Leon XIV na placu Zgody: pragnienie sensu i woda żywa

Leon XIV odprawił mszę pod gołym niebem na placu Zgody w Paryżu, po południu 26 września 2026 roku, drugiego dnia swojej podróży po Francji, przed udaniem się do Lourdes. Papież oparł kazanie na słowach Ewangelii św. Jana: „Jeśli kto pragnie, niech do mnie przyjdzie” (J 7, 37), oraz na tym, co nazwał pragnieniem „sensu, prawdy i spełnienia”.

Szacunki tłumu różnią się w zależności od relacji: mówiono o ponad 600 000 osób oczekiwanych na placu, gdzie indziej o 700 000, a jeszcze gdzie indziej o niemal milionie.

W homilii papież przypomniał pierwszych męczenników Galii — Blandynę, Potyna i Ireneusza — a następnie św. Marcina, św. Franciszka Salezego, św. Wincentego a Paulo, Frédérica Ozanama i Jeanne Jugan. Zwrócił się do rodzin i młodych, do których powiedział: „Myślę o was, drodzy młodzi, jesteście Kościołem dzisiaj”. „Żywymi świadkami” nazwał katechumenów i neofitów oraz pozdrowił tych, którzy angażują się „w obronie życia”. Ochrzczonym postawił pytanie: „Ochrzczeni, otrzymaliśmy wodę żywą, o której mówi Ewangelia, ale czy naprawdę spotkaliśmy Chrystusa osobiście?”. Nawiązując do Orygenesa, opisał wierzącego wezwanego, by stać się „studnią, źródłem i rzeką” dla innych, i przypomniał, że dla Boga „nikt z nas nie jest numerem na dowodzie tożsamości ani numerem ewidencyjnym, lecz osobą, osobą jedyną i niezastąpioną”.

Pragnienie, o którym mówi Pismo

To pragnienie Kościół zna od zawsze i nazywa je wprost. „Stworzyłeś nas jako skierowanych ku Tobie i niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie” — pisał św. Augustyn na progu swoich Wyznań. Woda żywa obiecana u św. Jana nie jest jednym z wielu obrazów: to łaska otrzymana na chrzcie, przez którą człowiek martwy dla grzechu odradza się jako dziecko Boże. Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że sakrament ten jest bramą życia duchowego i że wlewa w duszę łaskę uświęcającą, lecz że łaska ta, raz otrzymana, ma być strzeżona i doprowadzona do owocu.

Miara

Zmierzone tą regułą, kazanie z placu Zgody trafia w sedno tam, gdzie odsyła pragnienie człowieka do samego Chrystusa i przypomina, że woda żywa jest otrzymywana na chrzcie. Pytanie postawione ochrzczonym — czy naprawdę spotkali Chrystusa — na swój sposób powtarza stałą naukę: łaska chrztu nie jest tytułem nabytym raz na zawsze, lecz życiem, które trzeba podtrzymywać, pod groźbą pozostania bezowocnym. Wymienić męczenników i świętych ziemi francuskiej to również wyznać, że wiara nie przekazuje się w oderwaniu, ale przez ludzi, którzy przeżyli ją do końca. W tych punktach wezwanie spotyka się z tym, co Kościół trzymał zawsze, i trzeba to powiedzieć z tą samą prostotą, z jaką wskazujemy zerwanie.

Źródła. Ewangelia według św. Jana 7, 37 (Biblia Wujka, Wulgata). Św. Augustyn, Wyznania, księga I, rozdział 1. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o sakramencie chrztu.