Trzy kościoły sprofanowane w jednej archidiecezji: świętokradztwo to nie wandalizm

W ciągu kilku dni trzy kościoły jednej archidiecezji we Francji — w Chambray-lès-Tours, w Luynes i w Tours — zostały sprofanowane. Miejsca poświęcone, w których spoczywa Najświętszy Sakrament, zostały skalane i splądrowane. Świat nazwie to wandalizmem, zamachem na dziedzictwo, sprawą wyłamanych zamków i szkód materialnych. Kościół zna jednak inną nazwę tej rany: świętokradztwo.

Kościół bowiem nie jest budynkiem jak inne. Jest poświęcony, wyjęty ze zwykłego użytku, oddany samemu Bogu. « Domowi twemu, Panie, przystoi świętość na długie dni. » To, co się w nim przechowuje, nie jest dziełem sztuki: to Obecność rzeczywista, Ciało Pana pod postacią chleba. Sprofanować to miejsce nie znaczy rozbić kamień — znaczy podnieść rękę na rzeczy święte, a przez nie na Tego, który w nim mieszka. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że świętokradztwo narusza osobę, miejsce lub rzecz poświęconą Bogu, i zalicza je do grzechów wołających o pomstę do Nieba.

Zmierzmy zatem to wydarzenie miarą, która się nie zmienia. Pan, wchodząc do świątyni, nie powoływał się na dziedzictwo: « Dom mój domem modlitwy zwany będzie, a wyście go uczynili jaskinią zbójców. » Sprawiedliwą odpowiedzią chrześcijanina nie jest ani obojętność tego, kto wzrusza ramionami, ani nienawiść tego, kto oddaje cios za cios. Jest nią wynagrodzenie: gorliwość, która opłakuje zniewagę i zmywa ją adoracją. « Bo mię zawistna miłość domu twego gryzła i urągania urągających tobie spadły na mnie. » Gdzie znieważono ukrytego Boga, niech się wróci na kolana; gdzie zgaszono lampy, niech znów zapłonie zadośćuczynienie. Wróg może rozbić tabernakulum; nie rozbije Hostii, która przebacza, ani Kościoła, który wynagradza.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o sakramencie Eucharystii i o czci należnej miejscom poświęconym; Ewangelia według św. Mateusza, XXI, 13; Psalmy XCI, 5 i LXVIII, 10 (Wulgata). Dom Guéranger, Rok liturgiczny, o poświęceniu kościołów.