Niemcy: krajowe zgromadzenie synodalne na 2027, nuncjusz przypomina o jedności z Rzymem

Zebrani na jesiennym zgromadzeniu plenarnym w Fuldzie, zakończonym 1 października, biskupi Niemiec zapowiedzieli zwołanie krajowego zgromadzenia synodalnego w drugiej połowie 2027 roku, mającego przygotować „zgromadzenie kościelne” planowane w Rzymie na 2028 rok. To samo zebranie już na otwarciu, 28 września, usłyszało z ust nowego nuncjusza apostolskiego przestrogę przed pokusą „wytyczania odrębnej drogi dla Kościoła lokalnego”.

Kościół jest jeden, a jego jedność nie jest federacją

Katechizm Soboru Trydenckiego naucza, że Kościół jest jeden niczym jedno ciało pod jedną widzialną Głową, następcą Piotra, do którego Chrystus rzekł: „Ty jesteś opoka, a na tej opoce zbuduję Kościół mój”. Kościół partykularny, który wbrew Stolicy Apostolskiej nadaje sobie własne doktryny i własną dyscyplinę, przestaje oddawać to, co winien jedności; pod nową nazwą powtarza błąd gallikański i febroniański, który papieże potępili. Pius VI w konstytucji Auctorem fidei zganił synod w Pistoi za to, że chciał reformować Kościół przez lokalne zgromadzenie, przywłaszczające sobie to, co należy do samego magisterium. Sobór Watykański w konstytucji Pastor aeternus orzekł, że prymat Piotra jest wiecznotrwałą zasadą i widzialnym fundamentem tej jedności.

Przewodniczący konferencji episkopatu przedstawił krajowy zespół synodalny, w którym odnajdujemy postacie z dawnego prezydium „Drogi synodalnej” i komitetu synodalnego, obok przewodniczącej Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich. Owa „Droga synodalna”, trzyletni proces reform prowadzony przez biskupów niemieckich, domagała się błogosławienia par osób tej samej płci oraz święceń kobiet. Żądała też, by wykwalifikowani świeccy mogli głosić kazania podczas mszy niedzielnej i świątecznej; biskupi zatwierdzili to w lutym, lecz Dykasteria ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów odrzuciła tę prośbę 23 czerwca. Co do „konferencji synodalnej”, którą chce się ustanowić jako organ stały, złożony z dwudziestu siedmiu biskupów diecezjalnych, dwudziestu siedmiu przedstawicieli Komitetu Centralnego i dwudziestu siedmiu innych wiernych, jej statut wciąż czeka na zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej: sesja założycielska, pierwotnie wyznaczona na listopad 2026 roku, została odłożona na czas nieokreślony z braku zgody Rzymu.

Sam nuncjusz przypomniał, że Rzym „jest widzialnym centrum i gwarantem jedności Kościoła powszechnego, do którego należy także Kościół w Niemczech”, że żaden Kościół lokalny nie jest „bardziej lub mniej Kościołem niż inny”, a urząd Piotra oraz Eucharystia „chronią Kościół przed staniem się zwykłą federacją odłączonych wspólnot, czy wręcz organizacją pozarządową o chrześcijańskiej fasadzie”. Synodalność, ostrzegł, „nigdy nie może być sprawą odosobnionych grup, podczas gdy inni pozostają na uboczu”.

Nie sądzimy wyniku, lecz czyny. Zgromadzenie może obradować; nie może sprawić, by wiara otrzymana od Piotra stała się przedmiotem negocjacji. Tam, gdzie Kościół partykularny chce stanowić prawo wbrew dyscyplinie rzymskiej, nie pracuje na rzecz komunii, lecz na rzecz podziału.

Źródła. Katechizm Soboru Trydenckiego (1566), o Kościele, jego jedności i prymacie Piotra. Święty Mateusz XVI, 18 (Wulgata). Pius VI, konstytucja Auctorem fidei (1794), przeciw synodowi w Pistoi. Sobór Watykański, konstytucja Pastor aeternus (1870), o prymacie Biskupa Rzymu.