Aktualności
Mniej niż jedna trzecia amerykańskich katolików wierzy w rzeczywistą obecność
Amerykańskie badanie uniwersyteckie dowodzi, że mniej niż jedna trzecia katolików w USA wierzy w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii.
Amerykańskie badanie uniwersyteckie, opublikowane w recenzowanym czasopiśmie, dowodzi, że mniej niż jedna trzecia katolików w Stanach Zjednoczonych wierzy w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii. Spośród 1049 ankietowanych katolików 28,8% odpowiada, że chleb i wino „stają się prawdziwie Ciałem i Krwią Chrystusa”; 58,8% widzi w nich jedynie „zwykłe symbole”; 12,4% deklaruje niepewność.
Autorzy podkreślają, że żadna statystycznie istotna różnica nie dzieli tego wyniku od sondażu z 2019 roku, który dawał 31% wiary w rzeczywistą obecność, ani od innego z 1992 roku, dającego 30%. Trzy dziesięciolecia, niemal ta sama liczba, ten sam upadek — a wszystko to mimo „Przebudzenia eucharystycznego” ogłoszonego przez biskupów kraju w czerwcu 2022 roku i krajowego kongresu eucharystycznego, który w 2024 roku zgromadził blisko 60 000 osób.
Wiara idzie za praktyką. Wśród wiernych uczęszczających na Mszę co tydzień wiara w rzeczywistą obecność zbliża się do 60%; wśród najgorliwszych — niewiele poniżej 70%. Lecz pośród tych, którzy nazywają siebie „bardzo religijnymi”, spada ona do około 40%. Jeden z autorów mówi to bez ogródek: do kapłanów należy „przypominanie parafianom tego, co Kościół uznaje za prawdę”, zaznaczając zarazem, że „ci, którzy najbardziej by tego potrzebowali, to właśnie ci, którzy mają najmniejsze szanse, by być obecnymi i to usłyszeć”. Dyrektor wykonawczy sekretariatu do spraw ewangelizacji i katechezy konferencji episkopatu widzi w tym „problem sprzed wielu lat, którego naprawienie zajmie czas”, zrodzony z „zubożałego rozumienia znaków i symboli oraz zatarcia wizji sakramentalnej na rzecz wizji materialistycznej”.
Co Kościół określił, a czego się nie głosuje
Rzeczywista obecność nie jest pobożną opinią, którą sondaże mogłyby podnosić lub obniżać: jest zdefiniowanym dogmatem. Sobór Trydencki na swojej trzynastej sesji (1551) obłożył anatemą każdego, kto przeczy, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii zawarte są „prawdziwie, rzeczywiście i istotnie” Ciało i Krew wraz z duszą i bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza tego słowo w słowo: w Eucharystii zawarte jest „prawdziwe ciało Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ten sam, który narodził się z Dziewicy Maryi”, albowiem Zbawiciel nie powiedział, że oznacza swoje ciało, lecz: „To jest Ciało moje”. A co do samej substancji chleba i wina, dodaje tenże katechizm, jest ona tak zmieniona w Ciało i Krew Chrystusa, że „nie pozostaje z niej zgoła nic”: to właśnie Kościół nazywa przeistoczeniem.
Miara
To, co opisuje badanie, nie jest więc chwiejnością opinii, lecz liczbą ochrzczonych, którzy w punkcie określonym pod karą anatemy utrzymują coś przeciwnego niż to, w co wierzy Kościół. Że blisko sześciu katolików na dziesięciu sprowadza ołtarz do symbolu, a prawa wiara trzyma się już tylko tej garstki, która jeszcze modli się na niedzielnej Mszy — to pokazuje, gdzie się ona traci: tam, gdzie kult zwietrzał. Kongresami i kampaniami nie rozpali się na nowo tego, co zgasiły dziesięciolecia rozmiękczonej katechezy i zdesakralizowanej liturgii. Lekarstwem nie jest doczepione „przebudzenie”; jest nim adoracja, cisza, przyklęknięcie, ryt, który sam z siebie głosi to, co słowa z trudem potem próbują wpoić. Czci się to, co traktuje się jak Boga; zapomina się w końcu o tym, co traktuje się jak symbol.
Dla wiernego lekcja jest tak stara jak Kościół: wierzyć w to, co zawiera ołtarz, i traktować to stosownie. Święty Paweł ostrzegał już, że kto nie rozróżnia Ciała Pańskiego, „sąd sobie je i pije”. Rzeczywistej obecności się nie sonduje; ją się adoruje.
Źródła. Sobór Trydencki, XIII sesja (1551), dekret o Najświętszym Sakramencie Eucharystii, kanony 1 i 2 (o rzeczywistej obecności i o przeistoczeniu); Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o sakramencie Eucharystii, o rzeczywistej obecności; św. Mateusz XXVI, 26 („To jest Ciało moje”) oraz I List do Koryntian XI, 29, według Wulgaty (przekład ks. Jakuba Wujka).