Gaza: armia przyznaje, że ostrzelała samochód pięcioletniej dziewczynki

Pewna armia po raz pierwszy przyznała, że jej żołnierze otworzyli ogień do samochodu wiozącego pięcioletnią dziewczynkę i jej bliskich w Gazie. Dowództwo wojskowe zarządziło w środę śledztwo karne w sprawie śmierci dziecka, Hind Rajab, oraz drugie — w sprawie śmierci piętnastu ratowników.

29 stycznia 2024 roku mała skierowała do Czerwonego Półksiężyca wezwanie o pomoc, które trwało wiele godzin. Jej ciało wydobyto później z pojazdu podziurawionego kulami, wraz z sześciorgiem bliskich i dwoma ratownikami. Dowództwo najpierw zaprzeczało obecności swoich żołnierzy na miejscu; jego własna analiza przyznaje teraz, że żołnierze « strzelali do pojazdu, który zbliżał się do nich, poruszając się wbrew wcześniejszemu ostrzeżeniu » wydanemu mieszkańcom.

Śledztwo, powierzone wydziałowi dochodzeń kryminalnych żandarmerii wojskowej, wszczęto « z powodu domniemanych uchybień w koordynacji » karetki wysłanej jej na ratunek. Ten sam komunikat wszczyna drugie śledztwo w sprawie piętnastu ratowników, których karetki ostrzelano w Rafah; dowództwo już wcześniej przyznało się do « błędów zawodowych » i « ciągu pomyłek », zaprzeczając zarazem jakiemukolwiek « uchybieniu etycznemu ». Jego własna relacja jest wewnętrznie sprzeczna: twierdzi, że zginęło pięcioro pasażerów, a Hind i jej kuzynka Layan przeżyły, podczas gdy dziecko i dwaj ratownicy zostali później znalezieni martwi.

Piąte przykazanie jest bez ogródek: Non occides, Nie będziesz zabijał. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że choć żołnierz, który walczy w sprawiedliwej wojnie, i urzędnik, który karze przestępców, nie są winni zabójstwa, to krew niewinnego woła o pomstę do Nieba, jak głos krwi Abla wołał do Boga z ziemi. Śledztwo jest aktem ludzkiej sprawiedliwości i należy pragnąć, aby było pełne; lecz nie jest jeszcze zadośćuczynieniem, i żaden trybunał, odkładając je o ponad rok, nie ucisza tego wołania. Przelana krew pozostaje, dopóki nie zdano sprawy z każdego niewinnego.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o piątym przykazaniu; Księga Wyjścia 20, 13 oraz Księga Rodzaju 4, 10 według Wulgaty (Biblia Wujka); cztery grzechy wołające o pomstę do Nieba.