W Lourdes Leon XIV zawierza Francję Niepokalanej i ofiarowuje Złotą Różę

W sobotę 26 września, w grocie Massabielle, na drugim etapie swojej podróży do Francji, papież Leon XIV zatrzymał się w milczeniu przed figurą Najświętszej Maryi Panny, dotknął skały, napił się wody ze źródła i zapalił świecę, po czym zawierzył Francję Matce Bożej z Lourdes. Na zakończenie modlitwy złożył Złotą Różę u stóp figury Niepokalanego Poczęcia. To w tym miejscu w 1858 roku Najświętsza Maryja Panna ukazała się świętej Bernadecie Soubirous.

Przed grotą prosił dla Francji o „rządzących mądrych i wielkodusznych, gotowych do ofiary z samych siebie, zdolnych stawić czoła wyzwaniom i zdecydowanych służyć dobru wspólnemu", a dla jej ludu o „dar braterskiej zgody", w społeczeństwie „wolnym od wszelkiej przemocy i wszelkiej nienawiści, w którym każdy człowiek mógłby pracować, założyć rodzinę i przeżyć swoje życie aż do końca w spokoju i pogodzie ducha".

Co Kościół zawsze utrzymywał

Niepokalane Poczęcie nie jest jednym z wielu nabożeństw: jest dogmatem. 8 grudnia 1854 roku Pius IX zdefiniował w bulli Ineffabilis Deus, że Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia została zachowana od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego. Cztery lata później, w Massabielle, Pani odpowiedziała Bernadecie, która pytała Ją o imię: „Jestem Niepokalane Poczęcie". Niebo przypieczętowało w ten sposób definicję Rzymu.

Złota Róża, którą papież złożył, jest dawnym odznaczeniem papieskim, błogosławionym w czwartą niedzielę Wielkiego Postu (Lætare) i przyznawanym znamienitym sanktuariom oraz wizerunkom chrześcijaństwa. Modlitwa za rządzących jest z kolei nakazem apostolskim: „Polecam więc przede wszystkim, aby zanoszono prośby, modlitwy, błagania, dziękczynienia za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich, co są na wysokim stanowisku, abyśmy ciche i spokojne życie wiedli we wszelkiej pobożności i czystości" (1 Tm II, 1-2).

Miara

Papież, który klęka przed Niepokalaną, czci miejsce Jej objawień i zawierza naród Jej opiece, dokonuje aktu, który tradycja uznaje bez zastrzeżeń. Francja, najstarsza córa Kościoła, została poświęcona Najświętszej Maryi Pannie przez Ludwika XIII w 1638 roku; powtórzenie tego nie jest nowością, lecz wiernością. Mówimy to z tą samą jasnością, co nasze zwyczajne zastrzeżenia: ten akt jest dobry i zgodny z tym, czego Kościół zawsze nauczał.

Prośba o życie przeżyte „aż do końca" została odczytana jako aluzja do niedawnej francuskiej ustawy o końcu życia. Papież nie wymienił tej ustawy; jest to interpretacja, a nie wypowiedź wyraźna, i jako taką ją podajemy. Nauka natomiast jest wyraźna: piąte przykazanie zakazuje odbierania życia niewinnemu, a Katechizm Soboru Trydenckiego, wyjaśniając to przykazanie, naucza, że nikt nie ma dość władzy nad własnym życiem, aby zadać sobie śmierć, ani odebrać życia drugiemu. W tym punkcie modlitwa spotyka się z prawem Bożym.

Dla wiernych

Pielgrzymka do Lourdes, różaniec, ufność w Niepokalaną: nic z tego się nie zestarzało. Tam, gdzie akt sprawowania rządów w Kościele zgadza się z wiarą wszystkich czasów, uznajemy to bez ukrytej myśli, tak jak bez ogródek wytykamy to, co od niej odbiega. Tutaj pozostaje tylko modlić się z papieżem za Francję i uciekać się, jak Bernadetta, do Tej, która jest bez grzechu.

Źródła. Pius IX, bulla Ineffabilis Deus (8 grudnia 1854); Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), wyjaśnienie piątego przykazania; 1 List do Tymoteusza II, 1-2 (Biblia Wujka); objawienia w Lourdes (1858) oraz słowa Niepokalanej do świętej Bernadety Soubirous.