Księga Hioba, rozdział 37

1 Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo.

1 Na to zlękło się serce moje i ruszyło się z miejsca swego.

2 Audite auditionem in terrore vocis ejus, et sonum de ore illius procedentem.

2 Słuchajcie, słuchajcie w strachu głosu jego i dźwięku z ust jego wychodzącego.

3 Subter omnes cælos ipse considerat, et lumen illius super terminos terræ.

3 Pod wszystkie niebiosa on zagląda, a światłość jego na granicach ziemi.

4 Post eum rugiet sonitus ; tonabit voce magnitudinis suæ : et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.

4 Za nim huk ryczeć będzie, zagrzmi głosem wielkości swej; a nie będzie doścignięty, gdy usłyszany będzie głos jego.

5 Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia ;

5 Zagrzmi Bóg głosem swym dziwnie, który czyni rzeczy wielkie a niezbadane.

6 qui præcipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ ;

6 On to każe śniegowi, aby spadał na ziemię, i deszczom zimowym i gwałtownej ulewie mocy swojej.

7 qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua.

7 On na ręce wszystkich ludzi kładzie pieczęcie, aby każdy znał sprawy jego.

8 Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur.

8 Wnijdzie zwierz do jamy i w legowisku swoim mieszkać będzie.

9 Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus.

9 Od gwiazd południowych wynijdzie burza, a od Wozu niebieskiego zimno.

10 Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimæ funduntur aquæ.

10 Gdy Bóg wieje, zsiada się lód, i znowu szeroko rozlewają się wody.

11 Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum.

11 Zboże pragnie obłoków, a obłoki rozpuszczają światło swoje.

12 Quæ lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum :

12 Obchodzą one wkoło, gdziekolwiek je wola kierującego wiedzie, ku wszystkiemu, co im każe na okręgu ziemi:

13 sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiæ suæ eas jusserit inveniri.

13 czy w jednym pokoleniu, czy w ziemi swojej, czy na którymkolwiek miejscu miłosierdzia swego każe im się znaleźć.

14 Ausculta hæc, Job : sta, et considera mirabilia Dei.

14 Słuchaj tego, Jobie, stań a przypatruj się cudom Bożym!

15 Numquid scis quando præceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium ejus ?

15 Czy wiesz, kiedy Bóg deszczom przykazał, aby okazały światłość obłoków jego?

16 Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias ?

16 Czy znasz ścieżki obłoków wielkie i doskonałe umiejętności?

17 Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro ?

17 Czy odzienie twoje nie jest ciepłe, gdy przewiewa ziemię wiatr z południa?

18 Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos, qui solidissimi quasi ære fusi sunt.

18 Może ty z nim budowałeś niebiosa, które są bardzo mocne, jakby z miedzi ulane?

19 Ostende nobis quid dicamus illi : nos quippe involvimur tenebris.

19 Ukaż nam, co mu rzec mamy, bośmy ogarnieni ciemnością.

20 Quis narrabit ei quæ loquor ? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.

20 Któż mu doniesie to, co ja mówię? Jeśliby nawet przemówił człowiek, byłby pożarty.

21 At nunc non vident lucem : subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.

21 Ale teraz nie widać światłości: nagle powietrze ściąga się w obłoki, a wiatr przechodząc, spędza je.

22 Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio.

22 Z północy złoto przychodzi, a do Boga bojaźliwe chwalenie.

23 Digne eum invenire non possumus : magnus fortitudine, et judicio, et justitia : et enarrari non potest.

23 Godnie go znaleźć nie możemy: wielki mocą i sądem i sprawiedliwością, a wysłowić go nie podobna.

24 Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.

24 Dlatego będą się go bać mężowie, i nie będzie śmiał spojrzeć nikt z tych wszystkich, którym się zdaje, że są mądrzy.”