebo i święci Apostołowie i Prorocy, gdyż Bóg osądził sprawę waszą przeciw niemu.

21 Et sustulit unus angelus fortis lapidem quasi molarem magnum, et misit in mare, dicens : Hoc impetu mittetur Babylon civitas illa magna, et ultra jam non invenietur.

21 I jeden anioł mocny podniósł jakby wielki młyński kamień i wrzucił w morze, mówiąc: Tym rozpędem wrzucony będzie Babilon, owo miasto wielkie „i już więcej się nie znajdzie.”

22 Et vox citharœdorum, et musicorum, et tibia canentium, et tuba non audietur in te amplius : et omnis artifex omnis artis non invenietur in te amplius : et vox molæ non audietur in te amplius :

22 I głosu cytrzystów i śpiewaków i grających na flecie i na trąbie „nie będzie więcej słychać w tobie” i żadnego rzemieślnika jakiegokolwiek rzemiosła nie znajdą więcej w tobie i głosu młyna nie będzie więcej słychać w tobie.

23 et lux lucernæ non lucebit in te amplius : et vox sponsi et sponsæ non audietur adhuc in te : quia mercatores tui erant principes terræ, quia in veneficiis tuis erraverunt omnes gentes.

23 I światło lampy nie zaświeci więcej w tobie i głosu oblubieńca i oblubienicy nie usłyszą więcej w tobie, gdyż kupcy twoi byli książętami ziemi, gdyż przez czary twoje zbłądziły wszystkie narody.

24 Et in ea sanguis prophetarum et sanctorum inventus est : et omnium qui interfecti sunt in terra.

24 I znalazła się w nim krew proroków i świętych i wszystkich, co byli zabici na ziemi.