Psalm 63: Boże, Ciebie szukam (pragnienie Boga)

Psalm 63 jest jedną z najpiękniejszych pieśni tęsknoty za Bogiem w całym Psałterzu. To modlitwa duszy, która o świcie zrywa się ku Panu jak spragniony wędrowiec ku źródłu. Kościół od wieków umieszczał ten psalm w jutrzni — w pierwszej modlitwie dnia — bo żaden inny tekst nie wyraża lepiej porannego głodu Boga. Podajemy najpierw cały tekst, aby można go było odmówić, a dopiero potem krótkie wyjaśnienie.

Uwaga o numeracji. W Biblii hebrajskiej i w wydaniach współczesnych jest to Psalm 63; w łacińskiej Wulgacie i w starszych polskich przekładach — Psalm 62. To ten sam psalm. Poniższy tekst pochodzi z przekładu ks. Jakuba Wujka.

Psalm 63 — pełny tekst (przekład Wujka)

Psalm Dawida, gdy był na puszczy Idumejskiej.

Boże, Boże mój, do ciebie się zrywam na świtaniu. Pragnęła ciebie dusza moja, jak bardzo tęskniło za tobą ciało moje!

W ziemi pustej, bezdrożnej i bezwodnej, tak w świątyni stawiłem się przed tobą, aby widzieć moc twoją i chwałę twoją.

Bo lepsze jest miłosierdzie twoje niźli życie, wargi moje będą cię chwalić.

Tak cię błogosławić będę za życia mego i w imię twoje będę podnosił ręce moje.

Jakby sadłem i tłustością niech będzie napełniona dusza moja, a wargami wesołość będą wychwalać usta moje.

Jeśli cię wspominałem na łożu moim, rano będę rozmyślał o tobie, bo byłeś pomocnikiem moim, i w zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się.

Przylgnęła dusza moja do ciebie, broniła mię prawica twoja.

A oni na próżno szukali duszy mojej, zstąpią w głębokości ziemi. Będą oddani w moc miecza, staną się działem lisów.

Ale król będzie się weselił w Bogu; chlubić się będą wszyscy, którzy nań przysięgają, bo zatkane są usta mówiących nieprawości.

Psalm 63 po łacinie (Wulgata, Ps 62)

Dla tych, którzy modlą się brewiarzem albo chcą poznać tekst w jego liturgicznej szacie, podajemy pierwsze, najsłynniejsze wersety po łacinie:

Deus, Deus meus, ad te de luce vigilo. Sitivit in te anima mea, quam multipliciter tibi caro mea.

In terra deserta, et invia, et inaquosa: sic in sancto apparui tibi, ut viderem virtutem tuam et gloriam tuam.

Quoniam melior est misericordia tua super vitas: labia mea laudabunt te.

Otwierające słowa — Deus, Deus meus, ad te de luce vigilo — od najdawniejszych wieków rozbrzmiewały w klasztorach jako pierwsze słowa porannej modlitwy.

O czym mówi Psalm 63?

Pragnienie jak w pustyni

Sercem psalmu jest obraz pragnienia. Dusza tęskni za Bogiem tak, jak spieczona pustynia tęskni za wodą: „W ziemi pustej, bezdrożnej i bezwodnej". To nie jest chłodne rozmyślanie — to głód i pragnienie całego człowieka, duszy i ciała. Tradycja chrześcijańska widziała w tym wzór modlitwy: prawdziwa pobożność rodzi się z tęsknoty, nie z przyzwyczajenia.

Psalm świtu i jutrzni

„Do ciebie się zrywam na świtaniu" — psalmista nie odkłada Boga na później, lecz szuka Go jako pierwszego ze wszystkiego, zanim zacznie się dzień. Dlatego Kościół uczynił z tego psalmu jeden z filarów jutrzni. Kto chce, by Bóg był początkiem jego dnia, znajdzie tu gotowe słowa. Naturalnie łączy się on z modlitwą poranną, która oddaje Panu pierwsze chwile po przebudzeniu.

Ufność, nie magia

Psalm 63 jest pieśnią ufności, a nie zaklęciem. Psalmista nie żąda, lecz tęskni; nie wymusza, lecz przylgnął: „Przylgnęła dusza moja do ciebie". Wyznaje, że „lepsze jest miłosierdzie twoje niźli życie" — czyli że bliskość Boga jest droższa niż samo życie. To postawa dziecka wobec Ojca, a nie człowieka próbującego wykorzystać świętą formułę. Tak właśnie modlimy się tym psalmem: jako wyznaniem miłości i zaufania.

Obraz cienia skrzydeł

„W zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się" — to jeden z najczulszych obrazów Pisma. Bóg jest jak ptak osłaniający pisklęta. Ten sam obraz powraca w innych psalmach ufności, zwłaszcza w Psalmie 91, gdzie czytamy o cieniu skrzydeł Najwyższego. Razem z Psalmem 23 o Panu-Pasterzu tworzą one trójgłos psalmów zawierzenia, do których wraca się przez całe życie.

Jak modlić się Psalmem 63?

Najlepiej odmawiać go rano, jeszcze zanim zaczną się obowiązki dnia — powoli, wsłuchując się w obraz pragnienia. Można odmówić go w całości albo zatrzymać się na jednym wersecie, na przykład: „Boże, Boże mój, do ciebie się zrywam na świtaniu". Niektórzy łączą go z chwilą adoracji albo z Psalmem 23, inni czynią zeń stałą część porannego pacierza. Nie ma tu jednej obowiązkowej formy — liczy się szczere pragnienie, które psalm pomaga w nas obudzić.

Często zadawane pytania

Psalm 63 czy psalm 62 — który numer jest poprawny?

Oba są poprawne, bo chodzi o ten sam psalm. W numeracji hebrajskiej, używanej w większości współczesnych Biblii, jest to Psalm 63. W łacińskiej Wulgacie i w starszych przekładach — w tym u Wujka — ten sam tekst nosi numer 62. Różnica wynika z odmiennego liczenia psalmów we wcześniejszej części Psałterza.

Kiedy odmawia się Psalm 63?

Tradycyjnie odmawia się go rano, w jutrzni, czyli w porannej części Liturgii Godzin. Jego otwierające słowa — „do ciebie się zrywam na świtaniu" — czynią go naturalną modlitwą początku dnia. Można go jednak odmawiać o każdej porze, ilekroć budzi się w nas pragnienie Boga.

O czym jest Psalm 63?

Jest o tęsknocie za Bogiem. Psalmista porównuje swoje pragnienie do spieczonej, bezwodnej pustyni i wyznaje, że bliskość Boga jest dla niego cenniejsza niż samo życie. To psalm ufności i miłości, kończący się obrazem duszy, która przylgnęła do Pana i znalazła schronienie w cieniu Jego skrzydeł.

Dlaczego Psalm 63 nazywa się psalmem pragnienia?

Ponieważ jego głównym obrazem jest pragnienie. Słowa „Pragnęła ciebie dusza moja" oraz porównanie do ziemi „bezdrożnej i bezwodnej" sprawiły, że tradycja chrześcijańska widzi w nim wzorcową pieśń duszy spragnionej Boga — stąd nazwa „psalm pragnienia".

Aplikacja Iter Fidei zawiera modlitwy, psalmy i pieśni, po łacinie i po polsku, z audio. Pobierz tutaj.

Źródła. Tekst polski: Biblia w przekładzie ks. Jakuba Wujka (Psalm 62 wg numeracji Wulgaty). Tekst łaciński: Psałterz Wulgaty (Ps 62). Liturgiczne użycie psalmu w jutrzni za tradycją rzymską.