Aktualności
W Buenos Aires papież wzywa milion młodych, by uciekali od bożków naszych czasów
W Buenos Aires, przed blisko milionem młodych, Leon XIV piętnuje « bożki naszych czasów » i wiąże przyjęcie wszystkich z koniecznością nawrócenia.

10 listopada 2026 roku, przy Pomniku Hiszpanów w Buenos Aires, przed tłumem szacowanym na blisko milion młodych i u kresu ostatniego wieczoru papieża w Argentynie, Leon XIV wezwał młodzież, by odrzuciła « bożki naszych czasów » i powróciła do Chrystusa. Dzień wcześniej, w tym samym miejscu, Msza zgromadziła tłum szacowany na dwa i pół miliona osób. Przemówienie nastąpiło po świadectwach kilku młodych, wśród nich mężczyzny wychodzącego z uzależnienia od narkotyków.
Papież wymienił te bożki: sukces za wszelką cenę, pieniądz, obsesję na punkcie wyglądu, popularność, gorączkowe poszukiwanie przyjemności, aż po pornografię i « substancje », które zniewalają. « Nikt nie upadł tak nisko, by Chrystus nie mógł go podnieść » — powiedział; oraz: « Chrystus kocha nas takimi, jakimi jesteśmy, lecz Jego miłość jest zbyt wielka, by zostawić nas więźniami grzechu ». Podejmując formułę swego poprzednika, wedle której « wszyscy, wszyscy, wszyscy » są w Kościele mile widziani, od razu zaznaczył, że przyjęcie nie jest moralną obojętnością: « wszyscy potrzebujemy nawrócenia », z ranami do uleczenia, winami do uznania i, gdy to możliwe, krzywdami do naprawienia. Wezwał młodych do spowiedzi, do modlitwy, do czytania Pisma, do przyjmowania Eucharystii i do pełnienia uczynków miłosierdzia.
Miarą tych słów nie jest duch czasu, lecz nauka, którą Kościół zawsze wyznawał. Pierwsze przykazanie zakazuje bałwochwalstwa: « Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną ». Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że człowiek stawia sobie bożka za każdym razem, gdy oddaje stworzeniu, bogactwom, zaszczytom czy rozkoszom cześć należną samemu Bogu. Apostoł święty Jan kończy swój pierwszy list tym samym ostrzeżeniem: « Synaczkowie, strzeżcie się bałwanów ». Nazwanie pieniądza, wyglądu i przyjemności bożkami nie jest więc żadną nowością: to nieustanny głos tradycji.
Pozostaje słowo budzące spory, owo naleganie na « wszystkich ». Tradycja nigdy nie czyniła z niego zgorszenia, pod jednym warunkiem, którego nigdy nie pominęła: Kościół wzywa wszystkich ludzi, ale wzywa ich do pokuty. Chrystus przyjmuje grzesznika, by go uleczyć, nie by utwierdzić go w jego złu: « Idź, a już więcej nie grzesz ». Sakrament pokuty zakłada żal, wyznanie win i naprawienie wyrządzonej krzywdy: tego właśnie wymaga Katechizm rzymski, i to właśnie przypomniały owe słowa, wiążąc przyjęcie z nawróceniem. Przyjęcie, które zatrzymałoby się na przysłówku, bez konieczności poprawy, zdradziłoby i Ewangelię, i chorego, którego rzekomo kocha. Dopóki « wszyscy » pozostaje podporządkowane nawróceniu, nie mówi nic, czego Kościół nie mówiłby od zawsze.
Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o pierwszym przykazaniu i o sakramencie Pokuty; Księga Wyjścia XX, 3; 1 List św. Jana V, 21; Ewangelia wg św. Jana VIII, 11, według Wulgaty.