Aktualności
Strzelanina w Krakowie: sześć ofiar i prawo « Nie zabijaj »
Napastnik zabił sześć osób i ranił piętnaście na krakowskim Rynku Głównym, zanim zmarł; przypisuje mu się dziewięć ofiar. Tradycja mierzy tę zbrodnię piątym przykazaniem.

W sobotę 7 listopada 2026 roku mężczyzna w stroju wojskowym, zamaskowany i w kasku, otworzył ogień ze swojego pojazdu na krakowskim Rynku Głównym, w sercu Starego Miasta. Sześć osób zginęło, a piętnaście zostało rannych. Wśród zabitych znaleźli się obywatel brytyjski i Austriaczka; pięcioro cudzoziemców było wśród rannych.
Policja interweniowała w ciągu kilku minut. Po pościgu napastnik, 24-letni Polak, uderzył w zaparkowany pojazd, a następnie wymienił strzały z dwoma policjantami, których ciężko ranił. Sam ciężko ranny, zmarł w poniedziałek 9 listopada w szpitalu. Ciała jego rodziców i siostry, noszące rany postrzałowe, odnaleziono w ich domu, o dwie godziny drogi: w sumie przypisuje mu się dziewięć ofiar śmiertelnych. Według ministra spraw wewnętrznych był on « zafascynowany ideologiami skrajnej prawicy »; wszczęto śledztwo w sprawie czynu « o charakterze terrorystycznym ». Polska ogłosiła dwa dni żałoby narodowej.
Papież Leon XIV polecił przesłać telegram z kondolencjami, podpisany przez kardynała sekretarza stanu Pietro Parolina, do metropolity krakowskiego, kardynała Grzegorza Rysia, wyrażając swą duchową bliskość « w zmartwychwstałym Chrystusie » wszystkim, których dotknęła ta tragedia.
Czego Kościół zawsze nauczał
« Nie zabijaj. » Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że słowa te « zakazują bezwzględnie zabójstwa », a prawo to « nie wyłącza nikogo ; ani bogatych, ani ubogich, ani możnych, ani panów, ani rodziców ». Nazajutrz po potopie, przypomina, pierwszym zakazem, jaki Bóg uczynił ludziom, był właśnie ten: « Krwi waszej zażądam od każdego, kto by ją przelał. »
Lecz przykazanie sięga dalej niż ręka. Wyłożone przez Naszego Pana, jest duchowe: « nakazuje nam mieć nie tylko ręce czyste, lecz jeszcze serce prawe ». Dlatego Katechizm umieszcza korzeń zabójstwa w gniewie na brata: « ktokolwiek gniewa się na brata swego, będzie potępiony na sądzie »; a « ten, kto gniewa się na swego brata, nawet jeśli trzyma swój gniew zamknięty w sercu, niemniej jest winny ». Nienawiść jest już zabójstwem w zarodku.
Miara
Nie ma tu nic, co trzeba by długo rozważać. Sześciu bezbronnych przechodniów zastrzelonych, dwóch policjantów podziurawionych kulami, a na końcu drogi ojciec, matka i siostra zabici pod własnym dachem: jest to, w każdym z tych czynów, grzech, który prawo Boże potępia pod najstraszliwszymi groźbami. Katechizm pisał to bez ogródek: zakaz zabijania rozciąga się na wszystkich, także na rodziców, i nikt nie ma « dość władzy nad własnym życiem », a tym bardziej nad życiem cudzym.
To, że zabójca był, według śledztwa, « zafascynowany ideologiami skrajnej prawicy », nie przesuwa osądu: potwierdza go. Ideologia, która wyznacza ludzi do zabicia, jest nienawiścią do brata wzniesioną w system; a nienawiść do brata, Ewangelia powiedziała to przed wszelką policją, jest już przed Bogiem zabójstwem serca. Broń jedynie dokonała na zewnątrz tego, co doktryna nienawiści zaczęła wewnątrz.
Dla wiernych
Pierwszą chrześcijańską odpowiedzią nie jest analiza, lecz modlitwa: za zmarłych, aby Bóg okazał im miłosierdzie; za rannych i rodziny, aby pokój Chrystusa ich podźwignął. Ten sam Katechizm, zakazawszy zabijać, nakazuje « mieć miłość i szczerą życzliwość dla naszych nieprzyjaciół »: nie odpowiada się na nienawiść nienawiścią, nie wchodząc w jej krąg. Wobec zła tej czerni wierny trzyma dwie rzeczy razem: grozę zbrodni, nazwaną bez łagodzenia, i nadzieję zmartwychwstania, która nie zostawia śmierci ostatniego słowa. Taka jest wiara Kościoła od krwi Abla wołającej z ziemi: Bóg żąda rachunku i Bóg podnosi.
Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), wykład piątego przykazania « Nie zabijaj ». Księga Rodzaju, rozdz. 9, w. 5, według Wulgaty. Ewangelia według świętego Mateusza, rozdz. 5, w. 21-22.