Pieśń nad pieśniami, rozdział 8

1 Quis mihi det te fratrem meum, sugentem ubera matris meæ, ut inveniam te foris, et deosculer te, et jam me nemo despiciat ?

1 Któż mi da ciebie jako brata mego, ssącego piersi matki mojej, abym cię znalazła na dworze i całowała cię, i by mną już nikt nie gardził?

2 Apprehendam te, et ducam in domum matris meæ : ibi me docebis, et dabo tibi poculum ex vino condito, et mustum malorum granatorum meorum.

2 Pojmam cię i wprowadzę do domu matki mojej, tam mię będziesz uczył; a dam ci napój z wina zaprawionego i moszcz z jabłek granatowych moich.

3 Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.

3 Lewica jego pod głową moją, a prawica jego obejmuje mię.

4 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit.

4 Poprzysięgam was, córki jerozolimskie, nie obudzajcież ani nie dajcie się ocknąć miłej, póki sama nie zechce.

5 Quæ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super dilectum suum ? Sub arbore malo suscitavi te ; ibi corrupta est mater tua, ibi violata est genitrix tua.

5 Któraż to jest, która wstępuje z puszczy, opływająca rozkoszami, oparta o miłego swego? Pod drzewem jabłoni wzbudziłem cię; tam naruszona została matka twoja, tam zgwałcona była rodzicielka twoja.

6 Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus æmulatio : lampades ejus lampades ignis atque flammarum.

6 Przyłóż mię jako pieczęć do serca twego, jako pieczęć do ramienia twego; bo mocna jest jak śmierć miłość, twarda jak otchłań jest zazdrość; pochodnie jej pochodnie ognia i płomieni.

7 Aquæ multæ non potuerunt extinguere caritatem, nec flumina obruent illam. Si dederit homo omnem substantiam domus suæ pro dilectione, quasi nihil despiciet eam.

7 Wody mnogie nie mogły ugasić miłości i rzeki nie zatopią jej; choćby człowiek dał wszystką majętność domu swego za miłość, wzgardzi nią jako nicością.

8 Soror nostra parva, et ubera non habet ; quid faciemus sorori nostræ in die quando alloquenda est ?

8 Siostra nasza mała i piersi nie ma; cóż uczynimy siostrze naszej w dzień, w który będą mówić do niej?

9 Si murus est, ædificemus super eum propugnacula argentea ; si ostium est, compingamus illud tabulis cedrinis.

9 Jeśli jest murem, zbudujemy na niej baszty srebrne, jeśli jest drzwiami, spójmy je deskami cedrowymi.

10 Ego murus, et ubera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo, quasi pacem reperiens.

10 Ja jestem murem, a piersi moje jako wieża, odkąd stałam się u niego taką, która pokój znalazła.

11 Vinea fuit pacifico in ea quæ habet populos : tradidit eam custodibus ; vir affert pro fructu ejus mille argenteos.

11 Winnicę miał Spokojny w owej, która ma ludy; poruczył ją stróżom, mąż przynosi za owoc jej tysiąc srebrników.

12 Vinea mea coram me est. Mille tui pacifici, et ducenti his qui custodiunt fructus ejus.

12 Winnica moja przede mną jest. Tysiąc dla ciebie, Spokojny, a dwieście dla tych, którzy strzegą owoców jej.

13 Quæ habitas in hortis, amici auscultant ; fac me audire vocem tuam.

13 Ty, która przebywasz w ogrodach, przyjaciele słuchają: daj mi usłyszeć głos twój.

14 Fuge, dilecte mi, et assimilare capreæ, hinnuloque cervorum super montes aromatum.

14 Uciekaj miły mój, a bądź podobny do sarny i do jelonka na górach ziół wonnych!