Indianapolis: dyspensa od niedzielnej Mszy dla wiernych, którzy boją się aresztowania

Dekretem z dnia 4 września, obowiązującym do 30 września, arcybiskup Indianapolis udzielił dyspensy od obowiązku uczestnictwa we Mszy świętej w niedziele i święta nakazane wiernym, którzy mają «uzasadnione powody, by obawiać się zatrzymania, oddzielenia od rodzin lub zastraszenia» z powodu zaostrzenia egzekwowania przepisów imigracyjnych. Środek obejmuje także «tych, którzy posiadają odpowiednie dokumenty prawne», i został podjęty, jak głosi dekret, «w zgodzie z prawem kanonicznym».

Obowiązek wysłuchania Mszy w niedzielę wypływa z trzeciego przykazania, które nakazuje święcić dzień Pański; Kościół uczynił z niego przykazanie wiążące pod grzechem ciężkim. Lecz przykazanie to, jak każde prawo pozytywne, ustępuje przed proporcjonalną przyczyną usprawiedliwiającą: niemożliwością moralną, znaczną szkodą, poważną bojaźnią. Kto, aby przystąpić do ołtarza, naraziłby się na wyrwanie ze swoich bliskich, nie jest zobowiązany; poważna bojaźń usprawiedliwia sama z siebie, jeszcze przed jakimkolwiek dekretem. Ordynariusz zaś może udzielić dyspensy swoim podwładnym dla słusznej przyczyny. Tradycja nie osądza osoby przestraszonego wiernego: przypomina dokładną miarę jego obowiązku.

Arcybiskup wezwał tych, którzy korzystają z dyspensy, aby śledzili Mszę transmitowaną, rozważali niedzielne czytania i odmawiali różaniec; poprosił proboszczów, by zatroszczyli się o Pokutę, Namaszczenie chorych i Komunię osób, którym uczestnictwo jest uniemożliwione. Trzeba to powiedzieć jasno: Msza śledzona na ekranie nie wypełnia przykazania, gdyż wymaga ono cielesnej obecności przy Najświętszej Ofierze; jest pobożną pomocą, a nie wypełnieniem. «Choć należy uznać obowiązek władzy publicznej, by chronić i bronić, głęboko niepokojące jest widzieć rozdzielane rodziny», pisze prałat, przypominając, że «przyrodzona godność człowieka stworzonego na obraz Boży wymaga, aby każda osoba była traktowana z godnością». Miłość, która chroni słabego, i prawo, które karze winnego, nie stoją naprzeciw siebie; to niewinny traktowany jak winny rani sprawiedliwość.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o trzecim przykazaniu i o przykazaniu wysłuchania Mszy; Wj 20, 8 (Biblia Wujka), o święceniu dnia Pańskiego; przyjęta zasada teologii moralnej, wedle której prawo kościelne ustępuje przed niemożliwością moralną i poważną bojaźnią, a Ordynariusz udziela dyspensy swoim podwładnym dla słusznej przyczyny.