List św. Jakuba, rozdział 5

1 Agite nunc divites, plorate ululantes in miseriis vestris, quæ advenient vobis.

1 Nuże teraz, bogacze, płaczcie, narzekając na nędze wasze, które przyjdą na was.

2 Divitiæ vestræ putrefactæ sunt, et vestimenta vestra a tineis comesta sunt.

2 Bogactwa wasze zbutwiały, a szaty wasze mole zjadły.

3 Aurum et argentum vestrum æruginavit : et ærugo eorum in testimonium vobis erit, et manducabit carnes vestras sicut ignis. Thesaurizastis vobis iram in novissimis diebus.

3 Złoto i srebro wasze pordzewiało, a rdza ich będzie na świadectwo przeciw wam i pożerać będzie ciała wasze jak ogień. Naskarbiliście sobie gniewu w ostatnie dni.

4 Ecce merces operariorum, qui messuerunt regiones vestras, quæ fraudata est a vobis, clamat : et clamor eorum in aures Domini Sabaoth introivit.

4 Oto zapłata robotników, którzy żęli pola wasze, przez was zatrzymana, woła, a wołanie ich doszło „do uszu Pana zastępów.”

5 Epulati estis super terram, et in luxuriis enutristis corda vestra in die occisionis.

5 Ucztowaliście na ziemi i w zbytkach utuczyliście serca wasze „w dzień zabijania.”

6 Addixistis, et occidistis justum, et non restitit vobis.

6 Skazaliście i zabiliście sprawiedliwego, a nie sprzeciwił się wam.

7 Patientes igitur estote, fratres, usque ad adventum Domini. Ecce agricola exspectat pretiosum fructum terræ, patienter ferens donec accipiat temporaneum et serotinum.

7 Bądźcie więc cierpliwi, bracia, aż do przyjścia Pańskiego. Oto rolnik wygląda cennego owocu ziemi, cierpliwie czekając, aż spadnie deszcz „wczesny i późny.”

8 Patientes igitur estote et vos, et confirmate corda vestra : quoniam adventus Domini appropinquavit.

8 I wy zatem bądźcie cierpliwi i utwierdzajcie serca wasze, bo przybliżyło się przyjście Pańskie.

9 Nolite ingemiscere, fratres, in alterutrum, ut non judicemini. Ecce judex ante januam assistit.

9 Nie narzekajcie, bracia, jedni na drugich, abyście nie byli sądzeni. Oto sędzia stoi przed drzwiami.

10 Exemplum accipite, fratres, exitus mali, laboris, et patientiæ, prophetas qui locuti sunt in nomine Domini.

10 Bracia, bierzcie za przykład znoszenia zła, utrapienia i wielkiej cierpliwości proroków, którzy przemawiali w imię Pańskie.

11 Ecce beatificamus eos qui sustinuerunt. Sufferentiam Job audistis, et finem Domini vidistis, quoniam misericors Dominus est, et miserator.

11 Oto za błogosławionych mamy tych, co wytrwali. O cierpliwości Joba słyszeliście i koniec Pański widzieliście; że „litościwy jest Pan i miłosierny.”

12 Ante omnia autem, fratres mei, nolite jurare, neque per cælum, neque per terram, neque aliud quodcumque juramentum. Sit autem sermo vester : Est, est : Non, non : ut non sub judicio decidatis.

12 Przede wszystkim zaś, bracia, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani żadną inną przysięgą. Lecz wasza mowa niech będzie: Tak, tak; Nie, nie; abyście się pod sąd nie dostali.

13 Tristatur aliquis vestrum ? oret. Æquo animo est ? psallat.

13 Smuci się kto z was? Niech się modli. Ma spokój ducha? Niech śpiewa.

14 Infirmatur quis in vobis ? inducat presbyteros ecclesiæ, et orent super eum, ungentes eum oleo in nomine Domini :

14 Choruje kto między wami? Niech wezwie kapłanów kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pańskie;

15 et oratio fidei salvabit infirmum, et alleviabit eum Dominus : et si in peccatis sit, remittentur ei.

15 a modlitwa wiary wybawi chorego i ulży mu Pan; a jeśliby był w grzechach, będą mu odpuszczone.

16 Confitemini ergo alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem ut salvemini : multum enim valet deprecatio justi assidua.

16 Wyznawajcie więc jedni drugim grzechy swoje i módlcie się wzajemnie za siebie, abyście byli zbawieni, albowiem wiele może ustawiczna prośba sprawiedliwego.

17 Elias homo erat similis nobis passibilis : et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex.

17 Eliasz był człowiekiem nam podobnym, cierpiętliwym, i w modlitwie prosił, żeby deszcz nie padał na ziemię i nie padał trzy lata i sześć miesięcy.

18 Et rursum oravit : et cælum dedit pluviam, et terra dedit fructum suum.

18 I znowu się modlił i niebo spuściło deszcz i ziemia dała swój owoc.

19 Fratres mei, si quis ex vobis erraverit a veritate, et converterit quis eum :

19 Bracia moi, jeśliby kto z was zbłądził z drogi prawdy i ktoś by go nawrócił,

20 scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore viæ suæ, salvabit animam ejus a morte, et operiet multitudinem peccatorum.

20 niech wie, że kto nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, zbawi jego duszę od śmierci i „zakryje mnóstwo grzechów.”