Księga Rodzaju, rozdział 21

1 Visitavit autem Dominus Saram, sicut promiserat : et implevit quæ locutus est.

1 A Pan nawiedził Sarę, jak był obiecał, i wypełnił co powiedział.

2 Concepitque et peperit filium in senectute sua, tempore quo prædixerat ei Deus.

2 I poczęła, i urodziła syna w starości swojej, czasu, który jej był Bóg przepowiedział.

3 Vocavitque Abraham nomen filii sui, quem genuit ei Sara, Isaac :

3 I nazwał Abraham syna swego, którego mu zrodziła Sara, imieniem Izaak.

4 et circumcidit eum octavo die, sicut præceperat ei Deus,

4 I obrzezał go dnia ósmego, jak mu Bóg przykazał,

5 cum centum esset annorum : hac quippe ætate patris, natus est Isaac.

5 gdy mu było sto lat; w tym bowiem wieku ojca narodził się Izaak.

6 Dixitque Sara : Risum fecit mihi Deus : quicumque audierit, corridebit mihi.

6 I rzekła Sara: „Śmiech mi uczynił Bóg; ktokolwiek usłyszy, pomoże mi w śmiechu.”

7 Rursumque ait : Quis auditurus crederet Abraham quod Sara lactaret filium, quem peperit ei jam seni ?

7 I znowu rzekła: „Kto by wierzył, że Abraham usłyszy, iż Sara piersiami karmi syna, którego mu już staremu urodziła?”

8 Crevit igitur puer, et ablactatus est : fecitque Abraham grande convivium in die ablactationis ejus.

8 Rosło tedy dziecię i zostało odłączone, i uczynił Abraham wielką ucztę w dzień odłączenia jego.

9 Cumque vidisset Sara filium Agar Ægyptiæ ludentem cum Isaac filio suo, dixit ad Abraham :

9 A gdy ujrzała Sara syna Agary Egipcjanki, igrającego z Izaakiem, synem swoim, rzekła do Abrahama:

10 Ejice ancillam hanc, et filium ejus : non enim erit hæres filius ancillæ cum filio meo Isaac.

10 „Wyrzuć tę niewolnicę i syna jej, nie będzie bowiem dziedzicem syn niewolnicy z synem moim Izaakiem.”

11 Dure accepit hoc Abraham pro filio suo.

11 Przykro to przyjął Abraham z powodu syna swego.

12 Cui dixit Deus : Non tibi videatur asperum super puero, et super ancilla tua : omnia quæ dixerit tibi Sara, audi vocem ejus : quia in Isaac vocabitur tibi semen.

12 Ale Bóg rzekł do niego: „Niech ci się to nie wydaje przykrym z powodu dziecięcia i niewolnicy twojej; we wszystkim, cokolwiek ci rzecze Sara, słuchaj jej głosu, bo po Izaaku będzie ci nazwane potomstwo.

13 Sed et filium ancillæ faciam in gentem magnam, quia semen tuum est.

13 Ale i syna niewolnicy rozmnożę w naród wielki, ponieważ jest potomkiem twoim.”

14 Surrexit itaque Abraham mane, et tollens panem et utrem aquæ, imposuit scapulæ ejus, tradiditque puerum, et dimisit eam. Quæ cum abiisset, errabat in solitudine Bersabee.

14 Wstał tedy Abraham rano, a wziąwszy chleb i bukłak wody włożył na jej plecy i oddał jej dziecię, i odprawił ją. Ona zaś odszedłszy błądziła w puszczy Bersabee.

15 Cumque consumpta esset aqua in utre, abjecit puerum subter unam arborum, quæ ibi erant.

15 A gdy nie stało wody w bukłaku, porzuciła dziecię pod jednym z drzew, które tam były.

16 Et abiit, seditque e regione procul quantum potest arcus jacere : dixit enim : Non videbo morientem puerum : et sedens contra, levavit vocem suam et flevit.

16 I odeszła, i usiadła naprzeciw niego z daleka, na ile łuk może donieść; rzekła bowiem: „Nie będę patrzyła na umierające dziecię.” A siedząc naprzeciwko, podniosła głos swój i płakała.

17 Exaudivit autem Deus vocem pueri : vocavitque angelus Dei Agar de cælo, dicens : Quid agis Agar ? noli timere : exaudivit enim Deus vocem pueri de loco in quo est.

