Prefekt Kultu Bożego wyśmiewa wiernych Mszy tradycyjnej — tradycja obraca przeciw niemu argument « jedności »

Kardynał Arthur Roche, prefekt Dykasterii ds. Kultu Bożego, oświadczył, że papież Leon XIV nie zamierza znieść ograniczeń nałożonych na Mszę tradycyjną: ani cofnąć Traditionis custodes, ani przywrócić Summorum pontificum. Zapytany o wiernych domagających się szerszego dostępu do dawnego rytu, wyśmiał ich skargę: « Ale potem odchodzą i mówią, że wciąż są prześladowani. Prześladowani w czym? Dlaczego orkiestra wciąż gra melodię niezgodną z życiem Kościoła? » Odmowę uzasadnia w imię Eucharystii, « sakramentu jedności », który, jeśli dzieli, miałby ukazywać, że « coś jest poważnie nie tak ».

Czego naucza Kościół

Katechizm Soboru Trydenckiego nazywa Eucharystię wprost « Sakramentem Pokoju i Miłości ». Naucza, że ten sakrament « jednoczy nas w Nim, by uczynić z nas wszystkich już tylko jedno ciało », i wyprowadza z tego wniosek moralny bez ogródek: « niegodni są imienia chrześcijan ci, którzy żywią nieprzyjaźnie jedni przeciw drugim ». Jedność eucharystyczna dokonuje się przez miłość i pokój — « chcemy nade wszystko zachować Pokój i Miłość » —, a nie przez pogardę. A ryt, o który chodzi, nie jest « niezgodną melodią »: to Ofiara, którą Kościół przyjął i sprawował przez wieki.

Miara

Zmierzony tą regułą, argument obraca się przeciw sobie. Powołuje się na jedność, by ograniczać; lecz tradycja naucza, że jedność rodzi się z miłości, i nazywa niezgodą — « nienawiści, niezgody i waśnie » — właśnie to, co rodzi publiczna pogarda wobec wiernych. Wyśmiewać jako niezgodną « orkiestrę » tych, którzy trwają przy odwiecznym rycie Kościoła rzymskiego, to mylić jedność wiary z jednolitością reformy i przypisywać miano niezgody tym, którzy prosili jedynie o to, by modlić się jak ich ojcowie. Nie wypowiadamy niczego o osobie ani o urzędzie kardynała; stwierdzamy jedynie, że czyn — odmowa połączona z drwiną — źle się godzi z tym, czego Sakrament Pokoju wymaga w zakresie miłości.

Co to oznacza dla wiernych

Postępowanie, którego należy się trzymać, jest proste i dawne: zachować wiarę i kult tak, jak Kościół zawsze je przekazywał, bez goryczy i bez schizmy. Przywiązanie do Mszy tradycyjnej nie jest buntem; jest wiernością przyjętej Ofierze. Na pogardę odpowiada się miłością, którą nakazuje ten sam sakrament, zachowując « Pokój i Miłość » i modląc się za pasterzy. Żadnego sedewakantystycznego wniosku, żadnego teatralnego « oporu »: jedynie wytrwałość.

Sources. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), O Eucharystii — Eucharystia « Sakrament Pokoju i Miłości », który « jednoczy nas w Nim, by uczynić z nas wszystkich już tylko jedno ciało »; oraz O sakramencie Eucharystii (ciąg dalszy) — o Komunii i Ofierze Mszy.