Aktualności
Leon XIV w więzieniu Devoto: nowy początek pozostaje możliwy
W ostatnim dniu podróży do Argentyny Leon XIV odwiedza więzienie Devoto w Buenos Aires i przypomina, że nowy początek pozostaje możliwy.
11 listopada 2026 roku, w ostatnim dniu swojej podróży do Argentyny, papież Leon XIV udał się do federalnego kompleksu penitencjarnego Villa Devoto w Buenos Aires, zanim wyruszył do Peru. Przed więźniami, wysłuchawszy świadectwa trzech z nich — Cristiana, Maximiliana i Reinalda — powiedział, że nawet w sercu zła i porażki nowy początek pozostaje możliwy.
« Nawet pośród zła, cierpienia i najgłębszych porażek, które mogliście wycierpieć lub spowodować, wasza obecna sytuacja może stać się okazją, by zacząć życie od nowa » — oświadczył, rozważając doświadczenie granicy. Dodał: « Człowiek nie rozkwita wbrew swoim ograniczeniom, lecz często poprzez nie ». Strażników i personel prosił, by byli « mocni w wierze » i czynili to miejsce « bardziej ludzkim »; rodzinom więźniów przypomniał, że sam Jezus został pozbawiony wolności.
Otwarte w 1927 roku więzienie Devoto jest w trakcie ostatecznego zamknięcia, a jego więźniowie mają zostać przeniesieni do nowego kompleksu penitencjarnego. Co do liczby pozostających rachunki się rozchodzą: z jednej strony podaje się populację spadłą do siedemdziesięciu pięciu dusz, z maksimum bliskiego tysiąca siedmiuset na przestrzeni lat; z drugiej — ponad tysiąc więźniów wciąż do przeniesienia. Obie wersje zgadzają się co do jednego: miejsce zamyka się na dobre. Pod dyktaturą wojskową lat 1976-1983 służyło za tajny ośrodek przetrzymywania i tortur, a w 2012 roku zostało ogłoszone « miejscem pamięci »; w 1978 roku zabito tam sześćdziesięciu pięciu więźniów w tym, co nazwano « Masacre del Pabellón Séptimo », a w grudniu 2025 roku sąd federalny skazał dwóch byłych naczelników zakładu na dwadzieścia pięć lat za torturowanie stu pięćdziesięciu trzech więźniów i śmierć sześćdziesięciu pięciu.
Tradycja osądza czyn, nie okoliczności. Nawiedzanie więźniów jest jednym z siedmiu uczynków miłosierdzia co do ciała, od zawsze nauczanych przez Kościół wedle słowa Zbawiciela: « Byłem w więzieniu, a przyszliście do mnie » (Mt 25, 36). W dniu sądu Chrystus nie zażąda rachunku z otrzymanych zaszczytów, lecz z miłosierdzia okazanego najmniejszemu ze swych braci. « Pan zażąda od nas rachunku z tego, co uczyniliśmy dla każdego z naszych braci » — powiedział papież; to sama Ewangelia.
Że nowy początek pozostaje możliwy, wiara katolicka trzymała zawsze: póki człowiek żyje, żadna wina nie jest poza zasięgiem skruchy. Dobry łotr, ukrzyżowany za swoje zbrodnie, usłyszał na swoim ostatnim tchnieniu: « Dziś ze mną będziesz w raju » (Łk 23, 43). Lecz tradycja trzyma też drugi brzeg: przebaczenie otrzymuje się przez żal i pokutę, nie przez zapomnienie winy. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że sakrament Pokuty został ustanowiony przez Pana naszego jako druga deska po rozbiciu okrętu, aby grzesznik, przez ból za swoje grzechy, powrócił do łaski u Boga.
I piąte przykazanie pozostaje. Miejsce, gdzie zamordowano sześćdziesięciu pięciu ludzi, a stu pięćdziesięciu trzech torturowano, woła o sprawiedliwość równie co o miłosierdzie; tradycja ich nie przeciwstawia, bo Bóg jest jednym i drugim, a przelana niewinna krew woła o zadośćuczynienie. Że kaci zostali osądzeni tak późno, nie zamyka rany; lecz prawo wieczne nie ulega przedawnieniu. Papież modlił się, aby ten czas samotności « nie był próżny, lecz stał się czasem łaski i zbawienia ».
Źródła. Ewangelia św. Mateusza 25, 36 i św. Łukasza 23, 43 (Biblia Wujka); Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o uczynkach miłosierdzia i o sakramencie Pokuty; o piątym przykazaniu Dekalogu.