17 I wysłuchał Bóg głos dziecięcia. I zawołał Anioł Boży na Agarę z nieba, mówiąc: „Co czynisz, Agar? Nie bój się, wysłuchał bowiem Bóg głos dziecięcia z miejsca, na którym jest.

18 Surge, tolle puerum, et tene manum illius : quia in gentem magnam faciam eum.

18 Wstań, weźmij dziecię i ujmij je za rękę jego, bo rozmnożę je w naród wielki.”

19 Aperuitque oculos ejus Deus : quæ videns puteum aquæ, abiit, et implevit utrem, deditque puero bibere.

19 I otworzył jej Bóg oczy; a ujrzawszy studnię wody poszła i napełniła bukłak, i dała pić dziecięciu.

20 Et fuit cum eo : qui crevit, et moratus est in solitudine, factusque est juvenis sagittarius.

20 I był z nim Bóg, a on urósł i mieszkał na puszczy, i stał się od młodości strzelcem.

21 Habitavitque in deserto Pharan, et accepit illi mater sua uxorem de terra Ægypti.

21 I mieszkał w puszczy Faran, a matka jego wzięła mu żonę z ziemi Egipskiej.

22 Eodem tempore dixit Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, ad Abraham : Deus tecum est in universis quæ agis.

22 Tegoż czasu rzekł Abimelech i Fikol, hetman wojska jego, do Abrahama: „Bóg jest z tobą we wszystkim, co czynisz.

23 Jura ergo per Deum, ne noceas mihi, et posteris meis, stirpique meæ : sed juxta misericordiam, quam feci tibi, facies mihi, et terræ in qua versatus es advena.

23 A tak przysięgnij przez Boga, że mi nie będziesz szkodził i potomnym moim, i pokoleniu memu; ale według miłosierdzia, którem ci uczynił, uczynisz mnie i ziemi, w której przebywałeś jako przychodzień.”

24 Dixitque Abraham : Ego jurabo.

24 I rzekł Abraham: „Ja przysięgnę.”

25 Et increpavit Abimelech propter puteum aquæ quem vi abstulerunt servi ejus.

25 I przymawiał Abimelechowi o studnię wody, którą gwałtem odjęli byli słudzy jego.

26 Responditque Abimelech : Nescivi quis fecerit hanc rem : sed et tu non indicasti mihi, et ego non audivi præter hodie.

26 Abimelech odpowiedział: „Nie wiedziałem, kto by to uczynił, nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tym, jak dopiero dziś.”

27 Tulit itaque Abraham oves et boves, et dedit Abimelech : percusseruntque ambo fœdus.

27 Nabrał tedy Abraham owiec i wołów, i dał Abimelechowi, i uczynili obaj przymierze.

28 Et statuit Abraham septem agnas gregis seorsum.

28 A postawił Abraham siedmioro owiec z trzody osobno.

29 Cui dixit Abimelech : Quid sibi volunt septem agnæ istæ, quas stare fecisti seorsum ?

29 Rzekł mu Abimelech: „Na co te siedmioro owiec, któreś postawił osobno?”

30 At ille : Septem, inquit, agnas accipies de manu mea : ut sint mihi in testimonium, quoniam ego fodi puteum istum.

30 A on: „Siedmioro, rzecze, owiec weźmiesz z ręki mojej, aby mi były na świadectwo, żem ja wykopał tę studnię.”

31 Idcirco vocatus est locus ille Bersabee : quia ibi uterque juravit.

31 I dlatego nazwano miejsce owo Bersabee, iż tam obaj przysięgli.

32 Et inierunt fœdus pro puteo juramenti.

32 I weszli w przymierze o studnię przysięgi.

33 Surrexit autem Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, reversique sunt in terram Palæstinorum. Abraham vero plantavit nemus in Bersabee, et invocavit ibi nomen Domini Dei æterni.

33 I wstał Abimelech i Fikol, hetman wojska jego, i wrócili się do ziemi palestyńskiej. A Abraham zasadził gaj w Bersabee i wzywał tam imienia Pana, Boga wiecznego.

34 Et fuit colonus terræ Palæstinorum diebus multis.

34 I był przychodniem w ziemi palestyńskiej przez wiele czasów.