List św. Jakuba, rozdział 1

1 Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.

1 Jakub, sługa boży i Pana naszego Jezusa Chrystusa, dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu, pozdrowienie.

2 Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis :

2 Bracia moi, uważajcie za wielką radość, gdy wpadniecie w rozmaite pokusy,

3 scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.

3 wiedząc, że próba wiary waszej sprawuje cierpliwość.

4 Patientia autem opus perfectum habet : ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.

4 Cierpliwość zaś dokonuje dzieła doskonałego, abyście byli doskonali i nienaganni, nie uchybiający w niczym.

5 Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat : et dabitur ei.

5 Jeśli zaś kto z was potrzebuje mądrości, niech prosi od Boga, który daje wszystkim obficie i nie wymawia, a będzie mu dana.

6 Postulet autem in fide nihil hæsitans : qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur :

6 Niech zaś prosi z wiarą, nic nie wątpiąc; bo kto wątpi, podobny jest do fali morskiej, poruszanej i miotanej wkoło wiatrem.

7 non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.

7 Niech więc taki człowiek nie sądzi, że otrzyma coś od Pana.

8 Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.

8 Człowiek chwiejnego umysłu jest niestały we wszystkich poczynaniach swoich.

9 Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua :

9 Niech zaś brat poniżony chlubi się w podwyższeniu swoim,

10 dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit ;

10 a bogaty w poniżeniu swoim, albowiem jak „kwiat trawy” przeminie.

11 exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit : ita et dives in itineribus suis marcescet.

11 Wzeszło bowiem słońce palące i „wysuszyło trawę i opadł jej kwiat” i zginął wdzięk oblicza jego; tak i bogacz w swych przedsięwzięciach zmarnieje.

12 Beatus vir qui suffert tentationem : quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.

12 Błogosławiony mąż, który wytrzyma pokusę, bo gdy będzie wypróbowany, otrzyma koronę życia, którą obiecał Bóg tym, co go miłują.

13 Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur : Deus enim intentator malorum est : ipse autem neminem tentat.

13 Niech nikt w pokusie nie mówi, że od Boga jest kuszony; albowiem Bóg nie podlega pokusie do złego, a sam nikogo nie kusi.

14 Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.

14 Lecz każdy bywa kuszony, gdy go własna pożądliwość pociąga i nęci.

15 Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum : peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.

15 Potem gdy pożądliwość pocznie, rodzi grzech, a grzech, gdy będzie wykonany, rodzi śmierć.

16 Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.

16 Przeto, bracia moi najmilsi, nie błądźcie.

17 Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.

17 Wszelki datek dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z wysoka, zstępując od Ojca światłości, u którego nie masz odmiany, ani zaćmienia przemiany.

18 Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.

18 Zrodził nas bowiem dobrowolnie słowem prawdy, żebyśmy byli niejako początkiem jego stworzenia.

19 Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum : tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.

19 Wiecie, bracia moi najmilsi. Niech zaś każdy człowiek będzie skory do słuchania, a powolny do mówienia i powolny do gniewu.

20 Ira enim viri justitiam Dei non operatur.

20 Gniew bowiem męża nie powoduje sprawiedliwości bożej.

21 Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.

21 Przeto odrzuciwszy wszelki brud i nadmiar złości, przyjmijcie w cichości słowo wszczepione, które może zbawić dusze wasze.

22 Estote autem factores verbi, et non auditores tantum : fallentes vosmetipsos.

22 Bądźcie zaś wykonawcami słowa, a nie słuchaczami tylko; oszukującymi samych siebie.

23 Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo :

23 Gdyż jeśli kto jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą ten podobny jest do człowieka, przypatrującego się przyrodzonemu obliczu swemu w zwierciadle;

24 consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.

24 bo przyglądnął się sobie i odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

25 Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis : hic beatus in facto suo erit.

25 Kto by zaś pilniej wejrzał w doskonałe Prawo wolności i wytrwał w nim i stał się nie słuchaczem zapominającym, ale wykonawcą czynu, ten błogosławiony będzie w działaniu swoim.

26 Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.

26 Jeśli zaś kto uważa się za pobożnego, nie powściągając języka swego, ale zwodząc serce swoje, tego pobożność jest próżna.

27 Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est : visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.

27 Pobożność czysta i niepokalana u Boga i Ojca ta jest: Nawiedzać sieroty i wdowy w ich ucisku, a siebie zachować nieskalanym od tego świata.