Księga Hioba, rozdział 31

1 Pepigi fœdus cum oculis meis, ut ne cogitarem quidem de virgine.

1 Uczyniłem przymierze z oczyma swymi, abym ani pomyślał o pannie.

2 Quam enim partem haberet in me Deus desuper, et hæreditatem Omnipotens de excelsis ?

2 Bo co by za część we mnie miał Bóg z wierzchu, a dziedzictwo Wszechmocny z wysokości?

3 Numquid non perditio est iniquo, et alienatio operantibus injustitiam ?

3 Czy nie jest zatracenie dla przestępcy, a odrzucenie dla czyniących nieprawość?

4 Nonne ipse considerat vias meas, et cunctos gressus meos dinumerat ?

4 Czyż on nie upatruje dróg moich i nie liczy wszystkich kroków moich?

5 Si ambulavi in vanitate, et festinavit in dolo pes meus,

5 Jeśli chodziłem w marności i spieszyła się do oszustwa noga moja,

6 appendat me in statera justa, et sciat Deus simplicitatem meam.

6 niech mię zważy na wadze sprawiedliwej i niech pozna Bóg prostotę moją.

7 Si declinavit gressus meus de via, et si secutum est oculos meos cor meum, et si manibus meis adhæsit macula,

7 Jeśli krok mój ustąpił z drogi i jeśli za oczyma mymi chodziło serce moje, i jeśli do rąk moich przylgnęła zmaza,

8 seram, et alius comedat, et progenies mea eradicetur.

8 niechaj sieję, a inny niechaj je, i ród mój niech będzie wykorzeniony.

9 Si deceptum est cor meum super muliere, et si ad ostium amici mei insidiatus sum,

9 Jeśli zwiedzione zostało serce moje dla niewiasty i jeśli czyhałem u drzwi przyjaciela mego,

10 scortum alterius sit uxor mea, et super illam incurventur alii.

10 niech będzie żona moja nierządnicą innego, i niech się inni nad nią schylają;

11 Hoc enim nefas est, et iniquitas maxima.

11 albowiem to jest wielki grzech i nieprawość największa,

12 Ignis est usque ad perditionem devorans, et omnia eradicans genimina.

12 jest to ogień, który aż do zguby pożera i wszystkie odrośle wykorzenia.

13 Si contempsi subire judicium cum servo meo et ancilla mea, cum disceptarent adversum me :

13 Jeśli wzbraniałem się dać sądzić ze sługą moim albo ze służebnicą gdy się prawowali ze mną;

14 quid enim faciam cum surrexerit ad judicandum Deus ? et cum quæsierit, quid respondebo illi ?

14 bo co bym czynił, gdy Bóg na sąd powstanie? a gdy spyta, co mu odpowiem?

15 Numquid non in utero fecit me, qui et illum operatus est, et formavit me in vulva unus ?

15 Czyż mnie nie uczynił w łonie ten, który i jego urobił i sam jeden w żywocie mnie utworzył?

16 Si negavi quod volebant pauperibus, et oculos viduæ expectare feci ;

16 Jeśli odmówiłem ubogim, czego pragnęli, i oczom wdowy kazałem czekać;

17 si comedi buccellam meam solus, et non comedit pupillus ex ea

17 jeśli jadałem mój kąsek sam, a nie jadł z niego sierota

18 (quia ab infantia mea crevit mecum miseratio, et de utero matris meæ egressa est mecum) ;

18 (bo od dzieciństwa mego rosło ze mną użalenie i z żywota matki mojej wyszło ze mną);

19 si despexi pereuntem, eo quod non habuerit indumentum, et absque operimento pauperem ;

19 jeśli gardziłem ginącym, przeto że nie miał sukni, i ubogim bez odzienia;

20 si non benedixerunt mihi latera ejus, et de velleribus ovium mearum calefactus est ;

20 jeśli mi nie błogosławiły boki jego, i wełną owiec moich się nie zagrzał;

21 si levavi super pupillum manum meam, etiam cum viderem me in porta superiorem :

21 jeśli podniosłem na sierotę rękę moją, gdym widział, że byłem wyższy w bramie:

22 humerus meus a junctura sua cadat, et brachium meum cum suis ossibus confringatur.

22 niech odpadnie ramię moje od stawu swego, a ręka moja niech się połamie z kośćmi swymi.

23 Semper enim quasi tumentes super me fluctus timui Deum, et pondus ejus ferre non potui.

23 Zawsze bowiem, jak fal wezbranych nade mną, bałem się Boga i nie mogłem znosić ciężaru jego.

24 Si putavi aurum robur meum, et obrizo dixi : Fiducia mea ;

24 Czy uważałem złoto za siłę moją, a szczeremu złotu rzekłem: Nadziejo moja?

25 si lætatus sum super multis divitiis meis, et quia plurima reperit manus mea ;

25 Czy się cieszyłem dla wielu bogactw moich, i że bardzo wiele znalazła ręka moja?

26 si vidi solem cum fulgeret, et lunam incedentem clare,

26 Czy patrząc na słońce świecące i na księżyc jasno idący,

27 et lætatum est in abscondito cor meum, et osculatus sum manum meam ore meo :

27 radowałem się w skrytości serca mego, i całowałem rękę moją usty mymi:

28 quæ est iniquitas maxima, et negatio contra Deum altissimum.

28 to, co jest nieprawością największą i zaparciem się Boga najwyższego?

29 Si gavisus sum ad ruinam ejus qui me oderat, et exsultavi quod invenisset eum malum :

29 Czy się radowałem z upadku tego, który mię nienawidził, i weseliłem się, że go nieszczęście spotkało?

30 non enim dedi ad peccandum guttur meum, ut expeterem maledicens animam ejus.

30 Bo nie pozwalałem gardłu memu grzeszyć, żądając w przekleństwie życia jego.

31 Si non dixerunt viri tabernaculi mei : Quis det de carnibus ejus, ut saturemur ?

31 Jeśli nie mówili mężowie przybytku mego: Kto by dał, abyśmy się nasycili mięsem jego?

32 foris non mansit peregrinus : ostium meum viatori patuit.

32 Przed domem nie stał przychodzień, drzwi moje dla podróżnego otwarte były.

33 Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam ;

33 Czy zakrywałem grzech mój jak człowiek i kryłem w zanadrzu moim nieprawość moją,

34 si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me : et non magis tacui, nec egressus sum ostium.

34 jeślim się uląkł zgrai wielkiej i ustraszyła mię wzgarda bliskich, a nie milczałem raczej i nie wychodziłem ze drzwi?

35 Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui judicat,

35 Kto by mi dał kogoś, co by mnie wysłuchał, aby pragnienie moje słyszał Wszechmogący, i księgę napisał ten, który sądzi,

36 ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi ?

36 abym ją nosił na ramieniu swoim i włożył ją na siebie jak wieniec.

37 Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum.

37 Na każdym kroku moim będę ją czytał i jako księciu ją ofiaruję.

38 Si adversum me terra mea clamat, et cum ipsa sulci ejus deflent :

38 Jeśli przeciwko mnie ziemia moja woła, a z nią zagony jej płaczą;

39 si fructus ejus comedi absque pecunia, et animam agricolarum ejus afflixi :

39 jeślim owoce jej jadł bez pieniędzy i trapiłem duszę oraczów jej:

40 pro frumento oriatur mihi tribulus, et pro hordeo spina. Finita sunt verba Job.

40 zamiast pszenicy niech mi się rodzi oset, a miasto jęczmienia ciernie.” Skończyły się słowa Joba.