La Sagrada Biblia · Torres Amat · Biblia Sacra Vulgata
Sabiduría 19
1 Impiis autem usque in novissimum sine misericordia ira supervenit. Præsciebat enim et futura illorum :
1 Mas sobre los impíos Egipcios, descargó la ira sin misericordia hasta el fin: como que el Señor estaba previendo lo que les había de acontecer.
2 quoniam cum ipsi permisissent ut se educerent, et cum magna sollicitudine præmisissent illos, consequebantur illos, pœnitentia acti.
2 Porque después de haber ellos permitido á los Hebreos que se marchasen, y aun habiéndoles dado mucha priesa para que saliesen, arrepentidos luego les iban al alcance.
3 Adhuc enim inter manus habentes luctum, et deplorantes ad monumenta mortuorum, aliam sibi assumpserunt cogitationem inscientiæ, et quos rogantes projecerant, hos tamquam fugitivos persequebantur.
3 De modo que estando todavía cubiertos de luto, derramando lágrimas sobre los sepulcros de los muertos, tomaron otra resolución, propia de su locura, y pusieronse á perseguir como á fugitivos á los mismos que habían hecho marchar á fuerza de ruegos:
4 Ducebat enim illos ad hunc finem digna necessitas ; et horum quæ acciderant commemorationem amittebant, ut quæ deerant tormentis repleret punitio :
4 A este fin ó fatal paradero los conducía una bien merecida necesidad; y llegaron á perder la memoria de las cosas que les habían acaecido, para que el inminente castigo pusiese el colmo al resto de sus tormentos;
5 et populus quidem tuus mirabiliter transiret, illi autem novam mortem invenirent.
5 y así tu pueblo pasase milagrosamente el mar, en el cual hallasen ellos un nuevo género de muerte.
6 Omnis enim creatura ad suum genus ab initio refigurabatur, deserviens tuis præceptis, ut pueri tui custodirentur illæsi.
6 Porque las criaturas todas, cada una en su género, obedeciendo á tus preceptos, tomaban una nueva forma, á fin de que tus hijos se conservasen ilesos.
7 Nam nubes castra eorum obumbrabat, et ex aqua quæ ante erat, terra arida apparuit, et in mari Rubro via sine impedimento, et campus germinans de profundo nimio :
7 Así es que una nube hacía sombra á su campamento; y donde antes había agua, apareció tierra enjuta, y un camino sin tropiezo en medio del mar Rojo, y en el profundo abismo una verde pradería,
8 per quem omnis natio transivit quæ tegebatur tua manu, videntes tua mirabilia et monstra.
8 por la cual atravesó todo el pueblo de Israel, protegido de tu poderosa mano, viendo tus maravillas y portentos.
9 Tamquam enim equi depaverunt escam, et tamquam agni exsultaverunt, magnificantes te, Domine, qui liberasti illos.
9 Por lo que, á manera de caballos bien pacidos, y como corderillos, daban brincos de alegría, engrandeciéndote á tí, oh Señor, que los libraste.
10 Memores enim erant adhuc eorum quæ in incolatu illorum facta fuerant : quemadmodum pro natione animalium eduxit terra muscas, et pro piscibus eructavit fluvius multitudinem ranarum.
10 Pues se acordaban todavía de aquellas cosas que habían sucedido allá donde moraron como forasteros; cuando en vez de crías de animales produjo la tierra moscas, y en lugar de peces echó fuera el río muchedumbre de ranas.
11 Novissime autem viderunt novam creaturam avium, cum, adducti concupiscentia, postulaverunt escas epulationis.
11 Y aun después vieron una nueva creación de aves, cuando llevados del antojo pidieron viandas delicadas.
12 In allocutione enim desiderii ascendit illis de mari ortygometra : et vexationes peccatoribus supervenerunt, non sine illis quæ ante facta erant argumentis per vim fulminum : juste enim patiebantur secundum suas nequitias.
12 Porque para contentar su apetito vinieron volando del mar grandes codornices; pero sobre los Egipcios pecadores habían llovido venganzas, precediendo los mismos fenómenos que antes, esto es, tempestades de rayos: pues justamente eran castigados á medida de sus maldades;
13 Etenim detestabiliorem inhospitalitatem instituerunt : alii quidem ignotos non recipiebant advenas ; alii autem bonos hospites in servitutem redigebant.
13 puesto que su inhospitalidad fué mucho más inhumana que la de los de Sodoma. Porque si éstos no acogieron á unos forasteros desconocidos, los Egipcios á huéspedes sus bienhechores los reducían á la esclavitud.
14 Et non solum hæc, sed et alius quidam respectus illorum erat, quoniam inviti recipiebant extraneos.
14 Ni es de considerar solamente esto, sino que hay otra diferencia en aquellos de Sodoma, y es que ya hospedaban de mala gana á unos extraños:
15 Qui autem cum lætitia receperunt hos qui eisdem usi erant justitiis, sævissimis afflixerunt doloribus.
15 mas estos afligían con cruelísimos trabajos á los mismos que habían acogido con alegría, y que vivían bajo de las mismas leyes.
16 Percussi sunt autem cæcitate : sicut illi in foribus justi, cum subitaneis cooperti essent tenebris, unusquisque transitum ostii sui quærebat.
16 Por lo que fueron castigados con la ceguera; al modo que lo fueron aquellos otros delante de la puerta del justo Lot, cuando, envueltos en repentinas tinieblas, andaban buscando cada uno la puerta de su casa,
17 In se enim elementa dum convertuntur, sicut in organo qualitatis sonus immutatur, et omnia suum sonum custodiunt : unde æstimari ex ipso visu certo potest.
17 Porque cuando los elementos cambian entre sí sus propias funciones, ó se trastornan, sucede lo que en un salterio que varía sus conciertos, bien que cada cuerda retenga el propio sonido; como se puede conocer evidentemente por la misma experiencia.
18 Agrestia enim in aquatica convertebantur, et quæcumque erant natantia, in terram transibant.
18 A este modo las criaturas terrestres se hacían acuátiles, y las que nadaban se pasaban á la tierra.
19 Ignis in aqua valebat supra suam virtutem, et aqua extinguentis naturæ obliviscebatur.
19 El fuego, excediendo su condición, conservaba su actividad en medio del agua, y el agua se olvidaba de su natural virtud de apagar.
20 Flammæ e contrario corruptibilium animalium non vexaverunt carnes coambulantium, nec dissolvebant illam, quæ facile dissolvebatur sicut glacies, bonam escam. In omnibus enim magnificasti populum tuum, Domine, et honorasti, et non despexisti, in omni tempore et in omni loco assistens eis.
20 Al contrario, las llamas no dañaban á los cuerpos de los animales, de suyo combustibles, que andaban dentro de ellas, ni derretían el maná, aquel delicioso manjar, que se deshacía tan fácilmente como la escarcha. Así que, oh Señor, en todo y por todo engrandeciste á tu pueblo, y le honraste, ni te desdeñaste de asistirle en todo tiempo y en todo lugar.
Latín: Biblia Sacra Vulgata (1592). Español: La Biblia (Torres-Amat) (1823-1825 (AT éd. 1834, NT éd. 1894)).
Toda la Biblia sin conexión, con marcador de página y versículos resaltados: la Biblia católica en la app.
Sabiduría 19 · con la app
Recibir el enlace