Księga Mądrości, rozdział 2

1 Dixerunt enim cogitantes apud se non recte : Exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis.

1 Mówili bowiem rozmyślając niedobrze u siebie: „Krótki i przykry jest czas życia naszego i nie ma ochłody przy końcu człowieka, i nie wiadomo o nikim, by się z otchłani wrócił.

2 Quia ex nihilo nati sumus, et post hoc erimus tamquam non fuerimus. Quoniam fumus flatus est in naribus nostris, et sermo scintilla ad commovendum cor nostrum :

2 Bo z niczegośmy się narodzili i potem będziemy, jakby nas nie było; bo dymem jest dech w nozdrzach naszych, a mowa iskrą na poruszenie serca naszego.

3 qua extincta, cinis erit corpus nostrum, et spiritus diffundetur tamquam mollis aër ; et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis, et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis, et a calore illius aggravata.

3 Gdy ona zgaśnie, popiołem będzie ciało nasze, a duch rozwieje się jak delikatne powietrze, i przeminie życie nasze jak ślad obłoku, i rozejdzie się jak mgła, która rozpędzona została przez promienie słońca i przez gorąco jego obciążona;

4 Et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus, et nemo memoriam habebit operum nostrorum.

4 a imię nasze z czasem będzie zapomniane i nikt nie będzie miał w pamięci uczynków naszych.

5 Umbræ enim transitus est tempus nostrum, et non est reversio finis nostri : quoniam consignata est, et nemo revertitur.

5 Bo przemijaniem cienia jest czas nasz i nie ma powrotu końca naszego, gdyż jest zapieczętowane i nikt się nie wraca.

6 Venite ergo, et fruamur bonis quæ sunt, et utamur creatura tamquam in juventute celeriter.

6 Pójdźcież tedy, a używajmy dóbr niniejszych i zażywajmy rzeczy stworzonych prędko jak w młodości!

7 Vino pretioso et unguentis nos impleamus, et non prætereat nos flos temporis.

7 Winem drogim i olejkami się napełniajmy, a niech nas nie mija kwiat czasu!

8 Coronemus nos rosis antequam marcescant ; nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra :

8 Chodźmy w wieńcach różanych, póki nie uwiędną; żadnej łąki niech nie będzie, po której by nie miała przejść rozpusta nasza!

9 nemo nostrum exsors sit luxuriæ nostræ. Ubique relinquamus signa lætitiæ, quoniam hæc est pars nostra, et hæc est sors.

9 Żaden z nas niech nie będzie wyjęty od rozpusty naszej, wszędzie zostawiajmy znaki rozkoszy, gdyż ta jest cząstka nasza i ten jest dział!

10 Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ, nec veterani revereamur canos multi temporis :

10 Uciśnijmy ubogiego sprawiedliwego i nie przepuszczajmy wdowie, ani nie uszanujmy u starca siwizny wiekowej.

11 sit autem fortitudo nostra lex justitiæ ; quod enim infirmum est, inutile invenitur.

11 A siła nasza niech będzie za prawo sprawiedliwości, co bowiem siły nie ma, za niepożyteczne się uważa.

12 Circumveniamus ergo justum, quoniam inutilis est nobis, et contrarius est operibus nostris, et improperat nobis peccata legis, et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ.

12 Zasadźmy się tedy na sprawiedliwego, gdyż nam jest niepożyteczny i przeciwny jest dziełom naszym, i wypomina nam grzechy przeciw prawu, i rozgłasza przeciw nam grzechy życia naszego.

13 Promittit se scientiam Dei habere, et filium Dei se nominat.

13 Chwali się, że ma znajomość Boga, i nazywa się synem Bożym.

14 Factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum.

14 Stał się nam oskarżeniem myśli naszych.

15 Gravis est nobis etiam ad videndum, quoniam dissimilis est aliis vita illius, et immutatæ sunt viæ ejus.

15 Ciężko nam nawet nań patrzeć, gdyż niepodobne jest życie jego do innych i odmienne są drogi jego.

16 Tamquam nugaces æstimati sumus ab illo, et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis, et præfert novissima justorum, et gloriatur patrem se habere Deum.

16 Za lichotę poczytani jesteśmy od niego, strzeże się dróg naszych jak plugastwa i woli koniec sprawiedliwych, a chlubi się, iż Boga ma za ojca.

17 Videamus ergo si sermones illius veri sint, et tentemus quæ ventura sunt illi, et sciemus quæ erunt novissima illius.

17 Zobaczmy tedy, czy mowy jego są prawdziwe, i doświadczmy, co nań potem przyjdzie, a dowiemy się, jaki będzie koniec jego.

18 Si enim est verus filius Dei, suscipiet illum, et liberabit eum de manibus contrariorum.

18 Bo jeśli prawdziwie jest synem Bożym, obroni go i wybawi go z rąk przeciwników.

19 Contumelia et tormento interrogemus eum, ut sciamus reverentiam ejus, et probemus patientiam illius.

19 Potwarzą i mękami wybadajmy go, aby poznać skromność jego i doświadczyć cierpliwości jego.

20 Morte turpissima condemnemus eum ; erit enim ei respectus ex sermonibus illius.

20 Skażmy go na śmierć co najsromotniejszą, będzie bowiem nań wzgląd według mów jego.”

21 Hæc cogitaverunt, et erraverunt : excæcavit enim illos malitia eorum.

21 Tak myśleli, lecz pobłądzili, zaślepiła ich bowiem złość ich.

22 Et nescierunt sacramenta Dei : neque mercedem speraverunt justitiæ, nec judicaverunt honorem animarum sanctarum.

22 I nie poznali tajemnic Bożych, ani się nie spodziewali zapłaty sprawiedliwości, ani nie sądzili, że dusze święte otrzymają chwałę.

23 Quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem, et ad imaginem similitudinis suæ fecit illum.

23 Gdyż Bóg stworzył człowieka nieśmiertelnym i uczynił go na wyobrażenie podobieństwa swego.

24 Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum :

24 Lecz przez nienawiść diabła weszła śmierć na okrąg ziemi;

25 imitantur autem illum qui sunt ex parte illius.

25 a naśladują go ci, którzy stoją po stronie jego.