Msza tradycyjna odsunięta od św. Piotra na rok 2026

Piętnasta międzynarodowa pielgrzymka Summorum Pontificum odbędzie się w Rzymie od 23 do 25 października 2026 roku. Jej główna Msza pontyfikalna nie zostanie odprawiona w bazylice św. Piotra. List z 7 sierpnia 2026 roku, przekazany przez Nunc­jaturę Apostolską i podpisany przez abpa Paola Rudellego, substytuta do spraw ogólnych Sekretariatu Stanu, odmówił na nią zgody „w tym roku”. Msza zostanie odprawiona w sobotę 24 października o godzinie piętnastej, przy ołtarzu głównym bazyliki Matki Bożej Większej, pod przewodnictwem bpa Athanasiusa Schneidera.

Pielgrzymi nie zostają wykluczeni z bazyliki św. Piotra. W sobotę rano procesja wyruszy około godziny jedenastej z kościoła świętych Celsa i Juliana, dotrze do bazyliki, a wierni będą się w niej modlić o trzynastej, zanim udadzą się do bazyliki Matki Bożej Większej. Obie Msze pontyfikalne pielgrzymki odprawi bp Schneider, a nie kardynał, jak w latach ubiegłych. W 2025 roku główną Mszę udało się odprawić w bazylice św. Piotra po raz pierwszy od 2022 roku. Odmowa, według listu, obowiązuje jedynie „w tym roku”, bez zakazu na stałe; organizatorzy prosili o zgodę wielokrotnie, w grudniu, w kwietniu i w czerwcu, nie otrzymując jej. Od 2021 roku celebracje według mszału z 1962 roku są tam ograniczone do zastrzeżonych godzin i do kaplicy Klementyńskiej w grotach.

Co Kościół zawsze utrzymywał

Dnia 14 lipca 1570 roku, bullą Quo primum tempore, święty Pius V ustalił Mszał rzymski i nadał „na wieczne czasy” prawo, by ten ryt mógł być odprawiany swobodnie i godziwie w każdym miejscu. Sobór Trydencki na swej dwudziestej drugiej sesji nauczał, że Msza jest prawdziwą i właściwą ofiarą, i rzucił anatemę na każdego, kto obrzędy i ceremonie przyjęte oraz zatwierdzone przez Kościół w uroczystej celebracji poczytuje za zaczyn bezbożności. Ryt ten nie jest tolerancją udzieloną pewnej wrażliwości: jest kultem, który Kościół rzymski oddawał Bogu przez wieki, przy ołtarzu wzniesionym nad grobem księcia Apostołów tak samo jak wszędzie indziej.

Miara

Odmówić temu rytowi ołtarza głównego bazyliki św. Piotra, dopuszczając wszakże pielgrzymów do modlitwy, lecz nie do Ofiary, pozostaje w napięciu z tą wieczystością, którą święty Pius V chciał uczynić niezbywalną. Trudność nie dotyczy uchybienia liturgicznego: odsunięty mszał to ten sam, który Trydent kanonizował i który Pius V dał na zawsze. Podajemy sam akt, nie serca tych, którzy go podjęli; a akt, tak jak został spisany, obowiązuje jedynie „w tym roku”, po tym jak w 2025 roku ta sama Msza powróciła do bazyliki św. Piotra. Pozostaje jednak, że miejsce, w którym ryt rzymski został ustalony dla całego świata, raz jeszcze zostaje przed nim zamknięte.

Dla wiernych

Wartość świętej Ofiary nie zależy od marmuru, na którym się ją składa: Msza odprawiona w bazylice Matki Bożej Większej, najstarszej maryjnej bazylice Rzymu, jest tą samą, którą odprawiono by u św. Piotra. Wierny uformowany w tradycji trzyma się rytu, ponieważ trzyma się wiary, którą ten ryt wyraża, a nie dlatego, że oczekiwałby zeń przywileju. Niech idzie modlić się u grobu Piotra rano, a złoży Ofiarę w bazylice Matki Bożej Większej po południu, bez goryczy i bez zgiełku. Kościół znał cięższe próby; ryt zaś pozostaje tym, czym nazwał go święty Pius V: wieczysty.

Źródła. Bulla Quo primum tempore świętego Piusa V (14 lipca 1570); Sobór Trydencki, sesja XXII (1562), nauka o Najświętszej Ofierze Mszy i kanon 7; Dom Guéranger, Rok liturgiczny, o kulcie rzymskim.