Aktualności
Hongkong: dziesięć lat więzienia więcej dla Joshuy Wonga, skazanego za słowa
W Hongkongu działacz Joshua Wong zostaje skazany na dziesięć dodatkowych lat więzienia na mocy ustawy o bezpieczeństwie narodowym, za to, że domagał się zagranicznych sankcji.

Wysoki sąd w Hongkongu skazał w czwartek 5 listopada 2026 roku prodemokratycznego działacza Joshuę Wonga, lat trzydzieści, na dziesięć dodatkowych lat więzienia za « zmowę z siłami zagranicznymi », na mocy ustawy o bezpieczeństwie narodowym narzuconej przez Pekin w 2020 roku. We wrześniu przyznał się do winy w tym punkcie i groziło mu dożywocie; jego obrona wnosiła o karę od trzech do dziesięciu lat. Odbywa już karę czterech lat i ośmiu miesięcy, orzeczoną w listopadzie 2024 roku za « spisek w celu wywrotu » związany z nieoficjalnymi prawyborami. Przetrzymywany od blisko sześciu lat, miał wyjść na wolność w styczniu 2027 roku.
Oskarżenie zarzucało mu, że wraz z byłym deputowanym na uchodźstwie Nathanem Lawem wzywał obce państwa — zwłaszcza Stany Zjednoczone, które odwiedził w 2019 roku — do nałożenia sankcji lub blokady na Chiny i Hongkong. Sędzia określił te czyny jako « poważne ze swej natury » i jako « podstęp » zmowy, przy czym nowa kara ma być odbywana równolegle z resztą poprzedniej. Wong jest jedynym działaczem z Hongkongu ściganym dwukrotnie na mocy tej ustawy.
Odczytanie sprawy jest otwarcie przeciwstawne. Sędzia, policja bezpieczeństwa narodowego i chińskie ministerstwo spraw zagranicznych widzą w tym prawowite stosowanie ustawy i poszanowanie suwerenności Chin; jego rzecznik przestrzegł przed « nieodpowiedzialnymi wypowiedziami » na temat spraw sądowych Hongkongu. Konsulat amerykański, Amnesty International, Human Rights Watch, Nathan Law oraz tajwańska Rada do spraw Kontynentu widzą w tym przeciwnie prześladowanie polityczne mające uciszyć pokojowy sprzeciw: wyrok nazwano « okrutnym i niesprawiedliwym » oraz « kolejnym złowieszczym przypomnieniem » ustawy, która « stała się narzędziem do karania sprzeciwu ». Nie rozstrzygamy tego sporu; mierzymy czyn.
Władza świecka pochodzi od Boga, a sprawiedliwość ją ogranicza
Kościół zawsze nauczał, że władza świecka pochodzi od Boga i że dla miłości Boga należy się jej cześć i posłuszeństwo. Katechizm Soboru Trydenckiego zalicza królów, książąt i urzędników do tych, których czwarte przykazanie nakazuje nam czcić: « jeśli oddajemy im cześć, do Boga ta cześć się odnosi », albowiem czcimy w nich « obraz samej potęgi Boga ». Nawet niegodny urzędnik zachowuje ten tytuł: « to nie ich przewrotność ani ich złość czcimy, lecz władzę Bożą, która w nich jest. »
Lecz ten sam Katechizm zaraz wyznacza granicę, i jest ona wyraźna: « gdyby mieli nieszczęście rozkazać coś złego lub niesprawiedliwego, ponieważ wówczas nie działaliby już mocą owej prawowitej władzy, którą otrzymali od Boga, lecz idąc za swoimi niesprawiedliwymi i przewrotnymi uczuciami, nie bylibyśmy w żaden sposób obowiązani być im posłuszni. » Władza jest dana dla dobra wspólnego i dla sprawiedliwości; nie jest źródłem sprawiedliwości, lecz jest jej poddana. Prawo nie jest sprawiedliwe przez to tylko, że państwo je ogłasza.
Miara
Co do faktów, których nikt nie kwestionuje, Joshua Wong został skazany za słowa: za to, że domagał się sankcji i promował obce ustawodawstwo. Nie za morderstwo, kradzież czy przemoc, lecz za pokojowe działanie polityczne. Karać pokojowe słowo dziesięcioma latami więzienia i obracać prawo w narzędzie przeciw tym, którzy je kwestionują, to nie sprawowanie władzy otrzymanej od Boga: to porzucenie jej dla « niesprawiedliwych i przewrotnych uczuć », wedle samych słów Katechizmu. Jakkolwiek zresztą oceniać polityczną sprawę działacza, bo tradycja nie kanonizuje żadnego ustroju, sam czyn przekracza to, co Bóg powierza mieczowi państwa. Tam, gdzie władza przestaje służyć sprawiedliwości, by zdławić sprzeciw, wychodzi poza swoje prawo.
Co z tego wynika
Chrześcijanin winien jest prawowitej władzy szczerą cześć i rzeczywiste posłuszeństwo, dla Boga, a nie z samej bojaźni. To posłuszeństwo nie jest jednak nigdy bez miary: żadna potęga ziemska nie jest ostatecznym sędzią tego, co sprawiedliwe i niesprawiedliwe; jest nim sam Bóg. Wobec wyroku, który uderza w słowo, wierny trzyma obie prawdy razem, modli się za więźniów jak i za tych, którzy ich sądzą, i odmawia wiary, że to, co zostało nakazane, jest przez to samo sprawiedliwe.
Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o czwartym przykazaniu, o powinnościach względem królów, książąt i urzędników; List świętego Pawła do Rzymian, rozdział XIII, oraz Pierwszy List świętego Piotra, rozdział II, według Wulgaty, cytowane przez Katechizm.