Księga Hioba, rozdział 7

1 Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.

1 Bojowaniem jest żywot człowieczy na ziemi, a jako dni najemnika dni jego.

2 Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,

2 Jak niewolnik pragnie cienia i jak najemnik czeka końca pracy swojej,

3 sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.

3 tak i ja miałem miesiące rozczarowania i noce pracowite obliczałem sobie.

4 Si dormiero, dicam : Quando consurgam ? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.

4 Jeśli zasnę, rzeknę: Kiedy wstanę? I znowu będę czekał wieczora, i będę napełniony boleściami aż do zmroku.

5 Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.

5 Ciało moje obleczone jest zgnilizną i plugastwem prochu, skóra moja zeschła i pomarszczyła się.

6 Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.

6 Dni moje przeminęły prędzej, niźli tkacz płótno obcina, i skończyły się bez żadnej nadziei.

7 Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.

7 Wspomnij, iż żywot mój wiatrem jest, i oko moje nie wróci się, aby widzieć dobra.

8 Nec aspiciet me visus hominis ; oculi tui in me, et non subsistam.

8 I nie będzie mnie oglądał wzrok człowieka; oczy twe zwrócisz na mnie, a nie będzie mnie.

9 Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.

9 Jak niszczeje obłok i przemija, tak ten, który zstąpi do otchłani, nie wynijdzie.

10 Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.

10 I nie wróci się już do domu swego, i nie pozna go więcej miejsce jego.

11 Quapropter et ego non parcam ori meo : loquar in tribulatione spiritus mei ; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.

11 Przeto i ja nie sfolguję ustom moim, mówić będę w udręczeniu ducha mego, będę rozmawiał z gorzkością duszy mojej.

12 Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere ?

12 Czym ja jest morze lub potwór morski, żeś mię otoczył więzieniem?

13 Si dixero : Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo :

13 Jeśli rzekę: Pocieszy mię łóżko moje i ulży mi się, gdy będę z sobą mówił na pościeli mojej,

14 terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.

14 będziesz mię straszył przez sny i przez widzenia wstrząśniesz mnie drżeniem.

15 Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.

15 A przeto dusza moja obrała powieszenie, a kości moje śmierć.

16 Desperavi : nequaquam ultra jam vivam : parce mihi, nihil enim sunt dies mei.

16 Zwątpiłem, już więcej żyć nie będę. Przepuść mi, bo nicością są dni moje.

17 Quid est homo, quia magnificas eum ? aut quid apponis erga eum cor tuum ?

17 Czymże jest człowiek, iż go wielce ważysz? albo co zwracasz do niego serce twoje?

18 Visitas eum diluculo, et subito probas illum.

18 Nawiedzasz go rano i natychmiast doświadczasz go.

19 Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam ?

19 Dokądże mi nie przepuścisz, ani dopuścisz mi, abym przełknął ślinę moją?

20 Peccavi ; quid faciam tibi, o custos hominum ? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis ?

20 Zgrzeszyłem, cóż ci mogę uczynić, o Stróżu ludzi? Czemuś mię postawił przeciwnikiem twoim, i stałem się ciężkim sam sobie?

21 Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam ? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.

21 Dlaczego nie zgładzisz grzechu mego, i czemu nie usuwasz nieprawości mojej? Oto teraz w prochu zasnę, a jeśli rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.”