Nigeria: biskupi domagają się ochrony mordowanych chrześcijan

Biskupi Nigerii publicznie wezwali władze swojego kraju do zagwarantowania ochrony i praw chrześcijan, pośród fali masakr i porwań, która od lat uderza we wspólnoty chrześcijańskie, ich wioski, ich kapłanów i ich kleryków. Wiernych zabija się nawet w ich własnych domach; duchownych rozstrzeliwuje się lub uprowadza do niewoli. Świat zbyt często wpisuje te śmierci pod wygodną etykietę « konfliktów wspólnotowych ». Kościół zaś zna ich prawdziwe imię: prześladowanie.

Od pierwszej przelanej krwi Kościół nigdy nie odczytywał inaczej męczeństwa. Pod ołtarzem Nieba wznosi się wołanie: « Widziałem pod ołtarzem dusze pobitych dla słowa bożego… Dokądże, Panie, nie mścisz krwi naszej? » Ta krew nie jest stracona. Według dawnego słowa jest nasieniem: Kościół, który krwawi w Nigerii, nie łamie się — wzrasta. A tym, których się morduje dla Imienia, obietnica pozostaje bez odwołania: « Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem ich jest królestwo niebieskie. »

Zmierzmy zatem fakty tą miarą, która sądzi także żywych. Ochrona niewinnego nie jest łaską, którą państwo udziela: jest pierwszym obowiązkiem, dla którego nosi miecz. « Nie bez przyczyny miecz nosi; jest bowiem sługą bożym. » Władza, która pozwala mordować swoich i odwraca wzrok, zdradza sam urząd, który powierzył jej Bóg; prośba biskupów nie jest więc polityczną suplikacją, lecz przypomnieniem należnej sprawiedliwości. Nie odpowiadamy nienawiścią na nienawiść: modlimy się za męczenników, domagamy się dla żywych należnej im ochrony i nie zapominamy — gdy inni już zapomnieli — że ci chrześcijanie są naszymi braćmi.

Źródła. Apokalipsa VI, 9-10; Ewangelia według św. Mateusza, V, 10; List do Rzymian XIII, 4 (Wulgata). Tertulian, Apologetyk, L: « krew męczenników jest nasieniem chrześcijan ». Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o piątym przykazaniu.