Liban: Leon XIV przyjmuje Josepha Aouna, a Stolica Apostolska wyraża «poważne zaniepokojenie»

Leon XIV przyjął w Pałacu Apostolskim, w czwartek 20 sierpnia 2026 roku, prezydenta Libanu Josepha Aouna na prywatnej audiencji trwającej około pół godziny. Rozmowa dotyczyła wyzwań stojących przed Libanem, sytuacji bezpieczeństwa na południu kraju oraz wykonania trójstronnego porozumienia ramowego podpisanego przez Stany Zjednoczone, Izrael i Liban 26 czerwca 2026 roku, które uzależnia stopniowe wycofanie się Izraela od rozbrojenia Hezbollahu, milicji wspieranej przez Iran, na południu kraju. Prezydent, maronita, został przyjęty również przez kardynała sekretarza stanu Pietra Parolina oraz przez arcybiskupa Paula Gallaghera, sekretarza do spraw Relacji z Państwami.

W komunikacie Stolica Apostolska oświadczyła, że z zadowoleniem przyjmuje podpisanie dokumentu, wyrażając zarazem «poważne zaniepokojenie» trudnościami napotykanymi w jego stosowaniu, i zobowiązała się wspierać wysiłki zmierzające w tym kierunku. Według prezydentury libańskiej głowa państwa ze swej strony poprosiła Ojca Świętego, by nadal naciskał na Izrael w sprawie wykonania porozumienia, natychmiastowego zaprzestania ataków na wioski, infrastrukturę i ludność cywilną południa oraz wycofania się z terenów okupowanych. Wezwał Stolicę Apostolską, by poparła «całkowite wycofanie się Izraela z okupowanego terytorium libańskiego, otwierające drogę do odbudowy tego, co Izrael zniszczył, oraz do powrotu osób przesiedlonych na ich ziemie i do ich wiosek».

Na miesiąc przed czerwcowym porozumieniem oceniano, że około jednej piątej terytorium Libanu stało się niezdatne do zamieszkania — na skutek okupacji oraz nakazów ewakuacji wydawanych od czasu lądowej inwazji na południe w marcu. Prezydent podarował papieżowi drewniany relikwiarz przedstawiający patriarchę Eliasza Hoyeka, beatyfikowanego w lipcu 2026 roku. Leon XIV odwiedził Liban pod koniec listopada 2025 roku, podczas swojej pierwszej podróży zagranicznej, wzywając region, by «zmienił kurs».

Czego naucza Tradycja

Kościół zawsze uznawał życie niewinnego za nienaruszalne. Katechizm Soboru Trydenckiego, wykładając piąte przykazanie, naucza, że Bóg zakazuje zabijania niewinnego i zalicza przelanie krwi niewinnej do zbrodni, które wołają o pomstę Bożą. Przypomina słowo skierowane do Kaina: «głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi» (Rdz 4, 10). To samo przykazanie nie zakazuje jedynie zabójstwa: zobowiązuje do ochrony życia bliźniego i do zachowywania między ludźmi pokoju i zgody. Dlatego Pan ogłasza: «Błogosławieni pokój czyniący, albowiem nazwani będą synami Bożymi» (Mt 5, 9). Tradycja przyznaje prawowitej władzy prawo obrony swego ludu przy pomocy broni, gdy sprawa jest słuszna; lecz to samo prawo nakłada na nią obowiązek oszczędzania niewalczących, żadna bowiem racja stanu nie czyni godziwym zabójstwa niewinnego.

Wedle tej miary

Porozumienie, które wiąże wycofanie armii okupacyjnej ze sprawdzalnymi etapami i które zmierza do uciszenia broni, jest samo w sobie zgodne z obowiązkiem szukania pokoju; z tego tytułu poparcie udzielone wysiłkom pokojowym jest słuszne. Lecz prawdziwy pokój nie jest zwykłym ustaniem zgiełku oręża: jest on, wedle słowa świętego Augustyna przejętego przez całą Tradycję, «spokojem porządku», porządku opartego na sprawiedliwości. Dopóki wioski są ostrzeliwane, cywile trafiani, a ziemie czynione niezdatnymi do zamieszkania, ów porządek nie jest przywrócony, a krew niewinnego wciąż woła do nieba. «Poważne zaniepokojenie» wyrażone co do stosowania porozumienia nie jest zatem dyplomatycznym zastrzeżeniem: dotyka samego serca piątego przykazania.

Co wierny ma zapamiętać

Chrześcijanin modli się o pokój i chce go prawdziwego. Nie myli nadziei na porozumienie ze sprawiedliwością, która pozostaje do wypełnienia. Niech Libańczycy, a wśród nich synowie starożytnego Kościoła maronickiego, nie będą zapomniani w naszych modlitwach; niech ustanie przelewanie krwi niewinnej; i niech możni pamiętają, że zdadzą sprawę przed Bogiem z każdego życia, które mieli obowiązek chronić.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o piątym przykazaniu «Nie zabijaj». Pismo Święte według Wulgaty (Biblia Wujka): Księga Rodzaju 4, 10; Ewangelia według świętego Mateusza 5, 9. Święty Augustyn, Państwo Boże, księga XIX, o pokoju jako «spokoju porządku».