Księga Hioba, rozdział 14

1 Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.

1 Człowiek, urodzony z niewiasty, żyjąc przez czas krótki napełniony bywa wielu nędzami.

2 Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.

2 Wychodzi jako kwiat i bywa zdeptany, ucieka jako cień i nigdy nie trwa w tym samym stanie.

3 Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium ?

3 I masz za godną rzecz na takiego otwierać oczy twoje i przywodzić go z sobą do sądu?

4 Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine ? nonne tu qui solus es ?

4 Któż może czystym uczynić tego, który się począł z nasienia nieczystego? Czy nie ty, który sam jesteś?

5 Breves dies hominis sunt : numerus mensium ejus apud te est : constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.

5 Krótkie są dni człowieka, liczba miesięcy jego u ciebie jest, odmierzyłeś granice jego, które nie będą mogły być przestąpione.

6 Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.

6 Odstąp troszeczkę od niego, aby odpoczął, dopóki nie przyjdzie pożądany, jak u najemnika, dzień jego.

7 Lignum habet spem : si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.

7 Drzewo ma nadzieję: jeśli ucięte będzie, znowu się zieleni i gałązki jego odrastają.

8 Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,

8 Jeśli się zestarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego,

9 ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.

9 na zapach wody puści się i rozpuści gałęzie jako pierwej, gdy było wsadzone.

10 Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est ?

10 A człowiek, gdy umrze, jest obnażony i skończony, proszę, kędy jest?

11 Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat :

11 Jak gdy wody ustąpią z morza, a rzeka wypróżni się i wyschnie,

12 sic homo, cum dormierit, non resurget : donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.

12 tak człowiek, gdy umrze, nie powstanie; dopóki nie przeminie niebo, nie ocuci się ani nie powstanie ze snu swego.

13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei ?

13 Kto by mi to dał, abyś mię osłonił w otchłani i ukrył mię, ażby przeminęła zapalczywość twoja, i naznaczył mi czas, w którym byś na mnie wspomniał?

14 Putasne mortuus homo rursum vivat ? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.

14 Czy umarły człowiek znowu żyć będzie? Po wszystkie dni, w których teraz żołnierkę uprawiam, czekam, aż przyjdzie odmiana moja.

15 Vocabis me, et ego respondebo tibi : operi manuum tuarum porriges dexteram.

15 Zawołasz mię, a ja odpowiem tobie; dziełu rąk twoich podasz prawicę.

16 Tu quidem gressus meos dinumerasti : sed parce peccatis meis.

16 Tyś wprawdzie kroki moje policzył, ale przepuść grzechom moim.

17 Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.

17 Zapieczętowałeś jak w worku przestępstwa moje, ale uleczyłeś nieprawość moją.

18 Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo :

18 Góra upadłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

19 lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur : et hominem ergo similiter perdes.

19 Wody wydrążają kamienie, a powódź zwolna ziemię spłukuje: podobnie więc człowieka zatracisz.

20 Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret : immutabis faciem ejus, et emittes eum.

20 Umocniłeś go na krótko, aby wiecznie przeminął; odmienisz twarz jego i wypuścisz go.

21 Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.

21 Czy sławni będą synowie jego, czy też niesławni, nie zrozumie.

22 Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.

22 A jednak ciało jego, póki żyje, boleć będzie, a dusza jego nad nim samym płakać będzie.”