Księga Rodzaju, rozdział 38

1 Eodem tempore, descendens Judas a fratribus suis, divertit ad virum Odollamitem, nomine Hiram.

1 Tegoż czasu odszedłszy Juda od braci swych, zstąpił do męża Odollamity, imieniem Hiram.

2 Viditque ibi filiam hominis Chananæi, vocabulo Sue : et accepta uxore, ingressus est ad eam.

2 I ujrzał tam córkę człowieka chananejskiego, imieniem Sue, i pojąwszy ją za żonę wszedł do niej.

3 Quæ concepit, et peperit filium, et vocavit nomen ejus Her.

3 A ona poczęła i porodziła syna; i nazwał imię jego Her.

4 Rursumque concepto fœtu, natum filium vocavit Onan.

4 I znowu począwszy porodziła syna, którego nazwała Onan.

5 Tertium quoque peperit : quem appellavit Sela ; quo nato, parere ultra cessavit.

5 Porodziła też trzeciego, którego nazwała Sela; a po jego narodzeniu przestała dalej rodzić.

6 Dedit autem Judas uxorem primogenito suo Her, nomine Thamar.

6 A Juda pierworodnemu swemu Herowi dał żonę, imieniem Tamar.

7 Fuit quoque Her primogenitus Judæ nequam in conspectu Domini : et ab eo occisus est.

7 A Her, pierworodny Judy, był zły przed oblicznością Pana, i został od niego zabity.

8 Dixit ergo Judas ad Onan filium suum : Ingredere ad uxorem fratris tui, et sociare illi, ut suscites semen fratri tuo.

8 Rzekł tedy Juda do Onana, syna swego: „Wnijdź do żony brata twego i złącz się z nią, abyś wzbudził potomstwo bratu twemu.”

9 Ille sciens non sibi nasci filios, introiens ad uxorem fratris sui, semen fundebat in terram, ne liberi fratris nomine nascerentur.

9 On wiedząc, że się nie jemu synowie rodzić mieli, gdy wchodził do żony brata swego, wypuszczał nasienie na ziemię, aby się dzieci imieniem brata jego nie rodziły.

10 Et idcirco percussit eum Dominus, quod rem detestabilem faceret.

10 I z tej przyczyny zabił go Pan, bo czynił rzecz obrzydliwą.

11 Quam ob rem dixit Judas Thamar nurui suæ : Esto vidua in domo patris tui, donec crescat Sela filius meus : timebat enim ne et ipse moreretur, sicut fratres ejus. Quæ abiit, et habitavit in domo patris sui.

11 Rzekł przeto Juda Tamarze synowej swojej: „Bądź wdową w domu ojca twego, aż urośnie Sela, syn mój.” Bał się bowiem, by i on nie umarł, jak bracia jego. Ona tedy poszła i mieszkała w domu ojca swego.

12 Evolutis autem multis diebus, mortua est filia Sue uxor Judæ : qui, post luctum consolatione suscepta, ascendebat ad tonsores ovium suarum, ipse et Hiras opilio gregis Odollamites, in Thamnas.

12 A gdy minęło wiele dni, umarła córka Suego, żona Judy. A pocieszywszy się Juda po żałobie, szedł do strzygących owce jego, on sam i Hiras, owczarz trzody, Odollamita, do Tamnas.

13 Nuntiatumque est Thamar quod socer illius ascenderet in Thamnas ad tondendas oves.

13 I powiedziano Tamarze, że teść jej idzie do Tamnas na strzyżenie owiec.

14 Quæ, depositis viduitatis vestibus, assumpsit theristrum : et mutato habitu, sedit in bivio itineris, quod ducit Thamnam : eo quod crevisset Sela, et non eum accepisset maritum.

14 Ona tedy złożywszy szaty wdowie, wzięła na się rąbek i zmieniwszy szaty usiadła na rozstaju drogi, która wiedzie do Tamnas; bo Sela już był dorósł, a nie dostała go za męża.

15 Quam cum vidisset Judas, suspicatus est esse meretricem : operuerat enim vultum suum, ne agnosceretur.

15 Ujrzawszy ją Juda mniemał, że była wszetecznicą, bo była nakryła twarz swoją, aby jej nie poznano.

16 Ingrediensque ad eam, ait : Dimitte me ut coëam tecum : nesciebat enim quod nurus sua esset. Qua respondente : Quid dabis mihi ut fruaris concubitu meo ?

16 I przystępując do niej rzekł: „Dopuść mi, abym miał sprawę z tobą”; bo nie wiedział, że synową jego była. A gdy ona odpowiedziała: „Co mi dasz, żebyś zażył obcowania ze mną?”

