Księga Hioba, rozdział 10

1 Tædet animam meam vitæ meæ ; dimittam adversum me eloquium meum : loquar in amaritudine animæ meæ.

1 Duszę moją obejmuje wstręt do życia mego; wypuszczę przeciw sobie mowę moją, będę mówił w gorzkości duszy mojej.

2 Dicam Deo : Noli me condemnare ; indica mihi cur me ita judices.

2 Rzeknę Bogu: Nie potępiaj mnie, pokaż mi, czemu mię tak sądzisz?

3 Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves ?

3 Czy dobrym wydaje się tobie, jeżeli niesłusznie mię oskarżasz i uciskasz mnie, dzieło rąk twoich, a zamysły niezbożników wspomagasz?

4 Numquid oculi carnei tibi sunt ? aut sicut videt homo, et tu videbis ?

4 Czy ty masz oczy cielesne? albo też widzisz tak, jak widzi człowiek?

5 Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,

5 Czy jak dni człowiecze są dni twoje, a lata twoje są jak czasy ludzkie,

6 ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,

6 żebyś się miał pytać o nieprawość moją i dowiadywać się o grzech mój,

7 et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere ?

7 i żebyś się przekonał, żem nic niezbożnego nie uczynił, gdyż nie masz nikogo, kto by mógł wyrwać z ręki twojej?

8 Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu : et sic repente præcipitas me ?

8 Ręce twoje uczyniły mię i utworzyły mię całego wokoło, a tak mię nagle strącasz?

9 Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.

9 Wspomnij, proszę, że jak z błota uczyniłeś mię i w proch mię obrócisz.

10 Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti ?

10 Czy nie jak mleko udoiłeś mię, i jak serowi dałeś mi stężeć?

11 Pelle et carnibus vestisti me ; ossibus et nervis compegisti me.

11 Skórą i mięsem oblokłeś mię, kośćmi i żyłami pospinałeś mię.

12 Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.

12 Żywot i miłosierdzie dałeś mi, a opieka twoja strzegła ducha mego.

13 Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.

13 Chociaż to kryjesz w sercu twoim, wszakże wiem, iż o wszystkim pamiętasz.

14 Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris ?

14 Jeśli zgrzeszyłem i do czasu oszczędziłeś mię, czemuż mi nie dopuścisz oczyścić się z nieprawości mojej?

15 Et si impius fuero, væ mihi est ; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.

15 Jeśli będę niezbożnym, biada mi! a jeślim sprawiedliwy, nie podniosę głowy, nasycony utrapieniem i nędzą.

16 Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.

16 I dla pychy jako lwicę uchwycisz mię i znowu przedziwnie mię męczysz.

17 Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.

17 Wznawiasz przeciwko mnie świadków twoich, i powiększasz gniew twój na mnie, a męki walczą przeciw mnie.

18 Quare de vulva eduxisti me ? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.

18 Czemuś mię wywiódł z żywota? Bodajbym był zniszczał, żeby mię oko nie widziało!

19 Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.

19 Byłbym, jakby mnie nie było, z żywota przeniesiony do grobu.

20 Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,

20 Czy odrobina dni moich nie skończy się wkrótce? Popuść mi tedy, żebym trochę opłakał boleść moją,

21 antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine :

21 pierwej nim pójdę, i nie wrócę się, do ziemi ciemnej i okrytej mgłą śmierci,

22 terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.

22 ziemi nędzy i ciemności, kędy cień śmierci jest i nie masz porządku, ale wieczny strach przebywa.”