Izraelskie naloty w Libanie: trzej zabici i prawo, które sądzi każde przelanie krwi

W nocy z piątku 4 września izraelskie naloty dosięgły południa i wschodu Libanu. Libańskie ministerstwo zdrowia podaje co najmniej trzech zabitych i dwudziestu trzech rannych, w pięciu miejscowościach regionów Tyru i Nabatiji na południu oraz Bekaa na wschodzie. Armia izraelska twierdzi, że działała po ataku drona Hezbollahu na jej żołnierzy.

Bilans pozostaje tymczasowy. Pierwsze zliczenie mówiło o dwóch zabitych w ataku drona na miasto Kfar Rumman w dystrykcie Nabatija; następnie podniesiono je do co najmniej trzech. Hezbollah nie odpowiedział bezzwłocznie. Od 2 marca izraelskie ataki kosztowały życie ponad czterech tysięcy trzystu osób w Libanie.

Prawo, które sądzi te czyny, jest dawne i nie zmienia się. „Nie zabijaj”, mówi piąte przykazanie. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że ten zakaz nie wzbrania wszelkiego odebrania życia: urzędnik, który karze winnego, żołnierz, który odpiera sprawiedliwego nieprzyjaciela, nie grzeszą, są bowiem sługami prawa. Lecz ta sama władza, która pozwala odeprzeć napastnika, zabrania uderzać wraz z nim niewinnego. Krew tego, kto nie nosił broni, nie zostaje odkupiona żadną koniecznością wojenną.

Pytanie nie brzmi więc, kto wypuścił pierwszego drona — czego nie zamierzamy rozstrzygać. Brzmi ono, czym staje się odwet, który spada na pięć zamieszkałych osad i czyni w jedną noc trzech zabitych i dwudziestu trzech rannych. Sama liczba zabitych spiętrzonych od marca, ponad cztery tysiące trzysta, jest już wyrokiem: tam, gdzie już się nie liczy, już się nie rozróżnia, a gdzie nie rozróżnia się niewinnego od winnego, wojna przestała być sprawiedliwa. Krew przelana bez prawa woła z ziemi, jak krew Abla, i woła przeciw temu, kto ją przelał.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), wykład piątego przykazania „Nie zabijaj”; Księga Rodzaju (IV, 10), głos krwi Abla wołający z ziemi do Boga, według Wulgaty (Biblia Wujka).