Eklezjastes, rozdział 1

1 Verba Ecclesiastæ, filii David, regis Jerusalem.

1 Słowa Eklezjastesa, syna Dawida, króla jerozolimskiego.

2 Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes ; vanitas vanitatum, et omnia vanitas.

2 Marność nad marnościami, rzekł Eklezjastes, marność nad marnościami i wszystko marność.

3 Quid habet amplius homo de universo labore suo quo laborat sub sole ?

3 Co więcej ma człowiek ze wszystkiej pracy swej, którą się trudzi pod słońcem?

4 Generatio præterit, et generatio advenit ; terra autem in æternum stat.

4 Pokolenie przemija i pokolenie nadchodzi, a ziemia na wieki stoi.

5 Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur ; ibique renascens,

5 Słońce wschodzi i zachodzi, i wraca się do miejsca swego, i tam znowu wschodzi,

6 gyrat per meridiem, et flectitur ad aquilonem. Lustrans universa in circuitu pergit spiritus, et in circulos suos revertitur.

6 krąży na południe i skłania się ku północy. Przebiegając wszystko wokoło, idzie wiatr i wraca się do kręgów swoich.

7 Omnia flumina intrant in mare, et mare non redundat ; ad locum unde exeunt flumina revertuntur ut iterum fluant.

7 Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze nie wylewa; do miejsca, z którego wyszły rzeki, wracają się, aby znowu płynąć.

8 Cunctæ res difficiles ; non potest eas homo explicare sermone. Non saturatur oculus visu, nec auris auditu impletur.

8 Wszystkie rzeczy trudne, nie może ich człowiek wypowiedzieć. Nie nasyca się oko widzeniem ani się ucho napełnia słyszeniem.

9 Quid est quod fuit ? Ipsum quod futurum est. Quid est quod factum est ? Ipsum quod faciendum est.

9 Cóż to jest, co było? To samo, co potem będzie. Cóż jest to, co się stało? To co się stanie.

10 Nihil sub sole novum, nec valet quisquam dicere : Ecce hoc recens est : jam enim præcessit in sæculis quæ fuerunt ante nos.

10 Nic nie ma nowego pod słońcem i nie może nikt mówić: „Oto to jest nowe,” już bowiem istniało w wiekach, które były przed nami.

11 Non est priorum memoria ; sed nec eorum quidem quæ postea futura sunt erit recordatio apud eos qui futuri sunt in novissimo.

11 Nie ma pamięci pierwszych rzeczy; ale ani tych, które potem będą nie będzie pamięci u tych, którzy będą na końcu.

12 Ego Ecclesiastes fui rex Israël in Jerusalem ;

12 Ja, Eklezjastes, byłem królem izraelskim w Jeruzalem;

13 et proposui in animo meo quærere et investigare sapienter de omnibus quæ fiunt sub sole. Hanc occupationem pessimam dedit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea.

13 i umyśliłem w sercu swoim szukać i dowiadywać się mądrze o wszystkim, co się dzieje pod słońcem. To zajęcie najgorsze dał Bóg synom człowieczym, aby się nim trudzili.

14 Vidi cuncta quæ fiunt sub sole, et ecce universa vanitas et afflictio spiritus.

14 Widziałem wszystko, co się dzieje pod słońcem, a oto wszystko marność i utrapienie ducha.

15 Perversi difficile corriguntur, et stultorum infinitus est numerus.

15 Przewrotni z trudem się poprawiają, a głupich jest poczet nieprzeliczony.

16 Locutus sum in corde meo, dicens : Ecce magnus effectus sum, et præcessi omnes sapientia qui fuerunt ante me in Jerusalem ; et mens mea contemplata est multa sapienter, et didici.

16 Mówiłem w sercu swoim i rzekłem: „Oto się stałem wielkim i przeszedłem mądrością wszystkich, którzy przede mną byli w Jeruzalem; i serce moje widziało wiele rzeczy mądrze, i nauczyłem się.”

17 Dedique cor meum ut scirem prudentiam atque doctrinam, erroresque et stultitiam ; et agnovi quod in his quoque esset labor et afflictio spiritus :

17 I przyłożyłem serce swoje, aby poznać mądrość i umiejętność, i błędy, i głupotę; i poznałem, że i w tym jest praca i utrapienie ducha,

18 eo quod in multa sapientia multa sit indignatio ; et qui addit scientiam, addit et laborem.

18 bo w wielkiej mądrości wiele jest kłopotu, a kto przyczynia umiejętności, przyczynia i pracy.