Przypowieści Salomona, rozdział 1

1 Parabolæ Salomonis, filii David, regis Israël,

1 Przypowieści Salomona, syna Dawidowego, króla izraelskiego,

2 ad sciendam sapientiam et disciplinam ;

2 dla poznania mądrości i karności,

3 ad intelligenda verba prudentiæ, et suscipiendam eruditionem doctrinæ, justitiam, et judicium, et æquitatem :

3 dla zrozumienia słów roztropnych i dla przyjęcia ćwiczenia w nauce, sprawiedliwości, sądu i prawości;

4 ut detur parvulis astutia, adolescenti scientia et intellectus.

4 dla udzielenia niedoświadczonym biegłości, młodemu umiejętności i rozumu.

5 Audiens sapiens, sapientior erit, et intelligens gubernacula possidebit.

5 Mądry słuchając mędrszym będzie, a rozumny rządy otrzyma.

6 Animadvertet parabolam et interpretationem, verba sapientum et ænigmata eorum.

6 Wyrozumie przypowieść i wykład, słowa mądrych i zagadki ich.

7 Timor Domini principium sapientiæ ; sapientiam atque doctrinam stulti despiciunt.

7 Bojaźń Pańska początkiem mądrości; mądrością i nauką głupi gardzą.

8 Audi, fili mi, disciplinam patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ :

8 Słuchaj, synu mój, napomnienia ojca twego, a nie opuszczaj wskazówek matki twojej,

9 ut addatur gratia capiti tuo, et torques collo tuo.

9 aby była przydana ozdoba głowie twojej i łańcuch szyi twojej.

10 Fili mi, si te lactaverint peccatores, ne acquiescas eis.

10 Synu mój, jeśliby cię nęcili grzesznicy, nie przyzwalaj im!

11 Si dixerint : Veni nobiscum, insidiemur sanguini ; abscondamus tendiculas contra insontem frustra ;

11 Jeśliby rzekli: „Pójdź z nami, zasadźmy się na krew, skrycie połóżmy sidła na niewinnego bez przyczyny;

12 deglutiamus eum sicut infernus viventem, et integrum quasi descendentem in lacum ;

12 połkniemy go jak otchłań żywego, a całego jak zstępującego do grobu;

13 omnem pretiosam substantiam reperiemus ; implebimus domos nostras spoliis :

13 wszelką cenną majętność znajdziemy, napełnimy domy nasze łupem;

14 sortem mitte nobiscum, marsupium unum sit omnium nostrum :

14 puść los z nami, mieszek jeden niech będzie wszystkich nas”:

15 fili mi, ne ambules cum eis ; prohibe pedem tuum a semitis eorum :

15 synu mój, nie chodź z nimi, powściągnij nogę twoją od ścieżek ich!

16 pedes enim illorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem.

16 Albowiem nogi ich biegną do złego i spieszą się, aby krew przelali.

17 Frustra autem jacitur rete ante oculos pennatorum.

17 Ale na próżno zarzucają sieć przed oczyma skrzydlatych.

18 Ipsi quoque contra sanguinem suum insidiantur, et moliuntur fraudes contra animas suas.

18 Oni też przeciw krwi swojej zasadzają się i czynią zasadzkę przeciw duszom swoim.

19 Sic semitæ omnis avari : animas possidentium rapiunt.

19 Takie są ścieżki wszelkiego chciwego: dusze posiadających porywają.

20 Sapientia foris prædicat ; in plateis dat vocem suam :

20 Mądrość przed domami woła, na ulicach głos swój podnosi,

21 in capite turbarum clamitat ; in foribus portarum urbis profert verba sua, dicens :

21 na czele gromad woła, we drzwiach bram miejskich wygłasza słowa swe, mówiąc:

22 Usquequo, parvuli, diligitis infantiam, et stulti ea quæ sibi sunt noxia cupient, et imprudentes odibunt scientiam ?

22 „Dopókiż naiwni będziecie miłować dzieciństwo? dopóki głupi rzeczy im szkodliwych żądać będą, a nieroztropni nienawidzieć umiejętności?

23 convertimini ad correptionem meam. En proferam vobis spiritum meum, et ostendam vobis verba mea.

23 Nawróćcie się na upomnienie moje! Oto objawię wam ducha mego i ukażę wam słowa moje.

24 Quia vocavi, et renuistis ; extendi manum meam, et non fuit qui aspiceret :

24 Ponieważ wołałam, a nie chcieliście, wyciągałam rękę moją, a nie było, kto by spojrzał,

25 despexistis omne consilium meum, et increpationes meas neglexistis.

25 wzgardziliście wszelką radą moją i zaniedbaliście upomnień moich:

26 Ego quoque in interitu vestro ridebo, et subsannabo cum vobis id quod timebatis advenerit.

26 ja też śmiać się będę w waszym zatraceniu i urągać będę, gdy to na was przyjdzie, czegoście się bali.

27 Cum irruerit repentina calamitas, et interitus quasi tempestas ingruerit ; quando venerit super vos tribulatio et angustia :

27 Gdy przypadnie nagle nieszczęście, i zguba jak burza nadciągnie, kiedy przyjdzie na was utrapienie i ucisk,

28 tunc invocabunt me, et non exaudiam ; mane consurgent, et non invenient me :

28 wtedy mnie wzywać będą, a nie wysłucham, rano wstaną, a nie znajdą mnie,

29 eo quod exosam habuerint disciplinam, et timorem Domini non susceperint,

29 dlatego że mieli w nienawiści karność, a bojaźni Pańskiej nie przyjęli,

30 nec acquieverint consilio meo, et detraxerint universæ correptioni meæ.

30 ani przestawali na radzie mojej, i uwłaczali wszelkiemu napomnieniu memu.

31 Comedent igitur fructus viæ suæ, suisque consiliis saturabuntur.

31 A tak będą jeść owoce drogi swojej i nasycą się pomysłami swymi.

32 Aversio parvulorum interficiet eos, et prosperitas stultorum perdet illos.

32 Odwrócenie prostaczków zamorduje ich, a szczęście głupców zatraci ich.

33 Qui autem me audierit, absque terrore requiescet, et abundantia perfruetur, timore malorum sublato.

33 Ale kto mnie usłucha, bez bojaźni będzie odpoczywał i zażyje obfitości, bez obawy złego.”