Matka Boża Saletyńska (La Salette)

Na zboczu alpejskiej góry, na wysokości blisko tysiąca ośmiuset metrów, dwoje ubogich pastuszków ujrzało pewnego wrześniowego popołudnia Niewiastę siedzącą i płaczącą, z twarzą ukrytą w dłoniach. Matka Boża Saletyńska to tytuł, pod którym czcimy Najświętszą Maryję Pannę objawiającą się w 1846 roku we francuskiej wiosce La Salette — Matkę, która przyszła nie z gromem, lecz ze łzami, by przypomnieć zobojętniałemu ludowi o powrocie do Boga. Powiedzmy najpierw wprost, kim Ona jest, kiedy się objawiła i co nam zostawiła, a potem rozwińmy samo orędzie i jego trwałe znaczenie.

Kim jest Matka Boża Saletyńska

Matka Boża Saletyńska to Najświętsza Maryja Panna czczona w pamięci o objawieniu na górze La Salette w południowo-wschodniej Francji. Nie jest to „inna” Maryja niż ta z Ewangelii — to ta sama Niewiasta, którą Anioł pozdrowił słowami: „Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami” (Łk 1, 28). Przydomek „saletyńska” wskazuje jedynie miejsce, w którym Maryja zechciała się ukazać, oraz szczególny rys tego objawienia: jej łzy. Dlatego nazywamy Ją także Płaczącą Madonną czy Pojednawczynią grzeszników, bo płacz Matki jest płaczem nad grzechem dzieci.

Objawienie dokonało się 19 września 1846 roku. Maryja ukazała się dwojgu pastuszków pasących bydło: jedenastoletniej Melanii Calvat i jedenastoletniemu Maksyminowi Giraud. Najpierw zobaczyli oni jaśniejącą kulę światła, a w niej siedzącą Niewiastę, która płakała przez cały czas rozmowy. Przemówiła do dzieci po francusku, a część orędzia powtórzyła w miejscowym dialekcie, by mogły wszystko zrozumieć. Po przekazaniu polecenia — „przekażcie to całemu mojemu ludowi” — wstała, uniosła się ponad ziemię i znikła w świetle.

Orędzie z La Salette: powrót do Boga

Sedno objawienia jest proste i przejmujące: Maryja skarży się na grzechy ludu, lecz czyni to po to, by przynieść ratunek. Wymieniła trzy konkretne nadużycia swoich czasów — łamanie niedzieli przez pracę, bluźnierstwo i wzgardę dla imienia jej Syna oraz zaniedbanie postu. Nie była to surowość dla surowości, ale wezwanie do pokuty i nawrócenia, zgodne z całą Ewangelią: „Czyńcie pokutę, albowiem przybliżyło się królestwo niebieskie” (Mt 4, 17).

Orędzie z La Salette streszcza się w trzech prośbach, które do dziś zachowują pełną moc:

• Świętowanie dnia Pańskiego — niedziela należy do Boga; praca niekonieczna i lekceważenie Mszy oddalają lud od źródła łaski.
• Cześć dla świętego imienia Jezus — Maryja boleje nad bluźnierstwem i przekleństwem, prosząc o usta wdzięczne, nie znieważające.
• Modlitwa i pokuta — Matka zapytała dzieci, czy dobrze odmawiają pacierz, i prosiła o wierną modlitwę, choćby krótką, rano i wieczorem. To wprost zaproszenie, by sięgnąć po różaniec i po sakrament pojednania w spowiedzi.

Maryja zakończyła obietnicą: jeśli lud się nawróci, kamienie i skały zamienią się w stosy pszenicy, a ziemia znów wyda owoc. Łzy Matki nie są więc groźbą, lecz miłosierdziem — wołaniem, które wyprzedza karę. W ten sposób La Salette jest echem proroka: „Nawróćcie się do mnie ze wszystkiego serca waszego w poście i w płaczu i w żalu. I rozdzierajcie serca wasze, a nie szaty wasze, nawróćcie się do Pana, Boga waszego, bo dobrotliwy i miłosierny jest” (Joel 2, 12-13).

Zatwierdzenie objawienia (1851)

To, że objawienie w La Salette należy do skarbca pewnej, przedsoborowej tradycji Kościoła, zawdzięczamy starannemu osądowi pasterzy. Po pięciu latach badania świadków, przesłuchań dzieci i analizy nadzwyczajnych uzdrowień przy źródle, biskup Grenoble Philibert de Bruillard ogłosił 19 września 1851 roku — dokładnie w piątą rocznicę widzenia — list pasterski uznający objawienie Matki Bożej Saletyńskiej za godne wiary i zezwalający na jej publiczny kult. Niedługo potem na górze stanęło sanktuarium, a wokół niego powstało zgromadzenie Misjonarzy Matki Bożej z La Salette.

Wiarygodność tego rozstrzygnięcia opiera się na tym, co Kościół zawsze badał najpilniej: stałości świadectwa dwojga prostych, niepiśmiennych dzieci, które mimo nacisków nigdy nie zmieniły swojej relacji, oraz na owocach duchowych — licznych nawróceniach i powrotach do sakramentów. Trzymamy się tu właśnie tego klasycznego, tradycyjnego osądu, nie zaś późniejszych prywatnych dopisków i kontrowersji narosłych wokół jednej z wizjonerek.