17 dixit : Mittam tibi hædum de gregibus. Rursumque illa dicente : Patiar quod vis, si dederis mihi arrhabonem, donec mittas quod polliceris.

17 Rzekł: „Poślę ci koziołka z trzód.” Ona rzekła znowu: „Dopuszczę, czego chcesz, jeśli mi dasz zastaw, aż przyślesz, co obiecujesz.”

18 Ait Judas : Quid tibi vis pro arrhabone dari ? Respondit : Annulum tuum, et armillam, et baculum quem manu tenes. Ad unum igitur coitum mulier concepit,

18 Rzekł Juda: „Co chcesz, żebym ci dał w zastaw?” Odpowiedziała: „Pierścień twój i naramiennik, i laskę, którą w ręce trzymasz.” Na jedno tedy zejście niewiasta poczęła.

19 et surgens abiit : depositoque habitu quem sumpserat, induta est viduitatis vestibus.

19 I wstawszy poszła i złożywszy odzienie, które na sobie miała, oblekła się w szaty wdowie.

20 Misit autem Judas hædum per pastorem suum Odollamitem, ut reciperet pignus quod dederat mulieri : qui cum non invenisset eam,

20 I posłał Juda koziołka przez pasterza swego Odollamitę, aby odebrał zastaw, który był dał niewieście. Ten nie znalazłszy jej,

21 interrogavit homines loci illius : Ubi est mulier quæ sedebat in bivio ? Respondentibus cunctis : Non fuit in loco ista meretrix.

21 pytał ludzi miejsca owego: „Gdzie jest niewiasta, która siedziała na rozstaju?” A gdy wszyscy odpowiedzieli, że nie było na tym miejscu nierządnicy.

22 Reversus est ad Judam, et dixit ei : Non inveni eam : sed et homines loci illius dixerunt mihi, numquam sedisse ibi scortum.

22 wrócił się do Judy i rzekł mu: „Nie znalazłem jej; lecz i ludzie miejsca owego powiadali mi, że tam nigdy nie siedziała wszetecznica.”

23 Ait Judas : Habeat sibi, certe mendacii arguere nos non potest, ego misi hædum quem promiseram : et tu non invenisti eam.

23 Rzekł Juda: „Niechże sobie ma. Kłamstwa na pewno nam zadać nie może: jam posłał koźlę, którem był obiecał, a tyś jej nie znalazł.”

24 Ecce autem post tres menses nuntiaverunt Judæ, dicentes : Fornicata est Thamar nurus tua, et videtur uterus illius intumescere. Dixitque Judas : Producite eam ut comburatur.

24 Ale po trzech miesiącach powiedziano Judzie mówiąc: „Dopuściła się nierządu Tamar, synowa twoja, i widać, że jest brzemienna.” I rzekł Juda: „Wywiedźcie ją, aby była spalona.”

25 Quæ cum duceretur ad pœnam, misit ad socerum suum, dicens : De viro, cujus hæc sunt, concepi : cognosce cujus sit annulus, et armilla, et baculus.

25 Lecz gdy ją wiedziono na śmierć, posłała do teścia swego mówiąc: „Z męża, którego te rzeczy są, jam poczęła; poznaj, czyj to pierścień i naramiennik, i laska.”

26 Qui, agnitis muneribus, ait : Justior me est : quia non tradidi eam Sela filio meo. Attamen ultra non cognovit eam.

26 On zaś poznawszy swe dary rzekł: „Sprawiedliwsza ode mnie, bom jej nie dał Seli, synowi memu.” Wszakoż więcej jej nie poznał.

27 Instante autem partu, apparuerunt gemini in utero : atque in ipsa effusione infantium unus protulit manum, in qua obstetrix ligavit coccinum, dicens :

27 A gdy przyszedł czas porodzenia, ukazały się bliźnięta w żywocie; a przy samym wychodzeniu dziatek jedno wyścibiło rękę, na której niewiasta położna uwiązała nić czerwoną, mówiąc:

28 Iste egredietur prior.

28 „Ten naprzód wynijdzie.”

29 Illo vero retrahente manum, egressus est alter : dixitque mulier : Quare divisa est propter te maceria ? et ob hanc causam, vocavit nomen ejus Phares.

29 Ale gdy on znowu wciągnął rękę, wyszedł drugi; i rzekła niewiasta: „Czemu przerwana jest dla ciebie przegroda?” I z tej przyczyny nadano mu imię Fares.

30 Postea egressus est frater ejus, in cujus manu erat coccinum : quem appellavit Zara.

30 Potem wyszedł brat jego, na którego ręce była nić czerwona; tego nazwała Zarą.