Księga Hioba, rozdział 8

1 Respondens autem Baldad Suhites, dixit :

1 A odpowiadając Baldad Suhitczyk rzekł:

2 Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui ?

2 „I pokądże takie rzeczy mówić będziesz, i wichrem gwałtownym będą mowy ust twoich?

3 Numquid Deus supplantat judicium ? aut Omnipotens subvertit quod justum est ?

3 Czy Bóg przekręca prawo? albo Wszechmogący wywraca sprawiedliwość?

4 Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suæ :

4 Chociaż synowie twoi zgrzeszyli jemu, i zostawił ich w ręce nieprawości ich,

5 tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus ;

5 ty wszakże, jeśli rano wstaniesz do Boga i będziesz się modlił do Wszechmocnego,

6 si mundus et rectus incesseris : statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,

6 jeśli czysto i prosto będziesz postępował, zaraz się ocuci ku tobie i spokojnym uczyni mieszkanie sprawiedliwości twojej,

7 in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis.

7 tak dalece, iż jeśli początek twój był mały, późniejsze twe sprawy urosną niepomiernie.

8 Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam

8 Pytaj się bowiem starego wieku i dowiaduj się pilnie pamięci ojców.

9 (hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),

9 Wczorajsi bowiem jesteśmy i nic nie wiemy, gdyż dni nasze na ziemi są jak cień.

10 et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia.

10 A oni cię nauczą, będą ci mówić i z serca swego wypuszczą wymowę:

11 Numquid virere potest scirpus absque humore ? aut crescere carectum sine aqua ?

11 Czy może się zielenić sitowie bez wilgoci, albo rogozie uróść bez wody?

12 Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit.

12 Choć jeszcze jest w kwiecie, ręką go nie zerwano, przed wszystkim zielem usycha.

13 Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritæ peribit.

13 Takie są drogi wszystkich, zapominających o Bogu, a nadzieja obłudnika zginie.

14 Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia ejus.

14 Nie upodoba mu się głupota jego, a jako sieć pajęcza ufanie jego.

15 Innitetur super domum suam, et non stabit ; fulciet eam, et non consurget.

15 Oprze się na domu swym, a nie ostoi się; będzie go podpierał, a nie powstanie.

16 Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen ejus egredietur.

16 Zda się mieć wilgoć, zanim wzejdzie słońce, i ze wschodem jego wynijdzie latorośl jego;

17 Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, et inter lapides commorabitur.

17 w kupie kamieni rozprzestrzenią się korzenie jego i między kamieniami mieszkać będzie;

18 Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet : Non novi te.

18 jeśli go wyciągnie z miejsca jego, zaprze się go i rzecze: Nie znam cię!

19 Hæc est enim lætitia viæ ejus, ut rursum de terra alii germinentur.

19 Albowiem to jest wesele drogi jego, aby znów ziemi inni się puścili.

20 Deus non projiciet simplicem, nec porriget manum malignis,

20 Bóg nie odrzuci prostego, ani nie poda ręki niegodziwcom;

21 donec impleatur risu os tuum, et labia tua jubilo.

21 dopóki nie napełnią się śmiechem usta twoje, a wargi twe wykrzykiwaniem.

22 Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet.

22 Ci, którzy cię mają w nienawiści, obleczeni będą wstydem, a przybytek niezbożnych się nie ostoi.”