Księga Hioba, rozdział 3

1 Post hæc aperuit Job os suum, et maledixit diei suo,

1 Potem Job otworzył usta swe i złorzeczył dniowi swemu,

2 et locutus est :

2 i mówił:

3 Pereat dies in qua natus sum, et nox in qua dictum est : Conceptus est homo.

3 „Niech zginie dzień, któregom się urodził, i noc, w którą rzeczono: Począł się człowiek.

4 Dies ille vertatur in tenebras : non requirat eum Deus desuper, et non illustretur lumine.

4 Dzień ów niech się obróci w ciemności, niech się o niego nie pyta Bóg z wysoka, i niech nie będzie oświecony światłością.

5 Obscurent eum tenebræ et umbra mortis ; occupet eum caligo, et involvatur amaritudine.

5 Niech go zaćmią ciemności i cień śmierci, niech go osiądzie mrok i niech będzie ogarniony gorzkością.

6 Noctem illam tenebrosus turbo possideat ; non computetur in diebus anni, nec numeretur in mensibus.

6 Noc ową ciemny wicher niech posiądzie, niech nie wchodzi w liczbę dni rocznych i niech nie będzie policzona w miesiącach.

7 Sit nox illa solitaria, nec laude digna.

7 Noc owa niech będzie opuszczona i niegodna chwały.

8 Maledicant ei qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare Leviathan.

8 Niech jej złorzeczą, którzy złorzeczą dniowi, którzy są gotowi wzruszyć Lewiatana.

9 Obtenebrentur stellæ caligine ejus ; expectet lucem, et non videat, nec ortum surgentis auroræ.

9 Niech się zaćmią gwiazdy mrokiem jej; niechaj czeka światła, a nie ogląda ani wzejścia powstającej zorzy:

10 Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me, nec abstulit mala ab oculis meis.

10 ponieważ nie zawarła drzwi żywota, który mię nosił, ani nie odjęła zła od oczu moich.

11 Quare non in vulva mortuus sum ? egressus ex utero non statim perii ?

11 Czemum w żywocie nie umarł? wyszedłszy z żywota, wnet nie zginął?

12 Quare exceptus genibus ? cur lactatus uberibus ?

12 Czemu przyjęty na kolana? Dlaczego karmiony piersiami?

13 Nunc enim dormiens silerem, et somno meo requiescerem

13 Teraz bowiem śpiąc milczałbym i odpoczywałbym snem moim

14 cum regibus et consulibus terræ, qui ædificant sibi solitudines ;

14 z królami i radnymi ziemi, którzy sobie budują pustynie,

15 aut cum principibus qui possident aurum, et replent domos suas argento ;

15 albo z książęty, którzy mają złoto i napełniają domy swe srebrem;

16 aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui concepti non viderunt lucem.

16 albo nie istniałbym jak martwy płód ukryty, albo jak ci, którzy poczęci, nie oglądali światłości.

17 Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi robore.

17 Tam niezbożnicy przestali się miotać, i tam odpoczęli wyczerpani z sił.

18 Et quondam vincti pariter sine molestia, non audierunt vocem exactoris.

18 I niegdyś związani są razem bez przykrości, nie słysząc głosu naganiacza.

19 Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo.

19 Mały i wielki tam jest, i niewolnik wolny od pana swego.

20 Quare misero data est lux, et vita his qui in amaritudine animæ sunt :

20 Czemu nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są w gorzkości duszy;

21 qui expectant mortem, et non venit, quasi effodientes thesaurum ;

21 którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, jak ci, co kopią za skarbem,

22 gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum ?

22 i bardzo się weselą, gdy znajdą grób;

23 viro cujus abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris ?

23 mężowi, którego droga skryta jest, i ogarnął go Bóg ciemnościami?

24 Antequam comedam, suspiro ; et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus :

24 Pierwej niźli jem, wzdycham, a jak wzbierające wody, tak jest narzekanie moje.

25 quia timor quem timebam evenit mihi, et quod verebar accidit.

25 Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mnie, a czegom się obawiał, przydarzyło się.

26 Nonne dissimulavi ? nonne silui ? nonne quievi ? et venit super me indignatio.

26 Czy to mimo siebie nie puszczałem? czy nie milczałem? czy nie byłem spokojny? a przyszło na mnie zagniewanie!”