List św. Jakuba, rozdział 3

1 Nolite plures magistri fieri fratres mei, scientes quoniam majus judicium sumitis.

1 Bracia moi, niech wielu z was nie staje się nauczycielami, wiedząc, że cięższego sądu doznacie.

2 In multis enim offendimus omnes. Si quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir : potest etiam freno circumducere totum corpus.

2 W wielu bowiem rzeczach upadamy wszyscy. Jeśli kto w słowie nie upada, ten jest mężem doskonałym; może także na wodzy trzymać całe ciało.

3 Si autem equis frena in ora mittimus ad consentiendum nobis, et omne corpus illorum circumferimus.

3 A jeśli koniom wkładamy wędzidła w pyski, aby nam były posłuszne, to całym ciałem ich kierujemy.

4 Ecce et naves, cum magnæ sint, et a ventis validis minentur, circumferuntur a modico gubernaculo ubi impetus dirigentis voluerit.

4 Oto i okręty, choć wielkie są i przez potężne wiatry pędzone, kieruje malutki ster, dokąd zechce wola kierującego.

5 Ita et lingua modicum quidem membrum est, et magna exaltat. Ecce quantus ignis quam magnam silvam incendit !

5 Tak i język jest wprawdzie małym członkiem, ale wielkie rzeczy dźwiga. Oto jak mały ogień jakże wielki las podpala.

6 Et lingua ignis est, universitas iniquitatis. Lingua constituitur in membris nostris, quæ maculat totum corpus, et inflammat rotam nativitatis nostræ inflammata a gehenna.

6 I język jest jak ogień, świat nieprawości. Język jest między członkami naszymi tym, co plami całe ciało i zapala koło życia naszego, rozpalony przez piekło.

7 Omnis enim natura bestiarum, et volucrum, et serpentium, et ceterorum domantur, et domita sunt a natura humana :

7 Wszelki bowiem rodzaj zwierząt i ptaków i wężów i innych poskramia się i jest poskromiony przez naturę ludzką;

8 linguam autem nullus hominum domare potest : inquietum malum, plena veneno mortifero.

8 lecz języka nikt z ludzi nie może poskromić: zło niespokojne, pełne jadu śmiertelnego.

9 In ipsa benedicimus Deum et Patrem : et in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti sunt.

9 Nim to błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na „podobieństwo Boga.”

10 Ex ipso ore procedit benedictio et maledictio. Non oportet, fratres mei, hæc ita fieri.

10 Z tychże ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Nie powinno tak być, bracia moi.

11 Numquid fons de eodem foramine emanat dulcem et amaram aquam ?

11 Czy źródło wypuszcza z tej samej szczeliny słodką i gorzką wodę?

12 Numquid potest, fratres mei, ficus uvas facere, aut vitis ficus ? Sic neque salsa dulcem potest facere aquam.

12 Czy może, bracia moi, figa rodzić winne jagody, albo winny szczep figi? Tak też słona woda nie może uczynić słodkiej.

13 Quis sapiens et disciplinatus inter vos ? Ostendat ex bona conversatione operationem suam in mansuetudine sapientiæ.

13 Któż między wami jest mądry i wyćwiczony? Niech przez dobre postępowanie pokaże uczynki swoje w skromnej mądrości.

14 Quod si zelum amarum habetis, et contentiones sint in cordibus vestris : nolite gloriari, et mendaces esse adversus veritatem :

14 Lecz jeśli gorzką zazdrość macie i spory są w sercach waszych, nie chciejcie się wynosić i być kłamcami przeciwko prawdzie.

15 non est enim ista sapientia desursum descendens : sed terrena, animalis, diabolica.

15 Nie jest to bowiem mądrość z góry zstępująca, ale ziemska, cielesna, diabelska.

16 Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus pravum.

16 Gdzie bowiem zazdrość i spór, tam niestałość i wszelka zła sprawa.

17 Quæ autem desursum est sapientia, primum quidem pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens, plena misericordia et fructibus bonis, non judicans, sine simulatione.

17 Lecz mądrość, która jest z góry, najpierw z pewnością jest czysta, potem spokojna, skromna, ustępliwa, z dobrymi się zgadzająca, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, nie stronnicza, bez obłudy.

18 Fructus autem justitiæ, in pace seminatur, facientibus pacem.

18 A owoc sprawiedliwości bywa siany w pokoju dla czyniących pokój.