Maryja płacząca: znaczenie łez

Najbardziej poruszającym rysem objawienia są łzy. W całej Ewangelii Maryja nie płacze nad sobą; jej boleść rodzi się z miłości do dusz. Łzy z La Salette to przedłużenie miecza zapowiedzianego przez Symeona — „a duszę twą własną przeniknie miecz” (Łk 2, 35) — i wyraz tej samej macierzyńskiej troski, którą Kościół czci w nabożeństwie do Matki Bożej Bolesnej. Płacząca Madonna nie potępia: ona prosi, by jej dzieci nie zginęły.

Dlatego La Salette zaprasza nas do tej samej szkoły, co inne wielkie objawienia maryjne. Maryja, która tu płacze, to ta sama, którą czcimy jako Niepokalane Poczęcie i którą później, w 1917 roku, poznajemy jako Matkę Bożą Fatimską — wciąż proszącą o różaniec i pokutę. Polski lud czci Ją w tym samym duchu jako Królową na Jasnej Górze oraz jako Bolesną w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej. Łza Matki i pieśń Drogi Krzyżowej płyną z jednego źródła: z pragnienia, byśmy weszli na drogę zbawienia.

Jak odpowiedzieć na orędzie z La Salette

Odpowiedź jest prosta, bo Maryja nie zażądała rzeczy nadzwyczajnych, lecz wierności w rzeczach codziennych. Po pierwsze: święcić niedzielę — uczestniczyć we Mszy i powstrzymać się od niekoniecznej pracy. Po drugie: strzec czystości mowy, oddając cześć imieniu Jezus zamiast je znieważać. Po trzecie: modlić się wiernie rano i wieczorem oraz podejmować pokutę, zwłaszcza w czasie Wielkiego Postu, gdy Kościół cały staje w duchu La Salette.

Sam Pan zaprasza nas tymi samymi słowami, którymi Matka chciała nas przyprowadzić do Syna: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni, a Ja was ochłodzę” (Mt 11, 28). Orędzie z La Salette jest więc dobrą nowiną przybraną w łzy — przypomnieniem, że pokuta nie oddala nas od Boga, lecz prowadzi prosto w jego miłosierdzie.

Często zadawane pytania

Co to jest objawienie w La Salette?

To ukazanie się Najświętszej Maryi Panny 19 września 1846 roku dwojgu pastuszkom — Melanii Calvat i Maksyminowi Giraud — na górze nad wioską La Salette we francuskich Alpach. Maryja płakała i przekazała orędzie wzywające lud do nawrócenia, święcenia niedzieli, czci dla imienia Jezus oraz wierności modlitwie i pokucie.

Kiedy zatwierdzono objawienie w La Salette?

Objawienie zostało uznane za godne wiary 19 września 1851 roku — w piątą rocznicę widzenia — przez biskupa Grenoble Philiberta de Bruillarda, który listem pasterskim zezwolił na publiczny kult Matki Bożej Saletyńskiej. Należy ono zatem do tradycyjnych, przedsoborowych rozstrzygnięć Kościoła.

Dlaczego Matka Boża Saletyńska płacze?

Łzy Maryi z La Salette nie są płaczem nad sobą, lecz nad grzechem jej dzieci i ich zagrożeniem wiecznym. To wyraz macierzyńskiej miłości i miłosierdzia: Matka uprzedza karę wołaniem o nawrócenie, by nikt z ludu nie zginął. Dlatego nazywa się Ją Płaczącą Madonną i Pojednawczynią grzeszników.

Jakie jest orędzie z La Salette?

Orędzie streszcza się w trzech prośbach: o świętowanie niedzieli, o cześć dla świętego imienia Jezus oraz o wierną modlitwę i pokutę. Maryja obiecała, że nawrócenie ludu przyniesie obfitość ziemi, a zatwardziałość — głód. Jest to zatem wezwanie ewangeliczne: „Czyńcie pokutę, albowiem przybliżyło się królestwo niebieskie” (Mt 4, 17).

Kim byli pastuszkowie z La Salette?

Byli to Melania Calvat i Maksymin Giraud, oboje około jedenastoletni, ubodzy i niepiśmienni. Pasli bydło na górskim zboczu, gdy ujrzeli płaczącą Niewiastę w świetle. Mimo wielu przesłuchań nigdy nie zmienili swojej relacji, co umocniło wiarygodność objawienia.

Aplikacja Iter Fidei zawiera modlitwy maryjne, różaniec i litanie, po łacinie i po polsku, z audio. Pobierz tutaj.

Źródła. Pismo Święte w przekładzie ks. Jakuba Wujka (Łk 1, 28; Łk 2, 35; Mt 4, 17; Mt 11, 28; Joel 2, 12-13); list pasterski biskupa Grenoble Philiberta de Bruillarda z 19 września 1851 r. uznający objawienie; akta procesu kanonicznego diecezji Grenoble i relacje pastuszków Melanii Calvat oraz Maksymina Giraud; tradycyjne dzieje sanktuarium Matki Bożej z La Salette.