A Sagrada Bíblia · Figueiredo · Biblia Sacra Vulgata

Judite 9

Idioma

1 Quibus ascendentibus, Judith ingressa est oratorium suum : et induens se cilicio, posuit cinerem super caput suum : et prosternens se Domino, clamabat ad Dominum, dicens :

1 Depois que êles se retiraram, entrou Judite no seu oratório: E vestindo-se de cilício, pôs cinza sôbre a sua cabeça, e prostrando-se diante do Senhor, clamava ao Senhor, dizendo:

2 Domine Deus patris mei Simeon, qui dedisti illi gladium in defensionem alienigenarum, qui violatores extiterunt in coinquinatione sua, et denudaverunt femur virginis in confusionem :

2 Senhor Deus de meu pai Simeão, que lhe deste a espada para se vingar dos estrangeiros, que por uma paixão impura foram violadores, e ultrajaram com afronta o poder de uma virgem:

3 et dedisti mulieres illorum in prædam, et filias illorum in captivitatem : et omnem prædam in divisionem servis tuis, qui zelaverunt zelum tuum : subveni, quæso te, Domine Deus meus, mihi viduæ.

3 E que deste suas mulheres à prêsa, e suas filhas em cativeiro: Todos os seus despojos em partilha aos teus servos, que se abrasaram em teu zêlo: Socorre, te rogo, Senhor meu Deus, a esta viúva.

4 Tu enim fecisti priora, et illa post illa cogitasti : et hoc factum est quod ipse voluisti.

4 Porque tu fizeste as coisas primeiras, e determinaste que umas sucedessem a outras, e aquilo se fêz que tu quiseste.

5 Omnes enim viæ tuæ paratæ sunt, et tua judicia in tua providentia posuisti.

5 Porque todos os teus caminhos estão preparados, e tu estabeleceste todos os teus juízos na tua providência.

6 Respice castra Assyriorum nunc, sicut tunc castra Ægyptiorum videre dignatus es, quando post servos tuos armati currebant, confidentes in quadrigis, et in equitatu suo, et in multitudine bellatorum.

6 Lança agora os olhos sôbre o campo dos assírios, bem como noutro tempo te dignaste lançá-los sôbre o campo dos egípcios, quando armados corriam atrás dos teus servos, fiando-se nas suas carroças, e na sua cavalaria, e na multidão dos soldados.

7 Sed aspexisti super castra eorum, et tenebræ fatigaverunt eos.

7 Tu porém lançaste os olhos sôbre o seu campo, e as trevas os cansaram.

8 Tenuit pedes eorum abyssus, et aquæ operuerunt eos.

8 O abismo reteve os seus pés, e as águas os cobriram.

9 Sic fiant et isti, Domine, qui confidunt in multitudine sua, et in curribus suis, et in contis, et in scutis, et in sagittis suis, et in lanceis gloriantur,

9 Assim pereçam também, Senhor, êstes que confiam na sua multidão, e se gloriam nas suas carroças, e nos dardos, e nos escudos e nas suas flechas, e lanças,

10 et nesciunt quia tu ipse es Deus noster, qui conteris bella ab initio, et Dominus nomen est tibi.

10 e que não sabem que tu mesmo és o nosso Deus, que desfazes as guerras desde o princípio, e que o teu nome é o Senhor.

11 Erige brachium tuum sicut ab initio, et allide virtutem illorum in virtute tua : cadat virtus eorum in iracundia tua, qui promittunt se violare sancta tua, et polluere tabernaculum nominis tui, et dejicere gladio suo cornu altaris tui.

11 Levanta o teu braço como desde o princípio, e com a tua fôrça quebra a sua fortaleza, pela tua ira caia a fôrça dêstes que se prometem violar o teu Santuário, e profanar o tabernáculo do teu nome, e derrubar com a espada a majestade de teu altar.

12 Fac, Domine, ut gladio proprio ejus superbia amputetur :

12 Faze, Senhor, que a sua soberba seja cortada pela própria espada:

13 capiatur laqueo oculorum suorum in me, et percuties eum ex labiis caritatis meæ.

13 Fique prêso em mim com laço de seus olhos, e fere-o com as palavras de meu carinho.

14 Da mihi in animo constantiam ut contemnam illum, et virtutem, ut evertam illum.

14 Dá-me constância no coração, para eu o desprezar: E fortaleza, para o perder.

15 Erit enim hoc memoriale nominis tui, cum manus feminæ dejecerit eum.

15 Êste será pois um monumento do teu nome, quando a mão duma mulher o derrubar.

16 Non enim in multitudine est virtus tua, Domine, neque in equorum viribus voluntas tua est, nec superbi ab initio placuerunt tibi : sed humilium et mansuetorum semper tibi placuit deprecatio.

16 Porque o teu poder, Senhor, não está na multidão, nem tu te comprazes na fôrça dos cavalos, nem desde o princípio te agradaram os soberbos: Mas sempre te agradou a súplica dos humildes e dos mansos.

17 Deus cælorum, creator aquarum, et Dominus totius creaturæ, exaudi me miseram deprecantem, et de tua misericordia præsumentem.

17 Deus dos Céus, Criador das águas, e Senhor de todo o criado, ouve a esta miserável que te suplica, e que presume da tua misericórdia.

18 Memento, Domine, testamenti tui, et da verbum in ore meo, et in corde meo consilium corrobora, ut domus tua in sanctificatione tua permaneat :

18 Lembra-te, Senhor, do teu pacto, e põe as palavras na minha bôca, e fortifica a resolução do meu coração, para que a tua casa permaneça em te santificar:

19 et omnes gentes agnoscant quia tu es Deus, et non est alius præter te.

19 E tôdas as nações conheçam que tu és Deus, e que não há outro senão tu.

Latim: Biblia Sacra Vulgata (1592). Português: A Sagrada Bíblia (Figueiredo) (1781-1784).

A Bíblia inteira offline, com a página marcada e os versículos destacados: a Bíblia católica no aplicativo.