Księga Wyjścia, rozdział 2

1 Egressus est post hæc vir de domo Levi : et accepit uxorem stirpis suæ.

1 Wyszedł potem mąż z domu Lewiego i pojął żonę z pokolenia swego.

2 Quæ concepit, et peperit filium : et videns eum elegantem, abscondit tribus mensibus.

2 Ona poczęła i porodziła syna, a widząc, że był nadobny, kryła go przez trzy miesiące.

3 Cumque jam celare non posset, sumpsit fiscellam scirpeam, et linivit eam bitumine ac pice : posuitque intus infantulum, et exposuit eum in carecto ripæ fluminis,

3 A gdy już nie mogła zataić, wzięła plecionkę z sitowia, i namazała ją żywicą i smołą, i włożyła w nią dzieciątko i położyła je w trzcinisku na brzegu rzeki.

4 stante procul sorore ejus, et considerante eventum rei.

4 A siostra jego stała z daleka i przypatrywała się, co się stanie.

5 Ecce autem descendebat filia Pharaonis ut lavaretur in flumine : et puellæ ejus gradiebantur per crepidinem alvei. Quæ cum vidisset fiscellam in papyrione, misit unam e famulabus suis : et allatam

5 Ale oto zstąpiła córka Faraonowa, aby się kąpać w rzece, a panny jej chodziły po brzegu rzeki. Gdy ujrzała plecionkę między trzciniskiem, posłała jedną ze służebnic swoich, a ta ją przyniosła.

6 aperiens, cernensque in ea parvulum vagientem, miserta ejus, ait : De infantibus Hebræorum est hic.

6 Otworzywszy ją i widząc w niej dzieciątko płaczące, zmiłowała się nad nim i rzekła: „Z dziatek to hebrajskich jest ten.”

7 Cui soror pueri : Vis, inquit, ut vadam, et vocem tibi mulierem hebræam, quæ nutrire possit infantulum ?

7 A siostra dziecięcia rzekła jej: „Chcesz, że pójdę i zawołam niewiasty hebrajskiej, która by mogła chować dziecię?”

8 Respondit : Vade. Perrexit puella et vocavit matrem suam.

8 Odpowiedziała: „Idź.” Poszła dzieweczka i zawołała matki swej.

9 Ad quam locuta filia Pharaonis : Accipe, ait, puerum istum, et nutri mihi : ego dabo tibi mercedem tuam. Suscepit mulier, et nutrivit puerum : adultumque tradidit filiæ Pharaonis.

9 Rzekła do niej córka Faraonowa: „Weźmij to dziecię i wychowaj mi; ja tobie dam twą zapłatę.” Przyjęła niewiasta i karmiła dziecię, a gdy podrosło, oddała je córce Faraonowej.

10 Quem illa adoptavit in locum filii, vocavitque nomen ejus Moyses, dicens : Quia de aqua tuli eum.

10 Ona zaś przybrała je za syna i nazwała je imieniem Mojżesz, mówiąc: „Iżem go z wody wyjęła.”

11 In diebus illis postquam creverat Moyses, egressus est ad fratres suos : viditque afflictionem eorum, et virum ægyptium percutientem quemdam de Hebræis fratribus suis.

11 W owe dni, gdy był urósł Mojżesz, wyszedł do braci swych i ujrzał ich utrapienie, i męża Egipcjanina, bijącego jednego z Hebrajczyków, braci jego.

12 Cumque circumspexisset huc atque illuc, et nullum adesse vidisset, percussum Ægyptium abscondit sabulo.

12 A gdy się obejrzał tam i sam, a widział, że nikogo nie masz, zabiwszy Egipcjanina, ukrył go w piasku.

13 Et egressus die altero conspexit duos Hebræos rixantes : dixitque ei qui faciebat injuriam : Quare percutis proximum tuum ?

13 A wyszedłszy dnia drugiego, ujrzał dwu Hebrajczyków, jak się wadzili, i rzekł temu, który krzywdę czynił: „Czemu bijesz bliźniego twego?”

14 Qui respondit : Quis te constituit principem et judicem super nos ? num occidere me tu vis, sicut heri occidisti Ægyptium ? Timuit Moyses, et ait : Quomodo palam factum est verbum istud ?

14 A ten odpowiedział: „Któż cię postawił książęciem i sędzią nad nami? Czy chcesz mnie zabić, jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?” Uląkł się Mojżesz i rzekł: „Jakże się ta rzecz wyjawiła?”

15 Audivitque Pharao sermonem hunc, et quærebat occidere Moysen : qui fugiens de conspectu ejus, moratus est in terra Madian, et sedit juxta puteum.

15 I usłyszał o tym Faraon, i zamierzał zabić Mojżesza; lecz on uciekł od oblicza jego i zamieszkał w ziemi madianickiej, i usiadł przy studni.

16 Erant autem sacerdoti Madian septem filiæ, quæ venerunt ad hauriendam aquam : et impletis canalibus adaquare cupiebant greges patris sui.

16 A kapłan madianicki miał siedem córek, które przyszły czerpać wodę, a napełniwszy koryta chciały napoić trzody ojca swego.

17 Supervenere pastores, et ejecerunt eas : surrexitque Moyses, et defensis puellis, adaquavit oves earum.

17 Nadeszli pasterze i odegnali je; i wstał Mojżesz, a obroniwszy dziewczęta napoił ich owce.

18 Quæ cum revertissent ad Raguel patrem suum, dixit ad eas : Cur velocius venistis solito ?

18 A gdy się one wróciły do Raguela, ojca swego, rzekł do nich: „Czemuście przyszły rychlej niż zwyczajnie?”

19 Responderunt : Vir ægyptius liberavit nos de manu pastorum : insuper et hausit aquam nobiscum, potumque dedit ovibus.

19 Odpowiedziały: „Człowiek Egipcjanin wybawił nas z ręki pasterzów, nadto i wody naczerpał z nami, i dał pić owcom.”

20 At ille : Ubi est ? inquit : quare dimisistis hominem ? vocate eum ut comedat panem.

20 Tedy on rzekł: „A gdzie jest? Czemuście puściły człowieka? Zawołajcie go, aby jadł chleb.”

21 Juravit ergo Moyses quod habitaret cum eo. Accepitque Sephoram filiam ejus uxorem :

21 Przysiągł tedy Mojżesz, że będzie z nim mieszkał, i wziął Seforę, córkę jego, za żonę.

22 quæ peperit ei filium, quem vocavit Gersam, dicens : Advena fui in terra aliena. Alterum vero peperit, quem vocavit Eliezer, dicens : Deus enim patris mei adjutor meus eripuit me de manu Pharaonis.

22 Ta mu urodziła syna, którego nazwał Gersam mówiąc: „Byłem przychodniem w ziemi cudzej.” Urodziła zaś drugiego, którego nazwał Eliezer mówiąc: „Bóg bowiem ojca mego, pomocnik mój, wyrwał mię z ręki Faraonowej.”

23 Post multum vero temporis mortuus est rex Ægypti : et ingemiscentes filii Israël, propter opera vociferati sunt : ascenditque clamor eorum ad Deum ab operibus.

23 A po niemałym czasie umarł król egipski, a wzdychając synowie Izraelowi dla robót, wołali; i wstąpiło wołanie ich do Boga od robót.

24 Et audivit gemitum eorum, ac recordatus est fœderis quod pepigit cum Abraham, Isaac et Jacob.

24 I usłyszał narzekanie ich, i wspomniał na przymierze, które uczynił z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem.

25 Et respexit Dominus filios Israël et cognovit eos.

25 I wejrzał Pan na synów Izraelowych i poznał ich.