Antwerpia: biskup szkoli żonatych mężczyzn, by wyświęcić ich na kapłanów

Biskup Antwerpii w Belgii podjął się formowania kilku żonatych mężczyzn, aby wyświęcić ich na kapłanów — święcenia planuje na rok 2028, pod warunkiem zgody Rzymu.

W Kościele łacińskim nikt nie zostaje dopuszczony do święceń, nie ślubowawszy wpierw celibatu. Nie jest to zwyczaj, który niedobór pozwalałby uchylić: Kościół zawsze utrzymywał i orzekł przeciw swoim przeciwnikom, że dziewictwo i celibat konsekrowany przewyższają stan małżeński. Chce mieć kapłanów upodobnionych do Chrystusa, kapłana wiecznego, wolnych dla ołtarza i dla dusz. Powoływana konieczność nie zwalnia ze świętego prawa: wystawia na próbę wierność mu.

Biskup twierdzi, że kandydatów już wybrał i że przechodzą oni formację teologiczną i duszpasterską porównywalną z formacją przyszłych kapłanów, „w sposób przejrzysty i dyskretny, z dala od uwagi mediów”. Postawione warunki zbliżają się do tych, jakie stawia się stałemu diakonatowi: co najmniej trzydzieści pięć lat, zgoda małżonki, stabilne życie rodzinne, brak małych dzieci.

Swoje przedsięwzięcie uzasadnia brakiem kapłanów. „Konieczność mnie do tego zmusza” — mówi; „na większą liczbę kapłanów czekamy już od trzydziestu czy czterdziestu lat”. Według niego diecezja Antwerpii liczy zaledwie siedemdziesięciu kapłanów poniżej siedemdziesiątego roku życia, z czego dwie trzecie pochodzenia zagranicznego; żaden nie jest już przydzielony do szpitala, ruchu młodzieżowego czy szkoły, a spośród pięciu więzień prowincji tylko jedno zachowuje jeszcze stałego kapelana.

Sprawa była przedmiotem debaty w łonie konferencji biskupów belgijskich i została poruszona z papieżem Franciszkiem podczas ostatniej wizyty ad limina. Biskup zapewnia, że spotkał się z kardynałem prefektem Dykasterii ds. Duchowieństwa oraz z sekretarzem generalnym Synodu Biskupów, którzy mieli mu obiecać, że powiedzą o tym papieżowi Leonowi XIV; data tego spotkania pozostaje niepewna. Nic jednak nie zostało przesądzone: aby projekt był prawowity, wymagałby zatwierdzenia przez Papieża, a tego nie udzielono. Leon XIV wyraził swą troskę wobec niedoboru kapłanów, nie mówiąc ani o zmianie celibatu, ani o święceniu kobiet.

Diecezja zamiera z braku kapłanów: lekarstwem Kościoła nigdy nie było obniżenie kapłaństwa do miary niedoboru, lecz uproszenie go u Pana żniwa, „aby wysłał robotników na żniwo swoje”.

Źródła. Katechizm Rzymski (Soboru Trydenckiego, 1566), o sakramencie święceń; Sobór Trydencki, sesja XXIII (sakrament święceń) oraz sesja XXIV, kanon 10 o małżeństwie; św. Mateusz IX, 38 (Wulgata, przekład Wujka); Pius XI, Ad catholici sacerdotii (1935); Pius XII, Sacra virginitas (1954).