Księga Rodzaju, rozdział 32

1 Jacob quoque abiit itinere quo cœperat : fueruntque ei obviam angeli Dei.

1 Jakub też szedł zaczętą drogą, i spotkali go aniołowie Boży.

2 Quos cum vidisset, ait : Castra Dei sunt hæc : et appellavit nomen loci illius Mahanaim, id est, Castra.

2 Ujrzawszy ich rzekł: „Obóz to Boży” i nazwał imię miejsca owego Mahanaim, to jest Obóz.

3 Misit autem et nuntios ante se ad Esau fratrem suum in terram Seir, in regionem Edom :

3 Posłał też i posłów przed sobą do Ezawa, brata swego, do ziemi Seir, do krainy Edom,

4 præcepitque eis, dicens : Sic loquimini domino meo Esau : Hæc dicit frater tuus Jacob : Apud Laban peregrinatus sum, et fui usque in præsentem diem.

4 i przykazał im mówiąc: „Tak rzeczecie panu memu Ezawowi: „To mówi brat twój Jakub: U Labana byłem gościem i mieszkałem aż do dzisiejszego dnia.

5 Habeo boves, et asinos, et oves, et servos, et ancillas : mittoque nunc legationem ad dominum meum, ut inveniam gratiam in conspectu tuo.

5 Mam woły i osły, i owce, i sługi, i służebnice; i ślę teraz poselstwo do pana mego, abym znalazł łaskę przed obliczem twoim.”

6 Reversique sunt nuntii ad Jacob, dicentes : Venimus ad Esau fratrem tuum, et ecce properat tibi in occursum cum quadringentis viris.

6 I wrócili się posłowie do Jakuba, mówiąc: „Przyszliśmy do Ezawa, brata twego, a oto pospiesza na twe spotkanie z czterystu mężami.”

7 Timuit Jacob valde : et perterritus divisit populum qui secum erat, greges quoque et oves, et boves, et camelos, in duas turmas,

7 Zląkł się Jakub bardzo i przestraszony, rozdzielił lud, który z nim był, także trzody i owce, i woły, i wielbłądy na dwa hufce,

8 dicens : Si venerit Esau ad unam turmam, et percusserit eam, alia turma, quæ relicta est, salvabitur.

8 mówiąc: „Jeśli przyjdzie Ezaw do jednego hufca, a porazi go, tedy hufiec drugi, który zostanie, będzie zachowany.”

9 Dixitque Jacob : Deus patris mei Abraham, et Deus patris mei Isaac : Domine qui dixisti mihi : Revertere in terram tuam, et in locum nativitatis tuæ, et benefaciam tibi :

9 I rzekł Jakub: „Boże ojca mego Abrahama i Boże ojca mego Izaaka, Panie, któryś mi rzekł: Wróć się do ziemi twojej i na miejsce narodzenia twego, a uczynię ci dobrze:

10 minor sum cunctis miserationibus tuis, et veritate tua quam explevisti servo tuo. In baculo meo transivi Jordanem istum : et nunc cum duabus turmis regredior.

10 mniejszy jestem niż wszelkie zmiłowanie twoje i wierność twoja, którejś dochował słudze twemu. O lasce mojej przeszedłem ten Jordan, a teraz z dwoma hufcami się wracam.

11 Erue me de manu fratris mei Esau, quia valde eum timeo : ne forte veniens percutiat matrem cum filiis.

11 Wybaw mię z ręki brata mego Ezawa, bo się go bardzo boję, by snadź przyszedłszy nie pobił matki z synami.

12 Tu locutus es quod benefaceres mihi, et dilatares semen meum sicut arenam maris, quæ præ multitudine numerari non potest.

12 Tyś rzekł, że mi będziesz dobrze czynił i rozmnożysz potomstwo moje jak piasek morski, który dla mnóstwa zliczony być nie może.”

13 Cumque dormisset ibi nocte illa, separavit de his quæ habebat, munera Esau fratri suo,

13 A gdy tam przespał owej nocy, oddzielił z tego, co miał, dary Ezawowi, bratu swemu:

14 capras ducentas, hircos viginti, oves ducentas, et arietes viginti,

14 kóz dwieście, kozłów dwadzieścia, owiec dwieście i baranów dwadzieścia,

15 camelos fœtas cum pullis suis triginta, vaccas quadraginta, et tauros viginti, asinas viginti et pullos earum decem.

15 wielbłądzic źrebnych ze źrebiętami ich trzydzieści, krów czterdzieści i byków dwadzieścia, oślic dwadzieścia i ośląt ich dziesięć;

16 Et misit per manus servorum suorum singulos seorsum greges, dixitque pueris suis : Antecedite me, et sit spatium inter gregem et gregem.

