Księga Hioba, rozdział 11

1 Respondens autem Sophar Naamathites, dixit :

1 A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:

2 Numquid qui multa loquitur, non et audiet ? aut vir verbosus justificabitur ?

2 „Czy ten który wiele mówi, nie będzie słuchał? Albo mąż wielomówny będzie usprawiedliwiony?

3 Tibi soli tacebunt homines ? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis ?

3 Dla ciebie jednego będą milczeć ludzie? a gdy się z innych naśmiejesz, nikt ciebie nie odeprze?

4 Dixisti enim : Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.

4 Mówiłeś bowiem: Czysta jest mowa moja i jestem czysty przed oczyma twymi.

5 Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,

5 Ale daj Boże, by z tobą Bóg mówił i otworzył usta swe tobie,

6 ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus : et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !

6 i by okazał ci tajemnice mądrości, i że wielorakie jest prawo jego; abyś zrozumiał, że daleko mniej wymaga od ciebie, niźli zasługuje nieprawość twoja.

7 Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies ?

7 Czy może ślady Boże ogarniesz i doskonale Wszechmocnego dosięgniesz?

8 Excelsior cælo est, et quid facies ? profundior inferno, et unde cognosces ?

8 Wyższy jest niż niebo i cóż uczynisz? głębszy niźli otchłań i skądże poznasz?

9 Longior terra mensura ejus, et latior mari.

9 Dłuższa niźli ziemia miara jego, a szersza niż morze.

10 Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei ?

10 Jeśli wszystko wywróci albo w jedno ściśnie, kto mu się sprzeciwi?

11 Ipse enim novit hominum vanitatem ; et videns iniquitatem, nonne considerat ?

11 On bowiem zna próżność ludzi, a widząc nieprawość czy nie zwraca uwagi?

12 Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.

12 Mąż próżny podnosi się w pychę, a jako źrebię osła leśnego mniema, że się urodził wolnym.

13 Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.

13 A ty umocniłeś serce twe i wyciągniesz ku niemu ręce twoje.

14 Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,

14 Jeśli nieprawość, która jest w ręce twej, oddalisz od siebie, a nie zostanie niesprawiedliwość w przybytku twoim:

15 tunc levare poteris faciem tuam absque macula ; et eris stabilis, et non timebis.

15 wtedy będziesz mógł podnieść oblicze twoje bez zmazy i będziesz stały i nie będziesz się bał.

16 Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.

16 Zapomnisz też o nędzy i jak o wodach które spłynęły, wspominać będziesz.

17 Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam ; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.

17 I wzejdzie tobie pod wieczór jakby jasność południowa, a gdy będziesz mniemał, żeś zniszczony, wzejdziesz jak jutrzenka.

18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe : et defossus securus dormies.

18 I będziesz miał ufność przez przedłożoną ci nadzieję, a okopany bezpiecznie spać będziesz.

19 Requiesces, et non erit qui te exterreat ; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.

19 Odpoczywać będziesz, a nie będzie, kto by cię straszył, i będą prosić oblicza twego mnodzy.

20 Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis : et spes illorum abominatio animæ.

20 A oczy niezbożników ustaną i ucieczka dla nich zniknie, a nadzieją ich jest obrzydliwość dla duszy.”