Leon XIV: muzyka sakralna nie jest ozdobą liturgii

19 sierpnia 2026 roku, podczas audiencji generalnej w bazylice Świętego Piotra, Leon XIV poświęcił swoją katechezę muzyce sakralnej. Nauczał, że «należy ona do czynności liturgicznej i nie jest jedynie ozdobnym elementem celebracji», i wezwał kompozytora, aby «znał i zachowywał dziedzictwo muzyczne Kościoła».

Ta prawda nie czeka na ogłoszenie: jest ustalona. Już w 1903 roku święty Pius X nauczał, że muzyka sakralna jest integralną częścią uroczystej liturgii, skierowaną ku chwale Bożej i uświęceniu wiernych, a nie ozdobą dodaną z zewnątrz. Chorałowi gregoriańskiemu nadawał rangę najwyższego wzoru śpiewu Kościoła, dopuszczał organy i odrzucał to, co uwłacza godności miejsca świętego. Dziedzictwa muzycznego nie strzeże się jak muzealnego eksponatu: jest ono modlącym się głosem, który Kościół sobie nadał, a zerwać z nim znaczy zerwać samą modlitwę.

To, co pewne w tej katechezie, wynika z tego, co zachowuje ona z owej doktryny. Leon XIV powiązał swoją naukę z motu proprio świętego Piusa X z 22 listopada 1903 roku; przypisał «wielką wartość chorałowi gregoriańskiemu, nie wykluczając innych rodzajów muzyki sakralnej», przypomniał rolę organów piszczałkowych i dopuścił inne instrumenty jedynie pod warunkiem, że odpowiadają one świętemu użytkowi i godności świątyni. Chciał formy «zarazem szlachetnej i prostej», a teksty czerpanych najpierw z Pisma Świętego, ksiąg liturgicznych i Tradycji. W tych punktach nauczanie jedynie powtarza dawne prawo. Tam, gdzie powołuje się na soborową konstytucję o liturgii i na tekst późniejszy niż rok 1958, to nie owa nowość stanowi regułę: prawo śpiewu sakralnego obowiązywało przed Soborem i to ono sądzi. Święty Augustyn ujął to słowem, które papież powtórzył: «Cantare amantis est», śpiewać jest właściwością tego, kto miłuje.

Źródła. Święty Pius X, motu proprio Tra le sollecitudini (22 listopada 1903) o muzyce sakralnej; święty Augustyn («Cantare amantis est»); Katechizm Soboru Trydenckiego (1566).