16 i posłał przez sług swoich, każdą trzodę z osobna, i rzekł sługom swoim: „Idźcie przede mną, a niech będzie odstęp między stadem a stadem.”

17 Et præcepit priori, dicens : Si obvium habueris fratrem meum Esau, et interrogaverit te : Cujus es ? aut, Quo vadis ? aut, Cujus sunt ista quæ sequeris ?

17 I przykazał pierwszemu, mówiąc: „Jeśli spotkasz brata mego Ezawa, a zapyta cię: „Czyjeś ty?” albo: „Dokąd idziesz?” albo: „Czyje to, co poganiasz?”

18 respondebis : Servi tui Jacob, munera misit domino meo Esau, ipse quoque post nos venit.

18 odpowiesz: „Sługi twego Jakuba; dary te posłał panu memu Ezawowi, sam też za nami idzie.”

19 Similiter dedit mandata secundo, et tertio, et cunctis qui sequebantur greges, dicens : Iisdem verbis loquimini ad Esau cum inveneritis eum.

19 To samo rozkazanie dał drugiemu i trzeciemu, i wszystkim, którzy gnali stada, mówiąc: „Tymiż słowy mówcie do Ezawa, gdy go znajdziecie;

20 Et addetis : Ipse quoque servus tuus Jacob iter nostrum insequitur. Dixit enim : Placabo illum muneribus quæ præcedunt, et postea videbo illum : forsitan propitiabitur mihi.

20 i dodacie: Sam też sługa twój Jakub idzie za nami; mówił bowiem: Ubłagam go datami, które uprzedzają, a potem go ujrzę; może się zmiłuje nade mną.”

21 Præcesserunt itaque munera ante eum, ipse vero mansit nocte illa in castris.

21 Uprzedziły go tedy dary, a sam został owej nocy w obozie.

22 Cumque mature surrexisset, tulit duas uxores suas, et totidem famulas cum undecim filiis, et transivit vadum Jaboc.

22 A wstawszy wczas, wziął dwie żony swe i tyleż służebnic z jedenastu synami, i przeprawił się przez bród Jaboku.

23 Traductisque omnibus quæ ad se pertinebant,

23 I przeprowadziwszy wszystko, co do niego należało,

24 mansit solus : et ecce vir luctabatur cum eo usque mane.

24 pozostał sam, a oto mąż zmagał się z nim aż do rana.

25 Qui cum videret quod eum superare non posset, tetigit nervum femoris ejus, et statim emarcuit.

25 Ale widząc, iż go nie mógł przemóc, dotknął się ścięgna biodra jego, i natychmiast uschło.

26 Dixitque ad eum : Dimitte me : jam enim ascendit aurora. Respondit : Non dimittam te, nisi benedixeris mihi.

26 I rzekł do niego: „Puść mię, bo już wschodzi zorza!” Odpowiedział: „Nie puszczę cię, aż mi pobłogosławisz.”

27 Ait ergo : Quod nomen est tibi ? Respondit : Jacob.

27 I rzekł: „Co za imię twoje?” Odpowiedział: „Jakub.”

28 At ille : Nequaquam, inquit, Jacob appellabitur nomen tuum, sed Israël : quoniam si contra Deum fortis fuisti, quanto magis contra homines prævalebis ?

28 A on rzekł: „Żadną miarą nie będzie się zwało imię twoje Jakub, ale Izrael; bo jeśliś przeciw Bogu był mocny, daleko więcej przeciw ludziom przemożesz.”

29 Interrogavit eum Jacob : Dic mihi, quo appellaris nomine ? Respondit : Cur quæris nomen meum ? Et benedixit ei in eodem loco.

29 Spytał go Jakub: „Powiedz mi, jakim cię imieniem zowią?” Odpowiedział: „Czemu się pytasz o imię moje?” I pobłogosławił mu na owymże miejscu.

30 Vocavitque Jacob nomen loci illius Phanuel, dicens : Vidi Deum facie ad faciem, et salva facta est anima mea.

30 I nadał Jakub owemu miejscu imię Fanuel, mówiąc: „Widziałem Boga twarzą w twarz, a ocalała dusza moja.”

31 Ortusque est ei statim sol, postquam transgressus est Phanuel : ipse vero claudicabat pede.

31 I wnet wzeszło mu słońce, skoro minął Fanuel; a on chromał na nogę.

32 Quam ob causam non comedunt nervum filii Israël, qui emarcuit in femore Jacob, usque in præsentem diem : eo quod tetigerit nervum femoris ejus, et obstupuerit.

32 Dla tej przyczyny synowie Izraela nie jadają ścięgna, które uschło w biodrze Jakubowym, aż do dnia dzisiejszego: iż się dotknął ścięgna biodra jego, i zmartwiało.