Księga Hioba, rozdział 32

1 Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur.

1 I zaprzestali ci trzej mężowie odpowiadać Jobowi, że się uważał za sprawiedliwego.

2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram : iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo.

2 I obruszył się, i rozgniewał się bardzo Eliu, syn Barachela, Buzytczyk, z rodu Rama, a rozgniewał się na Joba, przeto że oświadczył przed Bogiem, że jest sprawiedliwy.

3 Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job.

3 A na przyjaciół jego rozgniewał się dlatego, że nie znaleźli słusznej odpowiedzi, ale tylko potępiali Joba.

4 Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur.

4 Eliu tedy czekał, dopóki Job mówił, przeto iż starsi byli ci, którzy mówili.

5 Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer.

5 A gdy obaczył, że ci trzej odpowiedzieć nie mogli, rozgniewał się bardzo.

6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit : Junior sum tempore, vos autem antiquiores : idcirco, demisso capite, veritus sum vobis indicare meam sententiam.

6 I odpowiadając Eliu, syn Barachela, Buzytczyk, rzekł: „Jestem młodszy latami, a wyście starsi, przeto zwiesiwszy głowę wstydziłem się oznajmić wam zdanie moje.

7 Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur, et annorum multitudo doceret sapientiam.

7 Bo się spodziewałem że dłuższy wiek mówi, a mnóstwo lat nauczy mądrości.

8 Sed, ut video, spiritus est in hominibus, et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.

8 Ale, jak widzę, duch jest w ludziach, a natchnienie Wszechmocnego daje rozum.

9 Non sunt longævi sapientes, nec senes intelligunt judicium.

9 Nie są mądrzy długowieczni, ani starsi rozumieją, co słuszne.

10 Ideo dicam : Audite me : ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.

10 Przeto będę mówił: Słuchajcie mię, okażę wam i ja mądrość swoją.

11 Expectavi enim sermones vestros ; audivi prudentiam vestram, donec disceptaremini sermonibus ;

11 Czekałem bowiem mów waszych, słuchałem roztropności waszej, pókiście się spierali mowami.

12 et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam : sed, ut video, non est qui possit arguere Job, et respondere ex vobis sermonibus ejus.

12 I pókim rozumiał, żeście coś mówili, uważałem; ale jak widzę, nie masz, kto by mógł pokonać Joba i kto by z was odpowiedział na słowa jego.

13 Ne forte dicatis : Invenimus sapientiam : Deus projecit eum, non homo.

13 Byście snadź nie rzekli: Znaleźliśmy mądrość; Bóg go obalił, nie człowiek!

14 Nihil locutus est mihi : et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.

14 Nic do mnie nie mówił, a ja nie według mów waszych będę mu odpowiadał.

15 Extimuerunt, nec responderunt ultra, abstuleruntque a se eloquia.

15 Zlękli się i nie odpowiadali więcej, i zaniechali swej mowy.

16 Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti : steterunt, nec ultra responderunt :

16 Ponieważ tedy czekałem, a nie mówili, stanęli i więcej nie odpowiadali,

17 respondebo et ego partem meam, et ostendam scientiam meam.

17 odpowiem ja też część moją i ukażę umiejętność moją.

18 Plenus sum enim sermonibus, et coarctat me spiritus uteri mei.

18 Bom jest pełen słów, i ściska mię duch wnętrza mego.

19 En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas disrumpit.

19 Oto wnętrze moje jest jak moszcz bez otworu, który łagwice nowe rozsadza.

20 Loquar, et respirabo paululum : aperiam labia mea, et respondebo.

20 Będę mówił, a odetchnę cokolwiek, otworzę wargi moje i odpowiem.

21 Non accipiam personam viri, et Deum homini non æquabo.

21 Nie będę miał względu na osobę męża, a Boga z człowiekiem równać nie będę.

22 Nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me factor meus.

22 Bo nie wiem, jak długo trwać będę i czy mię rychło nie weźmie Stworzyciel mój.