Pieśń nad pieśniami, rozdział 7

1 Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum ? Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis ! Juncturæ femorum tuorum sicut monilia quæ fabricata sunt manu artificis.

1 Cóż ujrzysz na Sulamitce, jeno hufce wojenne? Jakże są piękne kroki twoje w trzewikach, córko książęca! Stawy ud twoich są jak naszyjniki, zrobione ręką mistrza.

2 Umbilicus tuus crater tornatilis, numquam indigens poculis. Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis.

2 Pępek twój jako czara toczona, która nigdy nie jest bez napoju. Brzuch twój jak bróg pszenicy otoczony liliami.

3 Duo ubera tua sicut duo hinnuli, gemelli capreæ.

3 Dwoje piersi twoich jak dwoje małych bliźniąt sarnich.

4 Collum tuum sicut turris eburnea ; oculi tui sicut piscinæ in Hesebon quæ sunt in porta filiæ multitudinis. Nasus tuus sicut turris Libani, quæ respicit contra Damascum.

4 Szyja twoja jak wieża z kości słoniowej. Oczy twoje jak sadzawki w Hesebonie, które są przy bramie córki mnóstwa. Nos twój jak wieża Libanu, zwrócona ku Damaszkowi.

5 Caput tuum ut Carmelus ; et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus.

5 Głowa twoja jak Karmel, a warkocze głowy twojej jak purpura królewska zwinięta na cewki.

6 Quam pulchra es, et quam decora, carissima, in deliciis !

6 Jakżeż piękna i jak wdzięczna, najmilsza, w rozkoszach!

7 Statura tua assimilata est palmæ, et ubera tua botris.

7 Twój wzrost podobny jest do palmy, a piersi twoje do gron winnych.

8 Dixi : Ascendam in palmam, et apprehendam fructus ejus ; et erunt ubera tua sicut botri vineæ, et odor oris tui sicut malorum.

8 Rzekłem: Wstąpię na palmę i uchwycę owoce jej; i będą piersi twoje jak grona winnicy, a wonność ust twoich jak jabłek.

9 Guttur tuum sicut vinum optimum, dignum dilecto meo ad potandum, labiisque et dentibus illius ad ruminandum.

9 Gardło twoje jak najlepsze wino, godne miłego mego do picia, warg też i zębów jego do smakowania.

10 Ego dilecto meo, et ad me conversio ejus.

10 Ja należę do miłego mego i do mnie pragnienie jego.

11 Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.

11 Przyjdź, miły mój, wynijdźmy na pole, mieszkajmy we wsiach!

12 Mane surgamus ad vineas : videamus si floruit vinea, si flores fructus parturiunt, si floruerunt mala punica ; ibi dabo tibi ubera mea.

12 Rano wstawajmy do winnic, oglądajmy, czy kwitnie winnica, czy kwiecie zawiązuje się w owoc, czy kwitną jabłka granatu; tam tobie dam piersi moje.

13 Mandragoræ dederunt odorem in portis nostris omnia poma : nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi.

13 Mandragory wydały woń. W bramach naszych wszelakie jabłka, nowe i stare, miły mój, zachowałam dla ciebie.