Księga Hioba, rozdział 6

1 Respondens autem Job, dixit :

1 A Job odpowiadając rzekł:

2 Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !

2 „Daj, Boże, aby grzechy moje, którymi na gniew zasłużyłem, i nędza, którą cierpię, były włożone na wagę!

3 Quasi arena maris hæc gravior appareret ; unde et verba mea dolore sunt plena :

3 Jak piasek morski ta okazałaby się cięższą; stąd i słowa moje są boleści pełne.

4 quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum ; et terrores Domini militant contra me.

4 Albowiem strzały Pańskie we mnie są i gniew ich wypija ducha mego, a strachy Pańskie walczą przeciwko mnie.

5 Numquid rugiet onager cum habuerit herbam ? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit ?

5 Czy będzie ryczał leśny osioł, gdy ma trawę? Albo czy wół będzie ryczał, gdy stanie u pełnego żłobu?

6 aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum ? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem ?

6 Albo czy można jeść rzecz mdłą, która nie jest osolona? Albo czy może kto kosztować tego, co skosztowane śmierć przynosi?

7 Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.

7 Czego się przedtem tknąć nie chciała dusza moja, teraz dla ucisku jest pokarmem moim.

8 Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus ?

8 Kto by dał, aby się spełniła prośba moja, i żeby mi Bóg dał, czego oczekuję.

9 et qui cœpit, ipse me conterat ; solvat manum suam, et succidat me ?

9 A ten, który począł, niech mię zetrze, niech spuści rękę swoją i wytnie mię!

10 Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.

10 I niech mi to będzie pociechą, iż trapiąc mię boleścią nie folgował, a nie sprzeciwiałem się mowom Świętego.

11 Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam ? aut quis finis meus, ut patienter agam ?

11 Co bowiem za moc moja, żebym wytrwał? albo co za koniec mój, abym cierpliwie się sprawował?

12 Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.

12 Nie jest mocą kamienną moc moja, ni ciało moje jest spiżowe.

13 Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.

13 Oto nie masz dla mnie pomocy we mnie, a powinowaci moi też odstąpili ode mnie.

14 Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.

14 Kto odmawia przyjacielowi swemu miłosierdzia, bojaźń Pańską opuszcza.

15 Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.

15 Bracia moi minęli mię jak potok, który prędko bieży po nizinach.

16 Qui timent pruinam, irruet super eos nix.

16 Boją się szronu, a śnieg spadnie na nich.

17 Tempore quo fuerint dissipati, peribunt ; et ut incaluerit, solventur de loco suo.

17 Czasu, którego rozproszeni będą, zaginą, a skoro się zagrzeje, rozpłyną się z miejsca swego.

18 Involutæ sunt semitæ gressuum eorum ; ambulabunt in vacuum, et peribunt.

18 Powikłały się ścieżki kroków ich, będą próżno chodzić i zaginą.

19 Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.

19 Obaczcie ścieżki Temy, drogi Saby, a poczekajcie trochę.

20 Confusi sunt, quia speravi : venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.

20 Zawstydzili się, gdyż miałem nadzieję, przyszli też do mnie i wstydem okryli się.

21 Nunc venistis ; et modo videntes plagam meam, timetis.

21 Teraz przyszliście, i teraz widząc skaranie moje boicie się.

22 Numquid dixi : Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi ?

22 Czy mówiłem: Przynieście mi i z majętności waszej podarujcie mi?

23 vel : Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me ?

23 Albo: Wybawcie mię z ręki nieprzyjaciół i z ręki mocarzów wyrwijcie mię?

24 Docete me, et ego tacebo : et si quid forte ignoravi, instruite me.

24 Nauczcie mię, a ja będę milczał, i jeślim może czego nie umiał, nauczcie mię.

25 Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me ?

25 Czemuście uwłóczyli słowom prawdy, gdy nie masz nikogo wśród was, który by mógł mię przekonać?

26 Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.

26 Na łajanie tylko słowa wkładacie i na wiatr słowa wypuszczacie.

27 Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.

27 Na sierotę się targacie i staracie się obalić przyjaciela waszego.

28 Verumtamen quod cœpistis explete : præbete aurem, et videte an mentiar.

28 Wszelako dokończcie tego, coście zaczęli; nadstawcie ucha i obaczcie, czy kłamię.

29 Respondete, obsecro, absque contentione ; et loquentes id quod justum est, judicate.

29 Odpowiedzcie, proszę, bez swaru, a mówiąc to, co jest sprawiedliwe, osądźcie.

30 Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.

30 I nie znajdziecie w języku moim nieprawości, ani w ustach moich odezwie się głupstwo.